Geert Wilders, de Nederlandse PVV-politicus, stond deze week mondiaal in de persbelangstelling. Reden? Zijn film Fitna, letterlijk vertaald “beproeving”, zorgde reeds een half jaar voor zenuwachtigheid op kabinetten van politieke leiders, in de moskeeën, op redacties en ook (en vooral) bij de gewone Jan en Mohammed met de pet. Wilders permitteerde zich dus veel teneinde zich op te werpen als ideale en koene ridder van de vrije meningsuiting. Zijn film moest ons dan ook een staalkaart laten zien van alle dreigementen en gruwels waaraan we bloodgesteld zouden worden indien we de islam geen halt toeroepen. Met één pennentrek zou alle moeite van moslimorganisaties en de overheid om constructief rond dit actueel vraagstuk na te denken, in dialoog, van tafel geveegd worden. Wat zou volgen was een oncontroleerbare en onvoorspelbare situatie… De vrees voor deze film was dan ook gegrond.

Nadat de film uitkwam, en iedereen reeds de 15 minuten (!) durende “film” gezien had, bleken de reacties opvallend mild. Ergens begrijpelijk… de film tast de randen af maar echt nieuwe beelden of opruiende oproepen worden er niet in verkondigd. De zucht van opluchting nam overal de bovenhand en ook de wraakacties bleven (voorlopig) uit. Deze houding is op z’n minst wel vreemd te noemen want sommige bepalingen in de Koran zijn inderdaad aanstootgevend. De beelden die getoond worden zijn echte beelden mét echte slachtoffers… Daar nu zomaar losjes over doen is zeker geen goed signaal. De stelling van Wilders dat na de nazi’s en het communisme, nu de islam verdreven moet worden is zonder meer voortvarend te noemen. Stellen dat er geen probleem is, is evenzeer de waarheid kwaad aandoen.

(Geert Wilders: denkt op 15 minuten één van de meest complexe en actuele vraagstukken te kunnen omvatten.)

De democratie is tot op heden de levensvorm die het meest de tand des tijds heeft doorstaan. Democratie houdt (en dat wordt vaak door de Wildersen van deze wereld vergeten) per definitie ook in dat je respect hebt voor minderheden en andersdenkenden. Het basisidee daarachter is dat elk individu, met z’n eigenheid, door z’n/haar diversiteit in cultuur een meerwaarde biedt aan de samenleving. Een samenleving die zo rijker is qua inzichten, talen, wereldbeelden en ook godsdiensten… De recente geschiedenis leert ons dat dergelijk ideaalbeeld van een democratie soms nog ver weg staat van de realiteit. Nochtans is het de enige mogelijkheid om  in een globaliserende wereld op een vreedzame manier  te evolueren. Het aanvaarden van de multiculturele samenleving is dan ook van primordiaal belang. Ontkennen of negeren heeft geen zin; het is een realiteit waar we beter mee zouden moeten mee omgaan. In plaats van het te proberen uit te roeien, zouden we beter met verenigde krachten oplossingen zoeken op de uitdagingen die het ons stelt. Wilders zijn film is tevens in die zin verwerpelijk omdat ze zorgt voor een grotere polarisatie door in te spelen op de angstgevoelens van de bevolking en dit tot grote tevredenheid trouwens van alle spelende conservatieve krachten. Angstgevoelens die door de heersende politieke klasse in Nederland (en eigenlijk overal in de Westerse samenleving) niet gepareerd kan worden uit vrees er electoraal voor afgestrafd te worden. De populariteit van Wilders legt op een pijnlijke manier de twijfel van de huidige politieke klasse bloot. Of zoals William Shakespeare het zo mooi omschreef:

Twijfel is een verrader, die ons het goede dat wij vaak konden winnen, doet verliezen uit vrees te handelen.