Beste vrienden,

Beste sympathisanten,

Accenten leggen. Daar draait het om. Ik richt met plezier, en voor het laatst als voorzitter van de HGSR, een paar woorden tot jullie.

Dames en heren,

Schoonheid is begeerlijk. Dat moet ik jullie niet vertellen. Schoonheid is overal ook in elkeen van jullie. Maar schoonheid wordt zelden in verband gebracht met organisaties, laat staan met publieke organisaties. Toch is het me de afgelopen jaren vaak opgevallen hoe schoon de Hogeschool Gent wel is. Niet in stenen, lokalen of afgeleefde grasperkjes maar in haar populatie. Door haar opleidingaanbod biedt de HoGent namelijk een kleurenpallet aan mogelijkheden aan. Is het nu ingenieurswetenschappen, hout, handelswetenschappen, instrumentenbouw, sociaal werk,  leerkracht lager onderwijs of vertaler tolk spaans-tsjechisch onze hogeschool biedt het allemaal aan. Dat zorgt er natuurlijk voor dat je, meer dan in de meeste andere hoger onderwijsinstellingen in Vlaanderen, een ongelooflijke diversiteit aan persoonlijkheden te bewonderen krijgt. U zal wel begrijpen dat dit niet altijd evident is wanneer je in een vergadering zit. Een muzikant benadert de zaken nu eenmaal anders dan een ingenieur en een bestuurskundige zal al rapper een WG, een cel of een dienst aan een organogram toevoegen dan een voedings- en dieetkundige. Die laatste dien ik door die slopende twee jaar best eens te bezoeken. Maar dit natuurlijk geheel terzijde. Die diversiteit aan benaderingen, die creativiteit is voor een studentenraad ongelooflijk belangrijk. Niet alleen opent het vensters op de wereld maar zorgt het tegelijkertijd voor een veelheid aan oplossingen op potentiële dilemma’s. Dat de schoonheid van onze diverse studentenpopulatie ook een troef kan zijn in het beleidsmatige wordt mijns inziens te vaak onderschat. Beleid is geen steriele, haast klinische bezigheid maar een realiteit waar mensen zich dagdagelijks doorheen bewegen. In die zin heeft de HGSR absoluut een cruciale functie te spelen. De schoonheid van de participatie zit aldus niet in haar bestaan op zich, maar in haar studenten die de rechten en plichten van de studenten verdedigen teneinde te komen tot een herkenbaar beleid waarin het aangenaam vertoeven is.

En ja, het was aangenaam dit jaar. Naast de plichtplegingen en de vele vergaderingen (voor de HGSR alleen al zo’n 14) vond ik het steeds belangrijk dat er ook ruimte was voor amusement. Let vooral op het eufemisme. Hoe vaak hebben we niet gezegd: “We zijn tenslotte nog studenten”. Studentenraden hebben al een saai imago…het mag dus best wat meer zijn. En meer, dat was het wel. We organiseerden of waren partner in maar liefst 13 studentikoze activiteiten. Er werd geflitst en gepilst dat het een lieve lust was en telkens opnieuw met een overgave die doet denken aan de geallieerde troepen op D-Day. Deze momenten koester ik alvast met heel veel geborgenheid want het zorgde ervoor dat ik, en ik denk met mij alle stuvers hier aanwezig, ongelooflijk veel nieuwe mensen leerde kennen. Sommigen zijn zelfs vrienden voor het leven geworden. Voor hen, en voor iedereen hier aanwezig besluit ik met volgend zelfgeschreven gedicht:

In dit circus van vertier

In deze roes van geluk.

In deze traan van emotie.

Bij deze dans om de passie

Bij dit gebed om extase.

Bij dit spetterend geheel

Is het de tijd die stilstaat.

Is de muziek het kloppen van mijn hart.

Is jullie energie mijn drive.

Ik hef mijn armen omhoog

en wilde dat ik zo alles en iedereen

omvatten kon om hen te

vertellen…

Hoe krachtig dit alles is.

Bij deze wil ik iedereen van harte bedanken voor de fijne samenwerking. Wees trots op wat jullie verwezenlijkt hebben en laat het een inspiratie zijn voor wat nog komen moet. HGSR het gaat je goed!

“In het licht van de herstructurering van het hoger onderwijs is voor de Hogeschool Gent een volledige integratie met de Universiteit Gent de meest logische keuze.” Dat zegt de Hogeschool in een persbericht waarin het de strategische opties voor 2008-2013 van de raad van bestuur toelicht. Tegen het academiejaar 2013-2014 zou de integratie gerealiseerd moeten zijn. De Hogeschool Gent (HoGent) moet haar toekomstplannen wel nog bespreken met de Universiteit Gent (UGent).Door de integratie zouden alle professionele en academische opleidingen van de HoGent geïntegreerd worden binnen de UGent. Frans Verheeke, voorzitter van de raad van bestuur, vindt dat in die wederzijdse integratie de grootste maatschappelijke meerwaarde ligt.
Algemeen directeur Robert Hoogewijs van de HoGent stelt wel een aantal voorwaarden. “We vragen een identieke financiering voor alle academisch gerichte opleidingen en een voldoende financiering voor de professioneel gerichte opleidingen. Ook moet de eigenheid van onze opleidingen bewaard blijven, vooral dan de praktijkgerichtheid en de directe inzetbaarheid van onze afgestudeerden. En last but not least mag ons personeel niet het slachtoffer worden van de integratie.”

Volgens communicatieverantwoordelijke Johan Persyn is het voorstel te vergelijken met de Hogeschool-Universiteit Brussel, een fusie tussen de Brusselse hogescholen EHSAL, VLEKHO, HONIM en de Katholieke Universiteit Brussel.

Voor de kunstopleidingen kiest de HoGent voor de oprichting van één Vlaamse kunstenuniversiteit die alle huidige kunstopleidingen verenigt. Mocht dat niet lukken wil de hogeschool de kunstopleidingen mee opnemen in de integratie.

Samen met de Arteveldehogeschool en de Hogeschool West-Vlaanderen maken de HoGent en de UGent nu al deel uit van de Associatie UGent. (belga/jv)

Hogeschool Gent. Nooit gedacht dat deze instelling zo’n impact zou hebben op mijn jonge leven. Toen ik op het departement Handelswetenschappen en Bestuurskunde aankwam, wees alles erop dat ik een modaal studentenleventje tegemoet ging. Naar de les gaan, studeren en sporten, waren de drie pijlers waarop ik in mijn eerste jaar Bestuurskunde de basis zou moeten leggen voor een succesvol vervolg van de opleiding. Best een nobel doel, maar weinig uitdagend. Vier jaar en enkele bijgewonnen kilo’s later is het tijd voor een terugblik.

Bestuurskundica etcetera

Het eerste jaar stond inderdaad voor een groot deel in het teken van studeren en sporten. Dat veranderde evenwel in het tweede jaar. Met enkele jaargenoten ging ik regelmatig basis iets drinken; zelfs op zondagavond. Het was de basis voor een sterke vriendschapsband die uitmondde in de oprichting van de studentenclub Bestuurskundica. Dopen, clubavonden, cantussen… tot nijd van heel wat bestaande clubs, heb ik steevast kunnen vaststellen dat onze leden daaraan geen behoefte hebben. Ik vond het steeds belangrijker dat  studenten uithuizig waren, contacten legden en open stonden voor avontuur en amusement. Het doet goed vast te stellen dat er vanuit de bachelorjaren Bestuurskunde een grote interesse bestaat om deze waarden verder te zetten.

Vanuit dit collectief enthousiasme groeide, ook bij Jasper Delanoy en Piet Coopman,  de behoefte om ons meer te engageren in de wereld van de studentenparticipatie. Zelf was ik toen al drie jaar jaarverantwoordelijke student en die functie beviel me wel. Tevens had ik ervaren dat de stem van de studenten wel gehoord werd maar niet (genoeg) doorwoog in de beleidsbeslissingen. Vast besloten om iets aan die situatie te doen, engageerden we ons in de departementsraad, de opleidingscommissie, de Hogeschool Gent Studentenraad, de Raad van Bestuur van de Hogeschool Gent, SOVOREG vzw, de Vlaamse Vereniging van Studenten, de Gentse Associatie Studentenraad… Deze centralisatie van mandaten toont sterk aan dat er geen grote interesse was voor studentenparticipatie. Tijdens de beginmaanden was het wat wennen. Plots bevond ik me in het gezelschap van de algemeen directeur, de regeringscommissaris, de schepen van onderwijs, de vakbonden, de inrichtende macht, de departementshoofden. Op dergelijk niveau is het als student niet eenvoudig om een toegevoegde waarde te kunnen zijn. Zo zijn discussies over personeelsbeleid ronduit Chinees voor een beginnende stuver.

Factor en andere factoren

Op departementaal niveau vroeg het departementshoofd me om de participatiecommissie op te richten. Deze departementale studentenraad bedachten we met de naam FACTOR en verzamelt alle jaarvertegenwoordigende studenten. Waar vorig jaar onze aandacht noodgedwongen nog uitging naar het op poten zetten van een structuur, is het goed om zien dat FACTOR dit jaar onder impuls van voorzitter Philip Vermoote op heel wat dossiers ook inhoudelijk input heeft kunnen leveren. Aan voorzitter An Mertens en haar bestuur om de studentenbelangen, met respect en de nodige dialoog, verder te blijven verdedigen.

Toen ik voorzitter werd van HGSR, de studentenraad van de grootste hogeschool van Vlaanderen en de derde grootste hoger onderwijsinstelling in Vlaanderen, werd ik overmand door een groot verantwoordelijkheidsgevoel..

Nu het academiejaar er zo goed als opzit is het tijd voor een evaluatie. Samen met mijn stuurgroep, werkte ik me in de maand augustus al inhoudelijk in de grote onderwijsdossiers in. De opgedane kennis konden we aanwenden om in te spelen op de actualiteit en waren het kader waarbinnen we onze adviezen omtrent oa. cursusverkoop, onderwijskwaliteit en studentenparticipatie formuleerden. Daarnaast slaagden we erin om een nieuwe structuur op poten te zetten, hetgeen leidde tot een statutenwijziging. Ook de Algemene Vergadering werd opgewaardeerd. Tevens waren we ook organisator van of partner in evenementen als Student Kick-off, Welcome to the City en Music Maniacs, dat we samen met JIM TV op onze eigenste campus organiseerden. Omdat we als studentenraad ook steeds meer een koepel willen zijn voor alle studentenvertegenwoordigers binnen HoGent, organiseerden we  vormingsavonden. Op ons spaghettifestijn gaven duiding bij het financieringsdecreet en de participatiecommissies stonden centraal op de tweede vormingsavond. Al bij al is er dus heel wat gebeurd dit academiejaar. Ook de opvolging is reeds verzekerd. Zo wordt Julie Van Den Broeck (HW) volgend jaar de eerste vrouwelijke voorzitter van de HGSR. Een primeur.

Hogere échelons

Ook op het Vlaamse niveau waren we goed vertegenwoordigd. Binnen de Vlaamse Vereniging van Studenten was de HGSR de tweede grootste fractie. Vooral op het basisdecreet participatie hadden we een grote impact en recent ook nog over de hervormingen binnen het hoger kunstonderwijs. Tevens stapten we op zes december met zo’n honderd man mee in de betoging tegen het financieringsdecreet van Minister Vandenbroucke. Op Vlaams niveau hebben we als afgevaardigden van de HoGent steeds geijverd voor realistische eisen. Al te ideologische of onhaalbare adviezen ten aanzien van de minister vonden wij zelden constructief. Deze houding was niet altijd evident maar werd op termijn wel door iedereen gerespecteerd. Voor VVS waren we trouwens ook extern vertegenwoordiger in de Vlaamse Hogescholenraad (VLHORA) binnen de cel Kwaliteitszorg. Daarnaast was ikzelf ook nog actief in de adviesraad van de Nederlands-Vlaamse Accreditatieorganisatie (NVAO) die tot taak heeft de kwaliteit van de hoger onderwijsopleidingen te bewaken. Een boeiende, internationale ervaring.

Epiloog

Onlangs vroeg een docent me of ik het gevoel had dat je als student wezenlijk kan wegen op het beleid. Ik antwoordde haar dat het vaak een wisselwerking is tussen de activiteitsgraad van de studenten enerzijds en de mate waarin je als stuver door het bestuur au sérieux genomen wordt, anderzijds. Hoe meer je op de hoogte bent, je de dossiers goed opvolgt, hoe meer je als studentenraad ook betrokken wordt bij het totstandkomen van het beleid. Helaas geraken mandaten in belangrijke raden niet opgevuld wegens gebrek aan geïnteresseerde studenten. Op die manier dreigen de studenten dus het slachtoffer te worden van verworvenheden die door vorige generaties bekomen werden. Dat is een belangrijk signaal aan de studenten om vooral zélf actief hun rechten te bewaken en te verdedigen waar nodig.

Beweren dat je als individuele stuver iets kan bereiken zou pretentieus zijn. Pas wanneer je een collectief belang kan aantonen en je visie kan hardmaken, wordt er wel degelijk rekening gehouden met de studentenraad. Vanuit legitiem opzicht  bekeken is dat zeker terecht. Aan de andere kant vind ik dat studenten, meer dan andere stakeholders, luider moeten roepen om gehoord te worden. Er wordt veel verlangd van onze stuvers: vergaderen op de meest onmogelijke momenten, dossierkennis, techniciteit, juridische bagage, onfeilbaarheid,  een goed voorkomen… Vaak wordt vergeten dat die studenten daar niet voor vergoed worden, nog jong zijn én dit alles bovenop hun al drukke schoolagenda moeten afwerken. Een degelijk begeleiding vanuit het departement of de instelling zou dus absoluut welgekomen zijn.

Steeds heb ik belang gehecht aan een goede verstandhouding tussen studenten en docenten, directie en administratie. Toegegeven, de ene keer lukt dat al beter dan de andere keer. Er vallen nu éénmaal ook verschillende, vaak tegenstrijdige belangen te verdedigen. Toch denk ik dat we op die twee jaar bewezen hebben dat we met overleg en wederzijds begrip vooral samen aan de weg van het hoger onderwijs binnen onze opleiding, ons departement of  onze hogeschool  hebben getimmerd. Het is dan ook met een groot gevoel van erkentelijkheid en dankbaarheid dat ik iedereen van harte wil bedanken voor deze openbaring van ervaringen.

Handelswetenschappen ligt hem blijkbaar; getuige de opeenstapeling van successen in eerste zittijd, maar de vraag wat hij later wil worden, beantwoordt hij door zuchtend de schouders op te halen en te prevelen: “Dat weet ik niet, echt niet. Wat ik wel weet is wat ik nu ben, en dat is een student in Gent. Ik ga doen wat echte studenten moeten doen en dat is feesten, feesten als de beesten…” De jas werd dicht geritst, de Marokkaanse muts op de kruin geschikt, de tanden gepoetst, het geld losjes in de pocket gelanceerd  en… weg was hij. Klaar om te gaan flitsen in de Overpoort. Sindsdien herhaalt dat ritueel zich iedere dag en besef ik: mijn kotgenoot is een margi. Deze rubriek wordt een bloemlezing van mijn belevenissen naast een marginaal. Deze keer: het tribute!

Net zoals aan alle vaten komt ook aan de studententijd een eind. Binnen amper twee maand hangen we de bic en de codex aan de wilgen en lonkt een nieuw leven. Geen werkleven, neen. De margi besloot zijn ongebreidelde leventje nog zo’n twee jaar te rekken door de opleiding Fiscaal Recht aan de UGent onveilig te gaan maken. Een moedige beslissing en een hele uitdaging, zo zegt hij zelf. Ik kan alleen maar beamen en tevens mijn kotgenoot heel hard danken. Ikzelf heb de smaak van hogere studies ook te pakken maar verkoos andere oorden om mijn studiehonger te stillen. Dat zorgt er natuurlijk voor dat er tevens een eind gekomen is aan vier jaar kotleven. Geen nachtelijke escapades meer, geen verkeersborden binnensmokkelen in onze gang, geen voetballiederen meer aanheffen bij Julien om 5u ’s morgens, gedaan met glazen tegen de grond smijten uit vrees dat die dwerg op je been zou klimmen. Ja, aan dat alles komt er eind. Een periode is afgesloten. Als je er zo over nadenkt dan wordt je er wat stil van, blijf je verweesd achter en besef je dat een hoofdstuk in je leven wordt afgesloten.

(Zoek de margi)

Maanden aan een stuk kon je hier de avonturen lezen van de margi. Soms schunnig en vaak over het randje van het fatsoen. Andere keren vertederend door de hoge mate van herkenbaarheid. Men kan de margi dan wel een tekort aan  “normen en waarden” verwijten, toch zal iedereen wel moeten toegeven dat de margi een schitterende studententijd heeft gehad. Dagen aan een stuk is hij weggeweest als een bezetene, hij stond nooit op voor 17u, at niets anders dan vuiligheid, dronk alleen maar bier ter creatie van de kater en water ter destructie van diezelfde kater. Hij was hooguit de meest geziene gast in vele huisnummers van de Overpoort, en toch… toch wist de margi héél goed waar hij mee bezig was. Hij slaagde jaar na jaar telkens in eerste zittijd en ook dit jaar ziet het er goed uit met twaalven en vijftienen voor de kerstexamens. Hij is het levende bewijs dat intelligentie niet iets is dat je kan leren in boeken maar dat het vooral een manier is om met kennis om te gaan. Tegelijk besefte hij dat de studententijd een unieke periode in een leven is. Niet zelden wordt aangehaald dat de studententijd de meest onbezorgde periode in je leven is. Wij, de margi en ik, kunnen dat ten zeerste bevestigen. Uiteindelijk is op het eind van de dag maar één iets dat telt; slaag ik of niet. Dat is de énige verantwoording die je als student moet afleggen. Wat je daarnaast doet is bijzaak. Het was dan vaak ook grappig om te moeten vaststellen dat er nogal wat mensen wat cynisch waren over de “way of life” van de margi. Zouden diezelfde mensen jaar na jaar geslaagd zijn? Ik vraag het me vaak af.

In ieder geval is het bewijs geleverd dat een hilarisch kotleven nog steeds hand in hand kan gaan met een geslaagde schoolcarrière. De kotstudent is een bedreigde soort door de luxe die ouders tegenwoordig geven aan hun kinderen. Vele studenten krijgen een auto van vaderlief teneinde de dagelijkse verplaatsing naar de arteveldestad te kunnen maken. Op die manier wordt alle initiatief en persoonlijke ontwikkeling van de student in kwestie ernstig beknot. We moeten de student dus vooral nog student laten zijn. De ervaring dat je na twee dagen al door je weekgeld heen zit, het koken van je eigen maaltijden, het kuisen van je eigen kamer, de confrontatie van het alleen zijn. Dergelijke ervaringen zijn op termijn evenveel waard als je diploma. Het volgen van hogere studies is dus een integraal verhaal van leven, studeren, lachen en wenen. Het is een afspiegeling van het echte leven.

Om die reden wil ik dan nog eens mijn kotgenoot, de margi, bedanken voor de fijne vier jaar. Als deze een afspiegeling zijn van de echte wereld dan wil ik vooral leven, leven, leven…

(PONK)

Op de laatste Algemene Vergadering van de Hogeschool Gent Studentenraad werd een nieuwe voorzitter gekozen voor het academiejaar 2008-2009. Uiteraard was ik hartstikke benieuwd naar mijn opvolger teneinde de werking van onze studentenraad te verzekeren. Er was één kandidate en die werd dan ook unaniem verkozen door alle aanwezige leden. Alzo is Julie Van Den Broeck onze nieuwe voorzitter.

(27 november 2007 op de GAST-receptie; de nieuwe en oude voorzitter van de HGSR broederlijk verenigd)

Meteen een primeur want nooit eerder was een vrouw de voorzitter van onze studentenraad. Ik ben er overigens rotsvast van overtuigd dat Julie een uitstekende voorzitter zal zijn. Ze is jong, dynamisch, kritisch, straalt energie uit en is (vooral) heel erg gemotiveerd. Motivatie is volgens mij altijd al het belangrijkste geweest. Alle andere zaken kan men namelijk leren of bijschaven. Dat zal vermoedelijk ook wel nodig zijn maar wie is er volmaakt geboren in dergelijke functies?! Iedereen dient in zo’n rol te groeien. In ieder geval heeft Julie alles om het te maken. Dit jaar was ze ook reeds actief in de Raad van Bestuur van de Hogeschool Gent, de Gentse Associatie Studentenraad, de stuurgroep van de HGSR en in FACTOR, de participatiecommissie van het departement HABE.

Proficiat Julie! Ik ben blij voor jou en voor de HGSR.

Afgelopen donderdag werd op de verkiezingsvergadering van de Vlaamse Vereniging van Studenten een nieuwe raad van bestuur gekozen. Weinig verrassing bij de kandidaten. Gertie De Fraeye kandideerde en kreeg het mandaat van voorzitter. Daarnaast werden ook Julie De Fraeye, Gilles Verschoore, Koen Hostyn, Walid Moustamandi en Jonas Vincken verkozen als bestuursleden. Via deze wil ik hen alvast het allerbeste toewensen voor het komende academiejaar!

Toch zijn er ook enkele aandachtspunten waar men bij de studentenkoepel zeker rekening mee dient te houden. Uit het verslag van het IKZ-panel bleek duidelijk dat VVS meer aandacht moet besteden aan actieve, regionale achterbanwerking. Ik hoop dan ook dat dit prioriteit nummer één wordt én blijft. De voortekenen zijn gunstig: de nieuwe voorzitter en ook de overige verkozenen haalden dit aan als pijnpunt. Toch werden er nog geen concrete voorstellen gelanceerd en verwacht kan worden dat, eens de mallemolen van “de routine van de dag” weer op gang zal komen, deze prioriteit al gauw zal afgezwakt worden. Aan de toekomstige RvB om deze vrees teniet te doen door een (pro)actief achterbanbeleid op het getouw te zetten.

Die achterban werd door het uitstappen van de W&K andermaal afgekalfd. De motivatie van het W&K is hierbij op z’n minst merkwaardig te noemen. Ongetwijfeld valt er iets te zeggen over sommige aspecten van hun motivatie maar tegelijk staan er behoorlijk wat foute redenen in. Een eerste argument, als zou de Algemene Vergadering niet rechtsgeldig zijn om de statutenbespreking te doen, klopt niet. De VZW-wet laat dit namelijk wel toe indien dit gaat om punten die vooraf geagendeerd werden, hetgeen het geval was bij de aangehaalde passages. W&K spreekt daar namelijk ook zichzelf tegen door in haar motivatiebrief het volgende te zeggen: “En dus niet haar toevlucht te nemen tot art.8 lid 4 VZW-wet, omdat de kleine lettertjes dat nu eenmaal toelaten.” Tja, beste W&K’ers…een wet is nu eenmaal het geheel van de bepalingen dat ze inhoudt, ook de kleine lettertjes. Een tweede reden die aangehaald werd is het strijdig zijn met artikel 12 van de VZW-wetgeving dat bepaalt dat een lid van een vzw vrij is uit te treden door het indienen van zijn ontslag bij de raad van bestuur. In de statuten van de VVS worden hiervoor twee voorwaarden opgelegd. Ten eerste dient het lid de RvB op de hoogte te stellen. Vervolgens, als tweede, dient het lid de RvB uit te nodigen op haar vergadering om haar standpunt te verdedigen. Vooral het tweede argument zorgt voor verwarring. Ikzelf maakte er tijdens de bespreking een opmerking over. Ik stelde namelijk dat deze bepaling niet kon worden afgedwongen daar je dit van een vereniging niet kan eisen. Het werkwoord “moeten” was hier dan ook het probleem. Op dat vlak heeft de W&K dus ergens wel een punt. Anderzijds teken je als lid ook geen toetredingsverklaring (waarin eerbiediging van de statuten staat) als je deze niet naleeft. Eenvoudig stellen dat VVS dan in gebreke blijft is dus ook wat kort door de bocht. Het is een gedeelde verantwoordelijkheid. In de toekomst is het overigens aangewezen dat VVS hier vooraf met ieder lid over samenzit teneinde diens statuten hierop te voorzien. Dit zou evenwel niet afdwingbaar zijn maar wel in het voordeel van beide partijen. VVS engageerde zich dit in de toekomst dan ook te doen (zie AV verslag 24 april 2008). Het mag duidelijk zijn dat in dit geval, en in het geval LOKO, hier vooral onwil en/of opzettelijke nalatigheid van beide kanten uit meespelen om over de aangehaalde zaken geen overeenstemming te vinden. Een spijtige zaak, zeker omdat het belang van de studenten van de opstappende instelling (en bij uitbreiding de volledige Vlaamse studentenpopulatie)  hieronder lijdt. Ik roep dan ook beide partijen op om de redelijkheid te laten zegevieren!

Bij de bespreking van het huidige bestuur was de HGSR van oordeel dat er andermaal teveel politieke kleur verenigd was om de bevindingen van het IKZ-panel tegen te spreken. Het panel vroeg VVS, in naam van alle respondenten van de interne bevraging, om zich voortaan politiek neutraler op te stellen. HGSR stemde dan ook vanuit deze aanbeveling. Het is dan ook spijtig te moeten vaststellen dat het toekomstige bestuur bezwaarlijk “politiek neutraal” te noemen is. Ik wil er iedereen nog eens attent op maken dat het niet consequent is om dat veelvuldig in een interne bevraging als pijnpunt aan te halen om er vervolgens zelf niet voor te zorgen dat hier iets aan gedaan kan worden. Daartegenover staat echter de terechte opmerking dat het onderwijsbeleid veelal een sociaal beleid nodig heeft. Wanneer iedereen binnen VVS de grote politieke ideologieën en dogma’s voor zich houdt en handelt in het belang van alle Vlaamse studenten dan zie ik niet waarom VVS ons vertrouwen niet zou verdienen.

Het leek gisteren wel. Thans dient de jeugd van mijn studententijd plaats te maken voor de opportuniteit van de dag van morgen. Het is dan ook met een dubbel gevoel dat ik dit artikel betokkel op het klavier van het verleden, het heden en de toekomst. Een punt plaatsen blijkt moeilijker dan verwacht. Of misschien is het plaatsen van punten en het nuanceren door komma’s slechts een fragmentatie van het volledige plaatje: het totale, allesomvattende beeld dat je als individu over je leven (of een deel ervan) vormt.

Meer dan ooit besef ik dat hetgeen ik was, ben en word het resultaat is van een groter geheel. Een fantastisch groot circus vol grootse en gevaarlijke maar ook clowneske gebeurtenissen. En plots besef je dat je als mens geen toeschouwer meer bent maar in de piste je eigen ding moet gaan doen. Het publiek kijkt toe. Je voelt de hitte van de spots. Het zand tussen je tenen. The scène is yours en het orkest cultiveert de hoge verwachtingen ten aanzien van jou.

Hoewel ik nog steeds een groene kleur achter mijn oren ontwaar, denk ik toch dat deze fata morgana op heel wat kantelmomenten in een mensenleven van toepassing is. Niettemin is de fase na de hogere studies voor velen allesbepalend voor het verdere verloop van hun leven. Objectief gezien is de druk dan ook immens. Werk stichten, een huis trouwen, een gezin bouwen…alles dient in de komende jaren te gebeuren. Niet voor niets ontwaar je in de boekhandels gidsen met als confronterende titel: “Doe het voor je dertigste“. En hoewel deze situatie in vele gevallen nog steeds opgaat (te zien aan de werkende, bouwende, trouwende of bevallende klasgenoten van weleer), lijkt ze voor mij persoonlijk alvast niet zo evident.

Ja, de Gentse jaren waren fantastisch maar andermaal voel ik niet de behoefte om punten te zetten. Niet achter momentums, vriendschappen of de intensiteit van het levensritme. Vier jaar lang werd ik, door de hogere studies, getraind in het aankweken van kritische massa en het creëren van eigen inzichten. Waarom? Om vervolgens te vervallen in reeds bewandelde paden en platgetreden patronen? Toegegeven, maatschappelijk is dat verdedigbaar maar individueel fulmineer ik hiertegen. Wat ben je met een goede job, een gelukkig huwelijk en een druppel van een kind als je jezelf verloochent. Je het bloed door je aderen niet meer voelt stromen, je de andere kant van de wereld niet gezien hebt en je nooit hoeft af te vragen of de geldende waarden en normen eigenlijk ook wel de jouwe zijn. Ik beeld het me misschien wat te zwart-wit in maar tegelijk stel ik met enige droefenis vast dat dit bij vele leeftijdsgenoten “the way to go” is. Alsof er geen alternatieven zijn. Alsof je als individu gedoemd bent om in deze huidige maatschappelijke logica mee te stappen. Uiteraard is dat conformisme geen probleem indien de keuze daarvoor bewust gebeurde. Ik durf dit evenwel in heel veel gevallen te betwijfelen.

Als kind al ging ik schuin voor de televisie zitten in de hoop dan meer te zien van het ontbrekende beeld. En terwijl ik druk in de weer was om te leren vliegen met een zelfgemaakte luchtballon, speelden anderen binnen op hun gameboy. Ontegensprekelijk is de manier waarop je als mens in het leven staat een attitude die je van thuis uit meekrijgt. Helaas heb je daar als mens niet in te kiezen maar gelukkig is opvoeding niet alles. Dat bewees de geschiedenis ons al meerdere malen. Tal van persoonlijkheden uit de muziek, de literatuur, de poëzie, het entertainment, de sport, de politiek en de wetenschap toonden aan dat ze heel veel bereikt hebben door buiten de lijntjes te kleuren. Het geëffende pad te verlaten en onontgonnen terrein te betreden. Op zoek naar een nieuwe grens.

Het is dan ook door dergelijke mensen dat we er als beschaving, als mensheid op vooruit gaan. In een vorig artikel daagde ik de student uit om in de voetsporen van deze mensen te treden. Je eigen weg maken is misschien niet de meest voor de hand liggende manier van leven maar ze is ongetwijfeld wel de meest boeiende. Als ik naar de huidige Westerse maatschappij kijk, die gekenmerkt wordt door etnische en culturele diversiteit, dan zie ik een reservoir aan opportuniteiten voor de toekomst. De uitdaging van het individu bestaat er dan ook in je verantwoordelijk te stellen om op een optimistische en constructieve manier de toekomst mee vorm te geven.  Het is eigenlijk niet slechts “een” manier maar “de” manier om ons als generatie rekenschap te geven ten opzichte van de geschiedenis. En ja, we, wij, wij hebben hierin een keuze!

“Het is niet waar dat de geschiedenis al geschreven is en ze wordt niet beheerst door geheime wetten en uitgevaardigd door een onverbiddelijke godheid of een despotische natuur. De geschiedenis wordt geschreven door de vrouwen en de mannen van deze wereld, op maat van hun dromen, inspanningen en wil. Deze zekerheid legt vanzelfsprekend een geweldige verantwoordelijkheid op onze schouders en staat ons niet toe excuses te zoeken voor onze mislukkingen. Maar ze is tevens de meest fantastische stimulans voor de volkeren die zich gekrenkt of beroofd voelen. Want ze duidt aan dat niemand verplicht is te zijn wat hij is, dat de geschiedenis kan zijn zoals ze hoorde te zijn, zoals wij zouden willen dat ze was, en dat het alleen van ons afhangt of ze dat wordt.” (Mario Vargas Llosa uit De taal van de Hartstocht)

Afgelopen week was het weer pompen voor mijn omgeving en mijn afbrokkelende kathedraal van mijn lichaam. Maandag was er FACTOR-vergadering. De participatiecommissie van het departement HABE boog zich oa. over deliberatieregels binnen het departement. Een hot item, daar dit ook op de agenda staat voor de VVS-vergadering van komende donderdag. Ook binnen de associatie zijn deliberaties meer dan ooit een gespreksonderwerp. Het is dan ook maar de vraag wie in dit dossier best de eerste stap zet. Het lijkt mij alvast logisch indien de associatie hierin het voortouw zou nemen. Op die manier zou ze zich nog beter kunnen profileren in het hoger onderwijslandschap. Het is echter duidelijk dat niemand hierop zit te wachten. Het pleit van de kip en het ei zal de associatie allicht altijd boven het hoofd blijven hangen.

Dinsdag was ik te gast op een ouderavond in Lokeren. De lokale ouderraad had een avond georganiseerd over “studeren in Gent”. Als ervaringsdeskundige mocht ik daar mijn verhaal gaan doen en enkele pittige vragen beantwoorden. Al bij al een intense avond voor hetgeen het maar oplevert; bijna iedereen had reeds zijn/haar keuze gemaakt! Reclame maken voor de HGSR lukte evenwel nog en ook de attentie in de vorm van een fles cava was aangenaam meegenomen.

Donderdag en vrijdag tenslotte was ik als lid van het Interne KwaliteitsZorg-panel in Antwerpen voor de analyse van de ruwe data uit de bevraging. Ietwat geschrokken door de felle reacties hier en daar besefte ik het belang van deze taak en het handhaven van de objectiviteit in dergelijke dossiers. Het is oh zo gemakkelijk en verleidelijk om commentaar te geven maar concrete aanbevelingen geven is een ander paar mouwen. Al bij al ben ik van mening dat we een goed verslag afgeleverd hebben. Nu nog maar afwachten wat men met ons rapport zal doen. Ik hoop dat het besef bij de rasta groot genoeg is opdat er eindelijk dingen zouden veranderen. Tussendoor mocht ik nog een artikel lezen in Dwars , het studentenblad van de Universiteit Antwerpen, alwaar ik mezelf in tegenkwam.

Het einde van een zware stuverweek. Komende week wordt pas zwaar… Student in Gent. Me like!

De Gentse Associatie Studentenraad (GAST) bestaat reeds enkele jaren. Toch is het pas sinds vorig jaar dat haar bestaan ook effectief het woord “werking” waardig is. Bij het begin van het academiejaar werd actief op zoek gegaan naar geëngageerde stuvers die de verschillende partnerinstellingen in de overkoepelende associatiestudentenraad wilden vertegenwoordigen, en met succes!

Stuverreceptie

Op 30 november organiseerde de GAST in het prachtige kader dat Het Pand is, een receptie voor alle studentenvertegenwoordigers van de partnerinstellingen van de Associatie Universiteit Gent. Zo’n 150 studenten waren present om in het gezelschap van een hapje en een drankje een presentatie over de GAST bij te wonen. De nood aan een associatiebrede studentenraad werd algemeen gedeeld. Meer betrokkenheid met de GAST was dan ook het doel van de receptie. In dat opzicht was de avond meer dan geslaagd!

Betere Profilering

Ontegensprekelijk is een degelijke inhoudelijke werking ook voor de GAST primordiaal. Het kan echter nooit kwaad om als associatie, en als studenten binnen die associatie in het bijzonder, wat meer naar buiten te komen. Om aan deze lokroep gehoor te geven werd een nagelnieuw logo boven de doopvont gehouden. Ook de oprichting van een website is een belangrijk instrument om de GAST ook digitaal zichtbaar te maken. Vanuit http://www.gast.ac/ veroveren we voortaan ook het world wide web!

Gezonde basis

Wie droomt van een studentenwerking die inspeelt op de actuele thema’s en de grote uitdagingen die het hoger onderwijs te wachten staat, kan niet voorbij gaan aan een degelijke organisatie; een structuur die een performante werking niet in de weg staat. Een herwerking van onze statuten drong zich op. De invoering van een Dagelijks Bestuur, het optrekken van het aantal stuvers binnen de GAST van 8 naar 12 en soepelere meerderheidsregels zijn dan ook de kernpunten van de hervormingen die op de vergadering van 17 december 2007 unaniem werden goedgekeurd.

Toonaangevend

De associaties zijn al vanaf hun bestaan voer voor discussies. Volgens de GAST heeft het weinig zin om voortdurend haar rol in twijfel te trekken. Associaties bestaan nu eenmaal en dus dienen we dit te zien als een opportuniteit! Omdat het hoger onderwijsbeleid iets is dat de Gentse belangen overstijgt, engageerde de GAST zich dan ook om de dialoog tussen de studentenraden van de vijf associaties aan te zwengelen. Ze organiseerde hiertoe een eerste samenkomst in de vorm van een ronde tafel omtrent associatievertegenwoordiging binnen VVS, de Vlaamse Vereniging van Studenten. (Meer info kan u terugvinden op onze site). De GAST is dan ook een toonaangevende speler binnen de AUGent en hoopt ook in de toekomst een katalysator te kunnen zijn voor de studentenparticipatie in Vlaanderen.

Gisteren vond in auditorium E van de Blandijn het stuverdebat plaats tussen de kandidaat- bestuursleden voor de Raad van Bestuur en de Sociale Raad van de Universiteit Gent. Uw dienaar was aanwezig en liet zich het volgende opmerken:

• Technisch gezien was Thijs Verbeurght (tevens voorzitter FK) dé grote winnaar van de avond. Zonder meer was hij de beste debater, gevolgd door Geert Cleuren. Koen Colpaert en Koen Hoornaert deelden de derde plaats. Voor mij zijn deze vier personen dan ook de gedoodverfde en terechte toekomstige RvB-leden.

• De politieke extremen van Bart Bogaerts deden het publiek misschien lachen (mij persoonlijk deed het me vaak huiveren) maar daarmee win je geen verkiezingen. Ook kameraad Koen Hostyn moest al te vaak de duimen leggen. Constant je fouten aanhalen is écht geen goede manier om iemand van je kunnen te overtuigen. En Jasper D’Hooghe…tja…die was gewoonweg letterlijk en figuurlijk niet verstaanbaar. Hoe zal die z’n stem laten gelden in een vergadering?! Dat Charles Van Den Bossche een bevlogen figuur is, is mooi. Zijn intentie om het Erasmussysteem uit te breiden met niet-EU bestemmingen is goed alleen weegt hij inhoudelijk (en wellicht ook charismatisch) te licht.

• Over de associatie werd niet gepraat. Nochtans is het een niveau dat steeds belangrijker wordt. Tot spijt van wie het benijdt. Een belangrijk punt voor Koen Hostyn is het gratis maken van het openbaar vervoer maar hij vergeet er wel bij te zeggen dat je daar alleen met de universiteit niets mee zal bereiken. Momenteel is men daar trouwens binnen de Advieswerkgroep Sociale Voorzieningen mee bezig. Koen weet dus wel beter. Op mijn vraag hoe de kandidaten stonden ten aanzien van de associatie was hun antwoord bedroevend. Niemand kon een zinnig antwoord formuleren. Enkel Thijs Verbeurgt haalde (deels terecht) aan dat de associatie momenteel nog een lege doos is.

(Koen Hoornaert: 100 %)

Zo’n debat is leuk voor de geïnteresseerden maar iedereen weet eigenlijk dat de strijd niet in de auditoria gevoerd wordt. Persoonlijke connecties, sociaal netwerk en eventuele achterban zijn de te behandelen groepen. Koen Hoornaert beschikt over deze achterban. Zonder meer is hij een heel bekwaam persoon met goede dossierkennis. Een diplomaat, aanjager en stimulator. Een vriend van de student met oog voor diens ware problemen. Verwacht niet dat hij vervalt in symbooldossiers of politiek-ideologische hardliners. Hoornaert is een realpolitieker die, vaak té geruisloos, resultaten neerzet. Dat bewees hij al genoeg door de GAST, de Gentse Associatie Studentenraad, door als voorzitter deze vergadering naar een hoger niveau te tillen. Terwijl de anderen niet kunnen antwoorden wat de associatie voor hen betekent, ziet Koen de opportuniteiten die een associatie met zich meebrengt. Voor mij is het dan ook een plezier en een hele eer om met zo iemand samen te werken. Met recht van spreken kan ik alle Ugent studenten dan ook oproepen om voor Koen Hoornaert te stemmen!