Met ouder te worden word ik misschien soms wat cynischer maar ik denk dat velen in de politiek er ook zo over denken en zeker bij de bevolking waar de apathie voor het politiek gebeuren volgens de jongste enquêtes nog steeds toeneemt. Partijvergaderingen verlopen zonder enthousiasme en de Parlementen draaien op routine. Deze sfeer heb ik in jaren niet meer meegemaakt.

Aan het woord is Eric Van Rompuy. Broer van een snoezelige dino en een vrouwelijke Trotski. Quod non. Ik heb heus wel respect voor het geslacht Van Rompuy. Stuk voor stuk zijn het briljante mensen en ik ben dan ook niet van plan om zo laag te vallen als de wrokkige bladspiegel van het zogenaamde kwalitatieve weekblad. Hoogstaande journalistiek in het Vlaanderen anno 2010, het is een ‘afgeknackte’ utopie geworden. Als rochelende kalkoenen zie je de Van der Kelens en de Van Cauwelaerts het scherm bespeken. Het grote gelijk wild gesticulerend. De een met de macht van de massa en de ander met de kracht van de zelfverklaarde “kwaliteit” aan zijn kant. En dan mogen we Odol mondwater nog dankbaar zijn dat er hier angstvallig niet gesproken wordt over een zekere (wie?) Thomas Siffer. Dag Allemaal maar vooral gij, meneer de hoofdredacteur van meerdere Stories.

Vaarwel zou Eric misschien ook beter eens zeggen. Vorige week nog was hij te gast in het praat(programma) Phara. Toen de gastvrouw op haar kenmerkende ravissante manier vroeg waarom hij op zijn blog onder de titel “Ik word daar zo moe van” de politiek bekritiseerde -  terwijl hij er toch zelf ook deel van uit maakt – kon hij niet veel meer prevelen als “iemand moet het toch doen” of, nog erger, “het is mijn taak als backbencher”. Persoonlijk heb ik het niet zo voor zelfverklaarde Robin Hoods. Meer nog dan het immobilisme van de voorbije en toekomstige jaren (wie zei ook weer dat politiek gemakkelijk hoeft te zijn?) erger ik me aan figuren als de middelste Van Rompuy. Te gefrustreerd om nog au sérieux genomen te worden en te wijs om grappig te kunnen zijn. Hij vult leegtes die er niet zijn, trekt zichzelf vaccuum.  Kortom, hij heeft wat mij betreft geen politieke bestaansreden meer.

Eric, geef het gewoon toe. Jouw rol is uitgespeeld. Meen je het dan toch zo oprecht met de politiek, zet dan een stap opzij en laat het jonge talent, dat in je partij staat te popelen om je cynisme te vervangen, de Brusselse Rand verder vervlaamschen. Jouw natte droom vervullen.  De routine zal doorbroken worden en het enthousiasme terugkeren. Gij zult binnen enkele jaren gehuldigd worden met nogmaals een gouden plak rond je nek. Voor bewezen diensten die je nooit hebt vervuld en voor diensten die je nog zal vervullen voor je partij en voor het dra onafhankelijke Vlaanderen. Wie zal er de nacht voor De Gordel anders punaises op het fietsparcours gaan strooien?!

Ik kan het geloven dat je moe bent!