“Il Postino is het (gedeeltelijk) waargebeurde verhaal van een onwaarschijnlijke vriendschap tussen een simpele postbode en een sterk gewaardeerde dichter. Een onversleten Massimo Troisi kruipt in de huid van Mario, de postbode, en een altijd uitstekende Philippe Noiret speelt Pablo Neruda, de dichter.

In 1952 vlucht de beroemde Chileense dichter, Pablo Neruda, naar Italië uit schrik voor het regime in zijn land. In Italië wordt hij als een held ontvangen, en krijgt van de regering een leuk huisje op het zonnige eiland Capri. Wanneer het plaatselijk postkantoor plotseling overstelpt wordt met brieven voor Neruda, nemen ze Mario, de zoon van een visser, in dienst om de brieven dagelijks te bezorgen.

Het eerste contact tussen de twee – een simpele visserszoon en een vermaarde liefdesdichter – verloopt nogal strak, maar langzamerhand wint Mario het vertrouwen van de dichter. Neruda lijft de postbode in in de lyrische wereld van de poëzie, het leven, en… de liefde. Want met de hulp Neruda probeert de stuntelige Mario het hart te veroveren van Beatricé Russo, een oogverblindende schoonheid die een cafeetje in het dorp uitbaat. Ook dit loopt eerst niet van een leien dakje, maar als Mario zelf de kracht vindt het één en ander op papier te zetten, valt het meisje toch voor de verborgen charmes van Mario.

De film had ik al eens gezien maar ik was toen té jong om hem naar waarde te schatten. Ik ben dan ook héél blij dat ik deze prent nog eens gezien heb na een dag van hard labeur. Hoe fantastisch deze klassieker van jewelste wel is, hoef ik jullie niet meer te vertellen. In ieder geval werd ik andermaal getroffen door de schoonheid van pure dingen: mooie muziek, mooie gedichten, goede acteurs en een simpele verhaallijn. Zo simpel kan het eigenlijk zijn. Net daarom dat het zo tegenstrijdig is om deze film in Amerika te zien. Enige kwaadheid stak bij mij zelfs de kop op toen ik de extra’s van de DVD bekeek. Een hollywoodstem die de teksten van de trailer inspreekt en een resem (film)sterren die elk een gedicht van Neruda naar de knoppen proclameren. Of hoe je een goede film in een mum van tijd naar de knoppen mondialiseert. Het doet evenwel niets af van de film zelf (waarbij de hoofdrolspeler, Massimo Troisi, letterlijk het einde niet haalde) Die blijft, zoals gezegd, pure klasse en een ode aan het leven in al z’n schoonheid.  

De Rus Yuri Orlov (Nicolas Cage) is een exploitant van wapens, die de hele wereld rondreist om zijn handel te verkopen. Hij komt daarbij in de gevaarlijkste oorlogsgebieden. Het beroep van Yuri zorgt ervoor dat hij vele vijanden heeft. Zo moet hij uit de handen blijven van de meedogenloze Interpolagent Jack Valentine (Ethan Hawke), zijn concurrenten en zelfs sommige van zijn klanten zijn hem niet goed gezind. Yuri’s klanten bestaan dan ook vaak uit de meest beruchte dictators ter wereld. Op het hoogtepunt van zijn roem komt Orlov echter oog in oog te staan met zijn grootste vijand: zijn geweten. Maar zowel zijn vijanden als zijn handlangers zullen hem niet zomaar laten gaan.

De film geeft een heel goed inzicht in de problematiek van de wapenhandel. Op magistrale manier wordt van bij het begin van de prent alles van naaldje tot draadje uitgelegd. De boodschap is dan ook het belangrijkste feit om te onthouden. Ik ben nog nooit aan Nicolas Cage, die de hoofdrol speelt, geweest. Ook nu niet. Toch vond ik het best een geslaagde pilule met (andermaal) een gesmaakte prestatie van Ethan Hawke. De verhaallijn mangelt hier en daar dan wel een beetje, toch kom je nooit op een moment dat je als kijker niet kan volgen. Een waar succes, gezien de vele crossovers. De dag nadien vernamen we in de les Public Policy dat er momenteel meer contracters dan militairen in Irak aanwezig zijn. De zakenbelangen zijn dan ook niet min. We lachten even en knipoogden naar elkaar. Been there, seen that!

De Afghaanse vrienden Amir en Hassan zijn bedreven vliegeraars. Amir woont in een grote villa in Kabul en de vader van Hassan werkt bij de familie van Amir als bedienden. De twee jongens scheppen er groot genoegen in de vliegers van andere kinderen uit de lucht te halen. Als een groep jongens het in hun hoofd haalt de vlieger van Amir uit de lucht te scheppen gaat Hassan achter de daders aan. Hij wordt zwaar mishandeld en Amir komt te laat om zijn vriend bij te staan. De vriendschap tussen de jongens is voorgoed veranderd. Dan vallen de Russen Kabul binnen en moeten Amir en zijn vader het land uit vluchten. Ziet de volwassen Amir zijn vriend ooit nog terug en weet hij weer een band met zijn vaderland op te bouwen?

The Kite Runner is de verfilming van de bestseller van Khaled Hoeseini die bij ons uitkwam onder de titel “De Vliegeraar”. Ik had al heel veel goeds gehoord over het boek. “Schitterend”, “Prachtig”, “je kan je het zo visueel voorstellen”… stuk voor stuk positieve bevindingen bij het lezen van de roman. Ikzelf las het boek nog niet en, om eerlijk te zijn, heb ik na het bekijken van de film niet meteen zin om dat wél te gaan doen. Het doet me eerlijk gezegd een beetje denken aan de ervaring die ik had met de Da Vinci Code. Toen had ik het boek ook niet gelezen maar wel de film gezien. De film was barslecht. Ik wil niet zo ver gaan om te beweren dat de Kite Runner zó slecht is maar het was ook niet bepaald een hoogvlieger. (!) Laat ons het er misschien op houden dat het verfilmen van dergelijke boeken niet echt een goed idee is, zonder dat ik iets afdoe van die boeken zelf. Ik kan namelijk best geloven dat een boek, waar je de fantasie de vrije loop kan laten, meer overlaat aan de verbeelding dan een afgekuiste amerikaanse prent.

Shine is de debuutfilm van Scott Hicks en de publieksfavoriet van het laatste filmfestival in Rotterdam. Het vertelt het levensverhaal van het muzikale wonderkind David Helfgott. Zijn vader Peter (Arnim Mueller-Stahl) heeft de holocaust overleeft en tiranniseert zijn kinderen uit angst dat hen hetzelfde zal overkomen. Zijn stelregel is dat alleen de sterksten zullen overleven, en voor David betekent dit dat hij de beste pianist van de wereld moet worden. Maar tegelijkertijd schermt Peter David af van de boze buitenwereld. Een pianoleraar krijgt met moeite een voet tussen de deur. Studie in het buitenland is taboe. Vertrek uit het huis is namelijk verraad van de familie. Het mag duidelijk zijn dat David niet helemaal als een normale jongen opgroeit.

Uiteindelijk gaat David toch naar het Royal College of Music in Londen, wat hem op verstoting door zijn vader komt te staan. Zijn carrière neemt een hoge vlucht, totdat hij instort bij een uitvoering van het moeilijkste en aangrijpendste stuk van het repertoire, het derde pianoconcert van Rachmaninov. David wordt opgenomen in een inrichting in Australië. Met hulp van een restauranteigenaarster en een astrologe komt hij er weer grotendeels bovenop en gaat hij weer optreden.

Shine staat zéker in mijn top tien van beste films! Geoffrey Rush, de hoofdrol, is fe-no-me-naal! Shine is bitter en hoopvol tegelijk. Een diepgaande film die het leven slaat en zalft tegelijk. Een blijvend actuele prent met nog een prachtige muziek erbovenop. En meer moet daar eigenlijk niet over gezegd worden: kijken die handel!

Een stad in Noord-Italië. De Oekraïense immigrante Irina is op zoek naar werk. Ze vraagt hulp aan de portier van een appartementsgebouw in één van de betere wijken van de stad. In ruil voor een deel van haar salaris, zorgt hij ervoor dat ze de trappen mag schoonmaken. Irina raakt bevriend met het kindermeisje van de Adachers, een welgesteld koppel goudsmeden die wonen in het gebouw. Wanneer het kindermeisje in niet geheel onverdachte omstandigheden van de trap valt, neemt Irina haar plaats in. Ze blijkt al snel de perfecte huishoudster te zijn en maakt zich onmisbaar als oppas voor Tea, de jonge dochter van de Adachers. Maar Irena heeft een verborgen agenda. De reden waarom ze zich binnenwurmt in het leven van het rijke echtpaar is duister en schokkend.

Deze duistere prent zet je constant op het verkeerde been. Prachtig hoe de regisseur erin geslaagd is om een evenwicht te vinden tussen het verhaal enerszijds en de climaxopbouw anderzijds.  Naarmate het verhaal vordert blijkt evenwel duidelijk hoe pervers en luguber de achtergrond van het hoofdpersonage wel is. Een ietwat rare vaststelling maar tevens dé mysterieuze factor om de film tot op het einde te blijven volgen. Proficiat aan mijn videotheek want de film was al te huur nog voor de pers erover berichtte. Vorige week te lezen in De Standaard bij releases: “La sconosciuta”. Ik ben benieuwd hoe de film onthaald zal worden…

In de jaren 60 werd een nieuwe diersoort geïntroduceerd in het Victoriameer, als een klein wetenschappelijk experiment. De Nijlbaars, een vraatzuchtig roofdier, zorgde ervoor dat alle inheemse vissoorten verdwenen. Echter, de nieuwe vis vermenigvuldigde zich zo snel dat zijn witte filets nu naar alle delen van de wereld geëxporteerd worden. Enorme ex-Sovjet vrachtvliegtuigen komen dagelijks de laatste vangst verzamelen in ruil voor hun vracht: Kalashnikovs en munitie voor de ontelbare oorlogen in het donkere centrum van dit continent. Deze bloeiende multinationale industrie van vis en wapens heeft een goddeloze geglobaliseerde samenwerking gecreëerd aan de rand van ’s werelds grootste tropisch meer: een leger van lokale vissers, wereld bank agents, dakloze kinderen, Afrikaanse ministers, EU-commissieleden, Tanzaniaanse prostituees en Russische piloten.

De documentaire geeft een onthutsend beeld over de excessen van de globalisering. Het beeld dat opgeroepen wordt, is het krassen op de ziel van elke Westerse consument. Het zorgt ervoor dat we eens stilstaan over de weinig existentiële vraag: “Waarom ligt er alleen maar victoriabaars in Dehlaize? En waarom is deze vis vaak de goedkoopste?” Nooit had ik gedacht dat het antwoord op deze vraag zo shoquerend zou zijn. In de wetenschap dat dit enkel nog maar gaat om een vis… dan vrees ik de komende documentaires met bijhorende impact op het menselijk bestaan.

In een motelkamer in Lansing, Michigan, komen twee oude schoolvrienden bijeen. Vince (Ethan Hawke), een lusteloze vrijwillige brandweerman die hasj verkoopt om aan geld te komen, en Jon, een jonge regisseur wiens debuutfilm op het plaatselijke filmfestival wordt vertoond, hebben elkaar tien jaar niet gezien. Hun gesprek is amicaal totdat Vince begint over een pijnlijk geheim uit hun schooltijd. Beiden waren verliefd op Amy (Uma Thurman), maar Vince verdenkt Jon ervan dat hij haar heeft verkracht op de vooravond van de diploma-uitreiking. Hevig geëmotioneerd legt Jon een bekentenis af, die op bandrecorder wordt vastgelegd. Wanneer Amy later arriveert is de keuze aan Jon of hij zelf zijn spijt betuigt of dat Vince de tape afspeelt.

Wie de film Dead Poets Society gezien heeft, die zal merken dat de twee studiegenoten Neil Perry en Tod Andersson van toen, nu andermaal tegenover elkaar staan. Persoonlijk zag ik ze beiden, aan de zijde van Robin Williams, graag bezig in die prachtige prent. Het verhaal van nu is van een heel andere oorsprong. Het is inderdaad minimalistisch, hetgeen vaak gevaarlijk is… Toch wist de film me te boeien van minuut 1 tot minuut 89 (denk ik). Er wordt namelijk gedialogeerd op het scherpst van de snee, de vonken spatten van je scherm….vreemd, want soms vraagt een mens zich af of de discussie niet vergaat in details. Dat is net het verrassingseffect dat constant speelt; net wanneer je dacht “nu gaat de film bergaf”, krijgt ze een nieuwe wending door deze opeenstapeling van details. Een prachtig woordschouwspel en puike acteerprestaties! Giet daar dan nog eens de zwoele Uma Thurman bovenop en een mens moet echt niet meer hebben om z’n masterproef te doen vergeten! Tape is groots in z’n eenvoud!

De 11-jarige Tommy, zijn oudere zus Viola en hun vader Renato vormen een vreemd samengestelde familie sinds de belangrijkste vrouw uit hun leven, de moeder van de twee kinderen en Renato’s vrouw, hen verlaten heeft. Ondanks alles geeft het gezinnetje, zo vol woede, mislukkingen en ontroostbare eenzaamheid, niet op, dankzij hun blijvende bezorgdheid voor anderen en hun liefde.

Weerom een prachtige Italiaanse film! En waarover kan dit beter dan gaan dan de liefde! Niet dat de prent vervalt in clichés  en romantische stroopbaarden… Met Anche libero van Bene bewijst regisseur Kim Rossi Stuart dat een verhaal vertellen rond liefde best anders kan. Liefde die onderhuids aanwezig is maar nooit het oppervlak ziet door de diverse tegenslagen en verrassende wendingen. Zonder meer is de 11-jarige hoofdrolspeler een revelatie. Schitterend gespeeld! Mijn kop eraf, daar horen we nog van! De film heeft voorgoed een plaats verworven in mijn hart.

Twee jonge Cubaanse muzikanten, Ruy en Tito, delen een droom: beroemd worden en weggaan uit Havana. Ruy woont samen met de moeder van zijn twee kinderen en ondanks de liefde die ze nog steeds voor elkaar voelen, balanceert hun relatie op de rand van een breuk. Tito woont alleen met zijn grootmoeder. Terwijl ze druk bezig zijn met de voorbereiding van hun eerste grote concert vangen ze het gerucht op dat twee Spaanse producenten in Cuba zijn aangekomen op zoek naar nieuw talent. Dé kans van hun leven en dus beginnen ze meteen aan de verovering van de oren en harten van de Spanjaarden…

“To live is to choose”, is het veel belovende onderschrift van de film. Geprikkeld als ik die dag was, leek het me de ideale ontspanning van een drukke dag. Als je havana zegt, denken de meesten aan rum, sigaren, rietsuiker, oldtimers én de ritmes Buena Vista Social Club. Niets daarvan in deze film. Hier zien we duidelijk het echte cuba met z’n echte problemen. Hoewek  de verhaallijn niet altijd even geloofwaardig is en sommige acteerprestaties van een bedenkelijk niveau, vond ik het toch een degelijke film. Geen hoogvlieger, verre van… maar wél de ideale dagafsluiter om daarna een bruine rum te drinken, te  ontspannen en te gaan slapen.

Om die liefde voor Parijs vorm te geven, bedacht Tristan Carné het concept van ‘Paris, je t’aime’: twintig regisseurs mochten een kortfilmpje van vijf minuten maken, dat zich telkens in een andere wijk van Parijs afspeelde en dat op de één of andere manier over de liefde ging. We krijgen in korte segmentjes verhalen over de liefde tussen man en vrouw, tussen man en man en tussen ouders en hun kinderen.

Paris je t’aime is het soort film dat ik geweldig vind. Korte snedige fragmenten die op zich héél verschillend zijn maar tevens een coherent beeld geven van Parijs, de lichtstad, de stad der amoureuzen… Toegegeven, er is al eens een fragment wat minder dan het ander, maar net dat maakt het zo boeiend. Als kijker kan je er mee leven om voor vijf minuten open te staan voor een genre, een visie of een regisseur waarvoor je anders niet zou kiezen. Bovendien maakt het universele thema van “de liefde” de film licht verteerbaar. Ik zou zeggen; het ideale digestief op kerstmis. Feest van de vrede? Feest van de liefde!