Ik ben werkmens.
Voor zij die dachten dat het begrip “windstilte” dan toch in mijn woordenboek (de Dikke Warlop) terug te vinden is, slecht nieuws! Ja, de vele leuke studentenverhaaltjes zijn zowat uitverteld maar gelukkig is er iets voor in de plaats gekomen. WERK!
Bij AXA is het écht altijd blauwe lucht. Onvoorstelbaar.
Sinds 1 oktober ben ik namelijk aan de slag op de hoofdzetel van AXA Bank België, gelegen aan de Vorstlaan in Watermaal-Bosvoorde (Brussel). Ik ben er aan de slag op de Human Resources-afdeling als verantwoordelijke voor transversale en kwaliteitsverbeterende projecten. Daarnaast ben ik ook de beheerder van AXA Affinity, een website waarop extra voordelen van tal van bedrijven aangeboden worden aan het AXA-personeel. Kortom, een boeiend en afwisselend takenpakket!
Het mooie AXA gebouw aan de Vorstlaan. Mijn dienst bevindt zich rechts op het derde verdiep.
Het is voorlopig nog wat wennen aan het nieuwe leven. Vooral de dagelijkse verplaatsingen beginnen een beetje door te wegen. Ik sta om 5u15 op en kom pas om 20u thuis. Veel quality time schiet er dus niet meer over. Vandaar dat ik me meer en meer focus om een appartement te vinden in de hoofdstad (hierover later meer). Dat zou me toch al aardig wat tijdwinst opleveren. Daarnaast gaat er natuurlijk een heel pallet aan nieuwe mogelijkheden open. Ik voel me soms als een hond. Voorlopig sta ik nog wat onwennig aan dat vers opengetrokken conservenblik “nieuwe opportuniteiten” te snuffelen. De inhoud lijkt me nog wat vreemd maar de honger is niet te stillen en de drang om te blaffen niet te versmaden. Voorts berust elke gelijkenis tussen het vermelde dier en uw dienaar op louter toeval.
Ik ben werkmens. Dat ik dat nog mag meemaken… Mens, wat een geluk!
Gezien (S.M.A.K.): Rafaël Buedts en Nick Ervinck
Vorige week profiteerde ik van een kortstondige leegte in mijn agenda om het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Gent nog even aan te doen. Sculpteur Rafaël Buedts en ‘nieuwe media-kunstenaar’ Nick Ervinck waren er te gast.
Het werk van Buedts (1946-2009) werd als volgt omschreven:
Buedts’ sculpturen zijn van hout. En hij tekent ook op dat hout. Volgens Buedts zorgt zo’n geschilderde markering voor afstand met de materie waarop het getekend is. De lijnen hebben dus een bedoeling. De ene keer doet het denken aan het trefzekere werk van timmerlui op een bouwwerf, de andere keer eerder aan kindertekeningen van wolken of vogelzwermen maar ook aan het aloude natekenen van figuren in rotsen en beenderen. [...] Buedts nam tijdens het artistieke proces vaak een open, afwachtende houding aan. Hij wou de “materie laten spreken”.
Rafaël Buedts
Ik zou liegen moest ik beweren dat het werk van Rafaël Buedts me aanspreekt. Uiteraard heb ik het nodige respect voor de kunstenaar en volg ik hem – mits de nodige duiding – wel in zijn artistieke proces. Toch vind ik het moeilijk om de afstand tussen de robuuste, complexe materie en de gevoelsmatige “lading” ervan te overbruggen. Bijgevolg kwam de expositie me wat apathisch over maar dat zal wel aan mijn eigen onvermogen tot inleving liggen. De tekeningen, met verwijzingen naar de glooiingen van de Vlaamse Ardennen in Mater vond ik dan weer meer geslaagd maar bijgevolg ook toegankelijker.
Het werk van Buedts is zo’n 180° verschil in benadering met het werk van Nick Ervinck. De jonge west-vlaming creëerde een gele sculptuur dat van alle kanten bekeken kan worden. Door de gitzwarte achtergrond waan je je als bezoeker niet meer in een museum maar in een virtuele computerwereld. De wereld die Nick Ervinck exploreert is vreemd en tegelijkertijd verrassend herkenbaar, want de sculptuur is niets anders dan de 3D-uitvoering van historische barokke krulmotieven. Of hoe je je als toeschouwer in het midden van een spelletje touwtjetrek bevindt tussen heden en verleden. Die ervaring intrigeert en werkt dus wel. Het geheel van het werk valt daarentegen wel wat mager uit maar ik vond de dialectiek tussen het werk van Buedts en dat van Ervinck alvast wel geslaagd. Al had ik er andermaal wel wat tijd voor nodig.
Toch was ik nog het meest aangesproken door Faux Jumeaux, een project van Michel François. Het betreft een wand die dient als communicatiekanaal, als lijfelijk forum van creativiteit. De bezoekers worden als het ware uitgenodigd om op zoek te gaan naar (al dan niet valse) parallellen tussen fictie en non-fictie, personen en dieren, kunst of kitsch, pers of gossip, extremen in de literatuur tussen twee auteurs… Leuk, interactief en bij momenten verrassend confronterend.
Het marathonplan. Maand 1.
Zoals jullie in de vorige post konden lezen, besloten Nicolas Delie en ikzelf om vanaf 1 augustus te beginnen trainen teneinde een marathon te kunnen lopen. Onze eerste rendez-vous wordt de Nacht van West-Vlaanderen op 18 juni 2010. Ondertussen zijn we reeds september en dat betekent dat we even kunnen terugblikken op de afgelopen maand.
Korneel en Nicolas op de Gouden 10 km van Sint-Andries.
Tot eind oktober is het devies duidelijk: conditie opbouwen! Dat moeten we doen door elke week tussen de 30 à 40 km te lopen. Niet onoverkomelijk als je gewoon bent om regelmatig te lopen. Het streefcijfer halen we voorlopig allebei zonder al te veel problemen, al kan het weer daar in de komende maanden wel wat roet in het eten strooien. Daarnaast zullen trouwe volgers van mijn profiel op Facebook alvast opgemerkt hebben dat we bijna elke week ergens een loopwedstrijdje meepikten: de Strandloop in Knokke en in Heist, de Gouden 10 km in Sint-Andries en de stratenloop van Wingene. Een leuke afsluiter van een weekje training. Ook met mijn gewicht gaat het de goede kant uit. Ben deze maand al 7 kilo kwijt. Ik zit hiermee zeker op schema om tegen eind oktober op zo’n 78 kg uit te komen. Nog 5 kg te gaan dus!
Het blijft evenwel afwachten hoe ons lichaam zal reageren eens we zullen overschakelen op langere afstanden. Vergeet toch niet dat noch Nicolas noch ikzelf nooit meer dan 10 km aaneen gelopen hebben. Om die reden proberen we stilaan eens één of twee kilometer méér te lopen. We zijn benieuwd! Onze loopagenda voor september is ook al zo goed als rond:
- Zaterdag 12 september 2009: de Kasteeljogging in Poeke-Aalter (10 km). Een wedstrijd waarvan mijn eigen nonkel blijkbaar de organisator en mijn neef sponsor is. Van morele druk is evenwel geen sprake!
- Zaterdag 19 september 2009: Dwars door Sint-Kruis (15 km). Vergis u niet! Het betreft een aflossingskoers in teams van drie (elk 5 km dus). Ons team zal bestaan uit Nicolas, ikzelf en Tim Decleir. Supporters zijn altijd welkom!
- Zondag 20 september 2009: Alpro Jogging in Wevelgem (10 km). Ook hier hangt er een familiaal tintje aan want het parcours passeert langs de deur van mijn nicht en sportieve husband. Sfeer gegarandeerd!
- Zondag 27 september 2009: Berenloop in Beernem (11,5 km). Een extra inspanning als afsluiter van de maand september!
Iedereen die zin zou hebben om ons sportief of supportief te vervoegen is uiteraard steeds welkom! Geef ons gewoon een seintje!
Tot slot een oproep aan elkeen van jullie: check eens het onderstaande filmpje… het betreft een trailer van To Walk Again. Deze documentaire van Stijn Coninckx vertelt ons het relaas van het moedige gevecht van Marc Herremans. Winnaar van de IronMan 2006 bij de rolstoelgebruikers, nadat hij enkele jaren eerder door een ongeval ernstig verlamd raakte. Tegenwoordig houdt Marc Herremans zich bezig met de begeleiding van topsporters en met zijn foundation. Deze documentaire kan u enkel bekijken door de DVD te kopen. Hiermee steunt u ook zijn foundation en steun je een positief project. Of hoe sport teleurstelt, motiveert, ontroert en doet dromen. Een absolute aanrader! (en neen, ik leen mijn DVD niet uit!)
In looppas naar 2010 en een nieuw leven
Een bucket list. Je kent het wel. Het soort lijstje dat een mens aanlegt met “dingen die je wil gedaan hebben vooraleer je het aardse inruilt voor het eeuwige”. Of zoiets. Niet dat ik me inlaat met papieren versies van dergelijke charts der to do’s. Dromen laten zich immers niet zo gemakkelijk vangen in tijd, laat staan tussen kantlijn en korte kotjes (zoals ik mijn papier altijd in de Westlandia bestelde. Trouwens, haal jij ook al je papier- en kantoorbenodigdheden bij Westlandia, Beerstraat 8, Torhout?!). Het toeval zorgde ervoor dat ik alvast met potlood weerom een droom van mijn lijstje kan schrappen: een marathon lopen.
Zondag 26 juli. Een prachtige dag. Helaas ging ze alweer aan mij voorbij. De Gentse Feesten hebben zo ook hun keerzijde. Samen met mijn jeugdvriend en kotgenoot, Nicolas Delie, mijmerde ik in de vooravond wat weg over het studentenbestaan. Wat was het toch een schitterende periode. De stilte die vervolgens viel was veelzeggend. Hoe fijn ook, onze studentenperiode komt niet meer terug. De krop in de keel werd echter snel doorgeslikt bij de gedachte wat een mens zoal kan doen op een volledige, nuchtere, uitgeslapen dag. En dat bleek veel. Zeer veel. Ook hier geldt het eigentijdse credo dat selecteren moeilijker geworden is dan activiteiten verzamelen. Dankzij eliminatie kwamen we uiteindelijk bij eenzelfde goal: ooit eens een marathon lopen.
Korneel en Nicolas in 2006. Van dAS FEST naar der Marathon? (Quote van Wim Verschelde)
De daad werd bij het woord gevoegd en na wat vluchtig gegoogle doemde al gauw een ruw scenario op. Vanaf 1 augustus zouden we onze training aanvatten teneinde de Marathon van London te kunnen lopen in april. Het internet voorzag in een trainingsperiode van 15 weken teneinde een marathon te kunnen uitlopen. Dat leek wel heel optimistisch. We spraken af dat we ons verder zouden inlichten en alvast een afspraak zouden maken bij sportarts Kris Demanet.
Die vrijdag werden we ontvangen door de energieke heelmeester. Vragen werden gesteld en beantwoord, de planning werd aangepast en tips ter bevordering van onze trainingen werden vlijtig neergepend. Het was 31 juli. Morgen zou onze voorbereiding beginnen. Blij met de vele informatie en opgefokt van de nieuwe challenge begaven we ons richting ’t Rozeveld. Dit moment moest gevierd worden zoals alleen mannen dat doen; bier, voetbal en vettige kluchten.
“Omdat marathons lopen na je 40 jaar zo midlife is”
Ondertussen zijn we een goede week later. De trainingen verlopen vlot en ik ben al twee kilo kwijt. Tijdens de maanden augustus, september en oktober ligt de nadruk vooral op het opbouwen van basisconditie en het afbouwen van overtollig lichaamsvet. Gelukkig gaan beide hand in hand. Eind oktober volgen dan testen op de loopmat teneinde een beter zicht te hebben op de fysieke mogelijkheden. Op basis daarvan zal een schema opgesteld worden die ons in staat moet stellen om tegen januari de halve marathon te lopen op de Louis Persoons Marathon (de eerste marathon van het jaar in België) en een eerste volledige marathon in juni, op de Nacht van West-Vlaanderen. Voorts is het de bedoeling om tijdens de grote vakantie nog een marathon te lopen in het buitenland. Onze fysieke krachttour wordt afgesloten door de Marathon van Brussel… aankomen op de markt van de hoofdstad. Een mooier orgelpunt bestaat er toch niet?!
Of hoe 2010 met stille trom ons schoon verleden opbergt en met trompetgeschal ons toekomstig leven een nieuwe (en alvast sportieve) wending zal geven.
(Vanaf nu zal je hier onze afmattende queeste richting 18 juni, de Nacht van West-Vlaanderen, op regelmatige basis kunnen volgen.)
Humane schaamte: de survival voor basisrechten.
Zaventem, tien jaar geleden. De dode lichamen van Yaguine Koita en Fodé Tounkara werden gevonden in het landingsgestel van het desbetreffende Sabena-toestel. Doodgevroren. Uiteraard. De twee Afrikanen probeerden de overstek naar het oude continent te maken en wisten duidelijk goed dat hun hachelijke avontuur niet zonder (levens)gevaar was. In een brief formuleerden ze hun verzuchtingen, hun frustraties en hun (wan)hoop. Soms is het goed om nog eens stil te staan bij de dagelijkse survival van de mens en de bewustwording dat het zoeken naar het ultieme geluk een universeel gegeven is. De volledige tekst van hun brief kan u daarom hieronder lezen.
Conakry, 21 juli 1999
Excellentie,
Mijne heren leden en verantwoordelijken van Europa,
Wij hebben het eerbare plezier en het groot vertrouwen om u deze brief te schrijven om u in te lichten over het doel van onze reis en over het leed van de kinderen en de jongeren van Afrika. Maar laat ons u eerst onze fijnste, heerlijkste en meest gerespecteerde groeten van het leven overbrengen. Met dit doel willen wij u vragen om onze steun en toeverlaat te zijn, voor ons in Afrika, u die degene bent aan wie men om hulp vraagt.
Wij smeken u, voor de liefde van de uwen op het continent, voor de gevoelens die u koestert voor uw volk, uw families en vooral voor de affiniteit en de liefde van uw kinderen die u liefhebt als het leven zelf. En ook, voor de liefde en de timiditeit van onze schepper, ‘God’, de almachtige die u alle goede ervaringen, de rijkdom en de macht heeft geschonken om uw continent zo goed op te bouwen en te organiseren dat het het mooiste en het meest bewonderenswaardige van alle is geworden. Mijne heren leden en verantwoordelijken van Europa.
Het is op uw solidariteit en uw zachtaardigheid dat wij in Afrika een beroep doen. Help ons, wij lijden enorm in Afrika, help ons, wij hebben problemen en enkele ontbrekende kinderrechten.
Voor wat onze problemen betreft, hebben wij: de oorlog, de ziekten, de voeding enzovoort. Wat de kinderrechten betreft, in Afrika, en vooral in Guinee, hebben wij te veel scholen maar een groot gebrek aan opvoeding en onderwijs, behalve in de privéscholen, waar men een goede opvoeding en goed onderwijs kan krijgen, maar men moet een grote som geld hebben, en onze ouders zijn arm, het belangrijkste is dat ze ons voeden. Vervolgens hebben wij geen sportscholen zoals: voetbal, basket, tennis…. Dus in dit geval vragen wij, de Afrikanen, en vooral wij de kinderen en de jonge Afrikanen, dat u een grote en doeltreffende organisatie zou maken voor Afrika opdat het vooruitgang zou maken.
Dus als u ziet dat wij ons opofferen en ons leven riskeren, dan is dat omdat wij in Afrika te veel lijden en wij uw hulp nodig hebben om te strijden tegen de armoede en een einde te maken aan de oorlog in Afrika. Desalniettemin willen wij studeren, en wij vragen u om ons te helpen studeren zodat wij in Afrika zoals u kunnen worden. Ten slotte: wij smeken u om ons heel erg te excuseren omdat wij gedurfd hebben om deze brief te schrijven, u grote personaliteiten aan wie wij veel respect verschuldigd zijn. En vergeet niet dat het aan u is dat wij ons beklag moeten doen over de zwakheid van onze kracht in Afrika.
Geschreven door twee kinderen uit Guinee
Yaguine Koïta en Fodé Tounkara
Actua:
“They can’t be all inspired by LeBron or Lil Wayne”
CNN bericht vandaag dat de steun voor de maatregelen van Amerikaans president Barack Obama gereduceerd is tot onder de 60%. Een dieptepunt sinds zijn Inauguration van 20 januari 2009. En ja, er valt wat voor te zeggen. De grote woorden van HOPE en CHANGE vervagen alweer in het grote boek der slogans en termen. CRISIS en BAILOUT zijn meer realiteit dan het land en zijn president lief is. Want, laat er geen misverstand over bestaan…de situatie in Amerika is dramatisch (om maar één hallucinante parameter te noemen: de Amerikaanse staatsschuld is intussen opgelopen tot 1 billion dollar) en het ziet er niet naar uit dat daar zo heel snel verandering in gebracht kan worden (over de financiële crisis later meer in een volgende post). Stilaan wordt dus duidelijk dat ook de ster van Obama niet tot in andere melkwegen kan reiken en dat de realiteit in deze tijden vaak genadeloos hard kan zijn.
Toch wil ik hier even teruggrijpen naar de verkiezing van de 44ste President of the United States of America. Wat wij in Europa maar moeilijk kunnen bevatten, is de emotie die met deze verkiezing gepaard ging. Afgelopen jaar had ik evenwel het geluk om de laatste rechte lijn van de campagne, de election night en de Inauguration vanop de eerste rij mee te maken. Een historische en onvergetelijke ervaring. Wie in het zuiden van de USA komt of al geweest is, die zal/kan het beamen: er hangt een sfeer van troosteloosheid, gelatenheid en onderhuidse spanning. De elektriciteit van de Civil Rights movement hangt daar – meer dan elders in het land – nog in de lucht en schier overal kan je wel nog vormen van seggregatie of zelfs racisme ontwaren. Voor de zwarte bevolking zijn er dan al veldslagen binnengehaald, de oorlog is verre van gewonnen.
Velen onder hen hadden met de verkiezing van Obama gedacht dat een moderne Jezus (en ik heb het dan niet over Michael Jackson) was opgestaan. Een superman die de problemen met één bluesknip zou oplossen. Maar stilletjes aan wordt het wel duidelijk dat de woorden van Obama niet alleen profetisch waren, maar ook een vorm van confrontatie omhelsden. Woorden als “zelfreflectie”, “zelfrespect” en “introspectie” vormen dan ook de basis van de nieuwe equal rights politiek. Een gedurfde aanpak en eigenlijk alleen maar een boodschap dat voor het eerst door deze president geloofwaardig en instemmend kan gebracht worden. Obama heeft ons al retorisch verwend…welnu, neem zeker ook eens een dik half uur de tijd om onderstaand fragment te bekijken. De eerste grote speech als president voor de National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). Kippenvel.
Wijnendale-Torhout à pied
Aan de overkant van het water zat een merel. Oranje bek tegen de blauwe horizon. De schemer moest plaats maken voor nevel. Het water streelde de ontluikende dag en plots doemde een landschap voor me op. Konijntjes huppelden opgeschrikt door het knarsende gravel, kreunend vanonder mijn zool. Accordeonmuziek weerklonk in de verte. Ik had zo te horen nog een lange tocht voor de boeg hetgeen op zich wel te ontzien was. Gelukkig was het besef bij elke voetstap er één van volmondig leven. Als een potplant in volle grond. Dat verzachtte de pijn wel. Hoe zou een merel – je weet wel, zo een met een oranje bek – daarover denken? Ik glimlachte.
Ogen ontvlamden. Harten gingen als eiwit kloppen. Auto’s raasden voorbij en degradeerden me tot een passant. In mijn rugzak klotste een halfvolle fles water die me deed herinneren aan intensiteit. Thuisgekomen haalde ik tevens twee diploma’s uit mijn bochelvriend. Het resultaat van vier jaar werk. Gewoon, te dragen op je rug mits enige welwillendheid. Stapelen. Mens, wat hebben we de laatste tijd gestapeld. In de vloedlijn van ons leven is er natuurlijk veel uit het zand te halen en af te stoffen. Vaak gewoon voor de herinnering, de geur of de evidentie van het vergaren. Of hoe de mens van voedselverzamelaar tot decadentieverzamelaar evolueerde. Ik betrap er dan ook mezelf op dat ik meer dan vroeger sta te staren naar de microwereld met mij als epicentrum. Het voelt geheimzinnig aan, alsof het me iets wil zeggen. Alsof een ruimte van vier op vijf met me wil dialogeren als pianomuziek.
Wij komen, gaan en blijven gaan. Afstanden vervagen in ons hoofd en maken me dromen van een werkwoord als helikopteren: ik helikopter, jij helikoptert, wij hebben gehelikopterd. Dat zou mooi zijn. Hoe bedrogen zouden we niet zijn over onze macrowereld als iedereen het werkwoord helikopteren zou kunnen vervoegen én toepassen. Fantastisch. Zouden we zwaaien naar elkaar?
Thuisgekomen weerklonk getjilp vanop het terras. Het silhouet van een vogel tekende zich tegen de blauwe horizont af. Hij sloeg zijn vleugels gulzig open en in de vluchtig vormende schaduwen kon ik nog net een oranje bek ontwaren. En ik? Ik zwaaide terug.
L’hirondelle
Beste lezers van deze blog!
Ik kan u alvast geruststellen… sinds 6 mei 2009 ben ik terug heelhuids in België geland. Met deze landing werd tevens ook mijn Amerikaans avontuur afgesloten. Een nieuw leven kan stilaan beginnen!
- La chapelle de Firminy (2008). Foto: Pieter Morlion
U zal wel begrijpen dat er bij deze “transitie van oud naar nieuw” veel komt kijken. Om die reden zal het vermoedelijk nog enkele dagen duren vooraleer hier weer digitale circusnummers opgevoerd worden. Vrees echter niet…de gebrilde pennentrekken komen als zwaluwen terug, maar dan in een nieuw design.
Fluit een wijsje, mmm mmm een strofe of drum een deuntje.
Voor je het weet zien we elkaar hier terug!
Je t’embrasse,
Korneel
Miami & Key West. The End.
Als eerste, of zo je wil: voorlaatste, bestemming stond Miami op het menu. Gezien downtown Miami niet echt veel om het lijf heeft, focusten we ons vooral op de populaire South Beach. Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. De art deco slaat je namelijk als een architectuurgodin rond de oren. De hoeveelheid bewaarde huizen is écht indrukwekkend en alvast de grootste collectie op het Amerikaanse vasteland. Daarnaast is de sfeer op de befaamde Ocean Drive er één van zien en gezien worden en soms, ja héél soms, waant een mens zich op een filmset anno de jaren ‘50. The sun, the ocean, the beaches and the nightlife. Als je daarvoor gekomen bent, dan weet Miami je zeker wel te bekoren. Aah, waarom ook niet! (maar het is die decadentie hé, meneer!) Tja.
Key West is het verste punt van continentaal Amerika. Het ligt op zo’n vier uur rijden van Miami en vooral de tocht langs alle andere keys is al de moeite op zich. Aan een belachelijk lage snelheid dokker je als een 21ste eeuwse Mozes doorheen de zee met aan de ene kant de Golf van Mexico en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Key West op zich is niet overdreven groot. Toch is het er aangenaam vertoeven, al was het maar voor het tropische klimaat en bijhorende vegetatie. Met Cuba zo’n 90 miles van je af hoeft het ook niet te verwonderen dat het eiland wat weg had van een geamerikaniseerd Cubaans provinciestadje. Bevreemdend en hartverwarmend tegelijk. Het einde van continentaal Amerika, het verste punt voor je het water insukkelt. Kilometer O. Toepasselijker kan je het gevoel op de terugweg niet omschrijven.
The Beatles – Here comes the sun
Een grote dosis melancholie, dankbaarheid voor de kansen en de mooie tijd samen, the right music en de schemerduister als vallend rood doek. The end.
Wat nog rest zijn examens en inpakken.
Nissan Versa's pregnancy of three international students
Miami. Art deco and cuban influences.
Tourist picture (but a great feeling)
Key West = Paradise.
Korneel - Julian - Piet
Key West harbor sunset.
Last night.
No problem.
On the way back to Troy.
On the american roads.
The Shins – New Slang
