Juist, ik was er even tussenuit! Samen met roadtripper-der-lage-landen Pieter Morlion trok ik van zuid naar noord via Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis, Louisville en Nashville. Skitterend! Bère! Tijd ontbrak me evenwel om hierover te berichten want we hadden een emergency call uit New Orleans. Mardi Gras had een deel losgeslagen belgen nodig en we waren de uitverkorenen. Carnaval in New Orleans? Weerom een leuke ervaring in de states! Samen met Freddy en Aline vertrokken we voor een onvergetelijk weekend brood en spelen… (die drie puntjes laat ik over aan je eigen verbeelding.)

Het was goed om Norleans (zoals ze het hier noemen) eens in volle glorie te zien. Toch wel anders dan toen wij met onze ouders de stad bezochten in de kerstperiode. Er waren beignets in Café du Monde, cajun food, een blitsbezoek aan de kathedraal en de onvermijdelijke straatartiesten. Bovendien was het weer best te pruimen. Een ideale setting dus  om twee dagen te feesten en te flitsen.

En feesten…dat hebben we gedaan! Het was de max. In tegenstelling tot wat je zou verwachten met dergelijke evenementen (en met Amerika in het algemeen) vielen de prijzen mee en was er zelfs sprake van een bepaalde vorm van programmatie. Vergelijk het een beetje met de Gentse Feesten maar dan met iets minder volk en meer marginaliteit (hoewel).

Wat me evenwel blijft boeien, is de manier waarop bepaalde mensen reageren op dergelijke evenementen. Toegegeven, dergelijke feesten zijn ergens de uitwasemen van een doorgedraaide wereld maar dienen als vanouds om het volk te vermaken(hetgeen duidelijk aardig lukt). Het blijft frappant dat religieuze groeperingen dergelijke momenten aangrijpen om dit te zien als zonde. Het zelfverklaarde geëmancipeerde Amerika is op moreel vlak decennia achter in vergelijking met Europa. Soit, we hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben er n’een goeien op gedronken. Laissez les bons temps rouler!