Op 28 mei 2008 om 17u25 kon Tram 1 richting Evergem (het bewuste nummer 6305) niet verder wegens een foutgeparkeerde camionette van de Kids Outlet. Al snel waren de diensten van de Lijn ter plaatse, alsook uw reporter!

De camionette stond zo geparkeerd dat de tram niet door kon. Een hinderlijke situatie voor honderden reizigers en dat net op het spitsuur. De chaos was compleet, het amusement bij de omstaanders groot. Na wat info ingewonnen te hebben, blijkt de dude van de Kids Outlet ook een fikse som te moeten betalen. De Lijnman vertelde me dat dit neerkomt op 20 EUR per tramonderdeel (deze trams hebben vier onderdelen de beeste) per minuut. Natuurlijk dient niet enkel deze tram in rekening gebracht te worden maar ook alle andere trams die door deze roekeloze daad vetraging opliepen. (naar verluid een 10-tal) Gelet op het feit dat het tramverkeer in totaal 30 minuten heeft stilgestaan, maakt dat een som van 24 000 EUR. Een smeuig bedrag, zeker als je weet dat daar nog de kosten van de takeldienst en bijkomende personeelskosten (ahja, wie gaat die overuren betalen, meneer?!) van het Lijnpersoneel bijkomen. Kortom, de pechvogel had voor dat geld al een camionette kunnen aanschaffen. Benieuwd of de verzekering hierin tussenkomt… Voor ons was het in ieder geval een uit de hand gelopen koffiepauze en een leuk verzetje.

We schrijven juli 1994. De toenmalige familie Warlop-Denoulet was op vakantie in het prachtige Toscane. Na een weekje citytrips te hebben gedaan naar oa. Firenze, Siena, Pisa en San Giminianno, bleven we nog een week langer om wat in een vakantiehuisje met pool te genieten van la dolce vita italiana! Op één van die avonden waren we verzeild geraakt in een pizzeria waar we, naast een nest Duitsers, de enige klanten waren. Wat doet een sociale belg in zo’n geval? Tuurlijk! Socializzzzen, met alle gevolgen van dien!

Nog tijdens de reis spraken we een paar keer af met de familie Duevel. In de euforie van het WK1994 in Amerika (en de match Duitsland-België in het bijzonder) speelden de zoon des huizes, Carl Anders, en ikzelf uren aan een stuk voetbal op zo’n verdord italiaans grasperkje. Uiteraard waren onze idolen van die tijd nog dezelfde als deze van nu. Carl was stevast spits Jürgen Klinsmann en ikzelf was onze wereldkeeper Michel Preud’Homme. Toen de reis op z’n eind liep, beloofden onze ouders elkaar plechtig dat we contact zouden houden. De ervaring leert dan dat daar meestal niets meer van in huis komt.

Niets was minder waar. De volgende zomer ging ik al naar Duitsland, Bietigheim (een klein stadje nabij Stuttgart) de Duevels opzoeken met als toepasselijk cadeau een mand Duvels. Zo’n binnenkopper kon ik toen al moeilijk laten liggen! ;-) Het jaar daarna kwam Carl naar België. Daarna verwaterde het contact wat. Vader Duevel, Reinhardt, was wel nog een paar keer bij ons te gast in onze vermaarde (!) Bed and Breakfast maar buiten de jaarlijkse kerstwensen hoorden we  nog bitter weinig van elkaar…

(Gent die schone)

… tot op een dag, vier weken geleden. “U hebt één nieuw bericht in uw mailbox”. Het was Reinhardt die me meldde dat hij samen met zijn vrouw ons land aandeed. Omdat ik het toen wat te druk had met thesissen allerhande vroeg ik mijn moeder contact op te nemen, hetgeen ze ook deed. Een prachtige avond volgde en korte tijd later deed ook Carl ons klein belgenlandje aan. Gevolg: een afspraak volgde en ik troonde hem en zijn vriendin mee in het rustieke Gent! En wat doe je dan? Ja, hoor. Toerisme ten top. We spraken af aan het Gravensteen, we bezochten de Dulle Griete, ik leerde hem Ghentsch stoofvlees eten, Westmalle drinken, we wandelden langs de Graslei en poseerden voor hét Gentse beeld bij uitstek. Een geslaagd dagje met vooral een hoop vervlogen herinneringen. Het was fijn te beseffen dat échte vriendschap blijft duren. Voor altijd. Zelfs na twaalf jaar elkaar uit het oog verloren te zijn.