“In het licht van de herstructurering van het hoger onderwijs is voor de Hogeschool Gent een volledige integratie met de Universiteit Gent de meest logische keuze.” Dat zegt de Hogeschool in een persbericht waarin het de strategische opties voor 2008-2013 van de raad van bestuur toelicht. Tegen het academiejaar 2013-2014 zou de integratie gerealiseerd moeten zijn. De Hogeschool Gent (HoGent) moet haar toekomstplannen wel nog bespreken met de Universiteit Gent (UGent).Door de integratie zouden alle professionele en academische opleidingen van de HoGent geïntegreerd worden binnen de UGent. Frans Verheeke, voorzitter van de raad van bestuur, vindt dat in die wederzijdse integratie de grootste maatschappelijke meerwaarde ligt.
Algemeen directeur Robert Hoogewijs van de HoGent stelt wel een aantal voorwaarden. “We vragen een identieke financiering voor alle academisch gerichte opleidingen en een voldoende financiering voor de professioneel gerichte opleidingen. Ook moet de eigenheid van onze opleidingen bewaard blijven, vooral dan de praktijkgerichtheid en de directe inzetbaarheid van onze afgestudeerden. En last but not least mag ons personeel niet het slachtoffer worden van de integratie.”

Volgens communicatieverantwoordelijke Johan Persyn is het voorstel te vergelijken met de Hogeschool-Universiteit Brussel, een fusie tussen de Brusselse hogescholen EHSAL, VLEKHO, HONIM en de Katholieke Universiteit Brussel.

Voor de kunstopleidingen kiest de HoGent voor de oprichting van één Vlaamse kunstenuniversiteit die alle huidige kunstopleidingen verenigt. Mocht dat niet lukken wil de hogeschool de kunstopleidingen mee opnemen in de integratie.

Samen met de Arteveldehogeschool en de Hogeschool West-Vlaanderen maken de HoGent en de UGent nu al deel uit van de Associatie UGent. (belga/jv)

De Gentse Associatie Studentenraad (GAST) bestaat reeds enkele jaren. Toch is het pas sinds vorig jaar dat haar bestaan ook effectief het woord “werking” waardig is. Bij het begin van het academiejaar werd actief op zoek gegaan naar geëngageerde stuvers die de verschillende partnerinstellingen in de overkoepelende associatiestudentenraad wilden vertegenwoordigen, en met succes!

Stuverreceptie

Op 30 november organiseerde de GAST in het prachtige kader dat Het Pand is, een receptie voor alle studentenvertegenwoordigers van de partnerinstellingen van de Associatie Universiteit Gent. Zo’n 150 studenten waren present om in het gezelschap van een hapje en een drankje een presentatie over de GAST bij te wonen. De nood aan een associatiebrede studentenraad werd algemeen gedeeld. Meer betrokkenheid met de GAST was dan ook het doel van de receptie. In dat opzicht was de avond meer dan geslaagd!

Betere Profilering

Ontegensprekelijk is een degelijke inhoudelijke werking ook voor de GAST primordiaal. Het kan echter nooit kwaad om als associatie, en als studenten binnen die associatie in het bijzonder, wat meer naar buiten te komen. Om aan deze lokroep gehoor te geven werd een nagelnieuw logo boven de doopvont gehouden. Ook de oprichting van een website is een belangrijk instrument om de GAST ook digitaal zichtbaar te maken. Vanuit http://www.gast.ac/ veroveren we voortaan ook het world wide web!

Gezonde basis

Wie droomt van een studentenwerking die inspeelt op de actuele thema’s en de grote uitdagingen die het hoger onderwijs te wachten staat, kan niet voorbij gaan aan een degelijke organisatie; een structuur die een performante werking niet in de weg staat. Een herwerking van onze statuten drong zich op. De invoering van een Dagelijks Bestuur, het optrekken van het aantal stuvers binnen de GAST van 8 naar 12 en soepelere meerderheidsregels zijn dan ook de kernpunten van de hervormingen die op de vergadering van 17 december 2007 unaniem werden goedgekeurd.

Toonaangevend

De associaties zijn al vanaf hun bestaan voer voor discussies. Volgens de GAST heeft het weinig zin om voortdurend haar rol in twijfel te trekken. Associaties bestaan nu eenmaal en dus dienen we dit te zien als een opportuniteit! Omdat het hoger onderwijsbeleid iets is dat de Gentse belangen overstijgt, engageerde de GAST zich dan ook om de dialoog tussen de studentenraden van de vijf associaties aan te zwengelen. Ze organiseerde hiertoe een eerste samenkomst in de vorm van een ronde tafel omtrent associatievertegenwoordiging binnen VVS, de Vlaamse Vereniging van Studenten. (Meer info kan u terugvinden op onze site). De GAST is dan ook een toonaangevende speler binnen de AUGent en hoopt ook in de toekomst een katalysator te kunnen zijn voor de studentenparticipatie in Vlaanderen.

GENT De Hogeschool Gent heeft vanaf volgende week een nieuwe woordvoerder: voormalig televisiegezicht Johan Persyn wordt er diensthoofd Communicatie en Cultuur.
‘We hadden een vacature voor die functie’, zegt directeur Bert Hoogewijs van de Hogeschool Gent. ‘Bovendien mogen wij als hogeschool onze werking best wat beter bekendmaken bij het grote publiek. Hoewel we veruit de grootste hogeschool zijn – en na de UGent en de KU Leuven zelfs de derde grootste onderwijsinstelling van Vlaanderen – is onze naam bij heel wat mensen onvoldoende bekend. Ze verwarren ons bijvoorbeeld met de Arteveldehogeschool.’ Johan Persyn, die zijn carrière begon als journalist en presentator bij de VRT, werkte eerder ook als hoofdredacteur van de West-Vlaamse regionale zender WTV en bij radiozender 4FM. De voorbije jaren werkte hij als communicatiedeskundige voor de SP.A-fractie in het Vlaams Parlement. (tod)

(Bron: Het Nieuwsblad)

Het federale parlement kijkt al een jaar werkloos toe. De maatschappelijke devaluatie van het parlementslid zet zich onverminderd voort.

‘Ik vind dat heel wat politieke journalisten vandaag zowel intellectueel als inzake politieke feeling op een hoger niveau staan dan vele politici.’ De uitspraak van Hugo De Ridder, deze week in Humo, kan tellen. De gelauwerde Wetstraat-journalist ergert zich dood aan het gebrek aan daadkracht bij de jongste garde van politici. Die laat zich tegenwoordig alles welgevallen. Op geen enkel moment schreeuwen ze hun ergernis over de woekerende politieke impasse uit.

‘De minimis non curat praetor,’ vertelde minister van Sociale Zaken Laurette Onkelinx (PS) afgelopen donderdag tijdens de plenaire zitting van de Kamer. Wie tegenwoordig in het federale parlement rondloopt, raakt overtuigd van het tegendeel. Enkel kleine probleempjes houden parlementsleden tegenwoordig bezig. Allen putten ze inspiratie uit de waan van de dag, gevoed door de nodige krantenartikels. Op geen enkel ogenblik wordt de kern van de zaak aangekaart.

Een blik op de parlementaire agenda van de afgelopen week verwekt enkel verbazing. Tegenwoordig presteren de vertegenwoordigers van het volk niet beter dan het navertellen van hun dagdagelijkse lectuur. Ministers verliezen hun tijd met het beantwoorden van ellenlange lijsten van vragen. Discussies over fundamentele keuzes in de samenleving zijn voltooid verleden tijd. Alleen Vlaams Belang doet nog de moeite om af en toe eens een interpellatie – waarbij het vertrouwen in een minister op het spel staat – in elkaar te boksen. Andere partijen wentelen zich in lethargie.

Het aantal wetsvoorstellen dat de eindmeet haalt, is op één hand te tellen. Regeringsontwerpen zijn er helemaal niet. Als het goed zit, krijgen de parlementsleden op 20 maart de sociaaleconomische begroting voor 2008 voor de kiezen. Bijna een jaar na haar installatie kan de Kamer vervolgens eindelijk een van haar kerntaken opnemen: het bespreken en goedkeuren van de begroting van een land.

Er bestaat geen enkel wervelend bedrijf ter wereld waar ambitieuze nieuwkomers gedurende een jaar gewoon hun mond houden. In de Belgische Kamer lijkt dat de normaalste zaak. Iedere week vergast het VRT-programma Villa politica ons op een blik op het mierengeneuk. De kamerleden glimmen als ze gedurende dertig seconden op kosten van de belastingbetaler de huiskamer worden ingeblazen. Maar hun woorden zijn niet meer dan scheten in een netzak.

Natuurlijk leven we in buitengewone tijden. Pas na 200 dagen slaagde Guy Verhofstadt (Open VLD) er eind december in om een interim-regering op de been te brengen. Het blijft wachten op Pasen vooraleer een definitief kabinet onder leiding van Yves Leterme (CD&V) aan de slag kan. Maar op geen enkel moment vonden parlementsleden het nodig om zich te roeren. Nooit gaven ze het signaal dat de regeringsonderhandelingen dringend resultaten moesten opleveren. Voor hen is het business as usual.

Het parlement moet wetten maken en de regering controleren. Wetten maken kunnen parlementsleden als de beste. Pleidooien om eindelijk die wettendiarree te stoppen, halen niets uit. Voortdurend ontwaren de volksvertegenwoordigers gevaren in allerlei, soms onschuldige, maatschappelijke trends. Die bezorgdheid moet dan meteen worden omgezet in verbodsmaatregelen.

Maar het controleren van de uitvoerende macht is wat te veel gevraagd. Dat lijkt te delicaat. Iedereen wil minister worden, iedereen wil deel uitmaken van het systeem. En dan tilt niemand aan het uitlekken van een nota waarin een advocaat, tevens getrouwd met een PS-minister, etaleert dat hij goed geïntroduceerd is in ministeriële kabinetten. Alweer neemt alleen Vlaams Belang zijn verantwoordelijkheid door de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie te eisen. De andere partijen kijken gegeneerd de andere kant uit. Nauwelijks acht maanden geleden voerde de N-VA campagne tegen de greep van de PS op de Belgische samenleving. Haar stilzwijgen verraadt een schrijnende medeplichtigheid.

Uiteindelijk delft het parlement het eigen graf. Mensen met wat talent worden vroeg of laat geroepen tot het ministerschap. Intelligente politici die het spel niet willen meespelen, geven er vervroegd de brui aan of vervallen in een onderhoudend cynisme. Het kransje politici dat echt gegeerd wordt door praatprogramma’s op televisie slinkt zienderogen. Eindredacteurs zitten met de handen in het haar omdat de politiek steeds minder karakters oplevert die televisiekijkers kunnen boeien. De backbenchers maken hun tijd vol en klagen over de onrechtvaardige en grillige kiezers die slechts hun carrière bemoeilijken.

Koning, parlement en gerecht vormen de hoekstenen van de Belgische staat. Het doorbreken van het colloque singulier verzinnebeeldde de jongste weken de verdampende autoriteit van de koning. Albert was slechts de speelbal van oranje-blauwe partijleiders. Het parlement gaat helemaal dezelfde weg op.

Blijft het gerecht over. Een burger mag dan niet te lang stilstaan bij de rechter die de afgelopen week de smogborden, die de snelheid beperken tot 90 kilometer per uur, buiten de wet plaatste. Wie gaat slapen met het idee dat alle rechters van dat slag zijn, doet geen oog meer dicht.

Bart Brinckman

(Bron: De Standaard)

Vanaf 2015 moeten bacheloropleidingen die minder dan 115 studenten tellen, samenwerken met andere opleidingen als ze verder willen blijven bestaan. Dat stelt de rationaliseringscommissie, ook wel de commissie-Soete genoemd, die bestaat uit de belangrijkste vertegenwoordigers van alle universiteiten en hogescholen.

De commissie, die in maart vorig jaar is opgericht, heeft een uitgewerkt voorstel klaar voor de rationalisering van het Vlaamse hoger onderwijs. Vanaf 2012 komen de opleidingen met minder dan 80 studenten in de ‘gevarenzone’. Vanaf 2015 geldt dat voor alle opleidingen die minder dan 115 studenten tellen (er wordt uitgegaan van een minimum van 60 in eerste jaar, 30 in tweede jaar en 25 in derde jaar). In totaal gaat het om zo’n 140 opleidingen, hogescholen en universiteiten samen. Wie in de gevarenzone zit, moet binnen of buiten de instellingen samenwerking zoeken. Als daar geen oplossingen zijn, moet de opleiding worden opgedoekt. De commissie voorziet wel enkele uitzonderingen, zoals de unieke opleidingen (die nergens anders in Vlaanderen worden opgericht) of opleidingen die levensbeschouwelijk gevoelig zijn, zoals onderwijs. De minister van Onderwijs, Frank Vandenbroucke (SP.A), die de opdracht voor deze oefening had gegeven, wacht nu nog af om dat voorstel verplicht te maken. Hij wil dat de commissie de voorstellen verder verfijnt, en dat ze eenzelfde rapport voor de masteropleidingen maakt. Hij wacht ook de reacties van de hogescholen en universiteiten af. (pl)

Bron: De Standaard

op www.destandaard.be is tevens het gehele Rapport Soete te lezen. Een aanrader!

GENT – José Manuel Barroso, de voorzitter van de Europese Commissie, was gisteravond op bezoek in de Aula van de universiteit. Hij gaf een lezing over de Europese Unie en trad daarna in debat met de aanwezige studenten.
Barroso was naar Gent afgezakt op uitnodiging van het Internationaal Studenten Forum (ISF). ‘Globalisering en internationalisering zijn bijzonder belangrijke thema’s vandaag’, zegt Matthias Laevens, studentenvertegenwoordiger in de raad van bestuur van UGent en bezieler van het ISF.

‘We willen de studenten ertoe aanzetten daarover na te denken. En dat proberen we door vooraanstaande gasten uit te nodigen, die op internationaal vlak iets te betekenen hebben. En Barroso is uiteraard zo iemand. Voor de studenten is het een unieke kans rechtstreeks met hem in debat te treden. De Europese Unie is immers een uiterst belangrijke instelling. Ik vergelijk het graag met een auto die één gaspedaal heeft en 27 remmen. De EU kan veel realiseren, maar het besluitvormingsproces verloopt bijzonder ingewikkeld. Dat maakt het zeer boeiend.’

Een unieke kans is het zeker. Want Barroso strikken voor een lezing is niet eenvoudig. ‘We hebben hem schriftelijk uitgenodigd. Hij was meteen bereid te komen spreken, maar we moesten wel wachten tot hij een plaatsje vrij had in zijn drukke agenda.’

Bij het leggen van de contacten krijgt het ISF hulp van het rectoraat. ‘Naast mijn handtekening komt ook die van de rector op de uitnodigingen’, zegt Laevens. ‘Zo oogt het officieel. De universiteit is ook bereid financieel te ondersteunen, zodat we topmensen kunnen aantrekken. Voor Barroso was dat echter niet nodig. Als het om mensen in functie gaat, betaalt hun instelling de kosten. In dit geval is dat de EU.’

De studenten hebben uiteindelijk anderhalf jaar moeten wachten, maar hun geduld werd beloond, ook al valt het debat nu midden in de examens.

Barroso schetste eerst de geschiedenis van de Europese Unie en had het ook over de relatie van de EU met andere landen. Daarna konden de studenten rechtstreeks vragen stellen. Rector Paul Van Cauwenberge modereerde het debat.

Het ISF is uniek in het Vlaamse onderwijslandschap. Universiteiten nodigen weliswaar vaker internationale studenten uit. Maar dit gebeurt zelden op initiatief van de studenten zelf en al helemaal niet op deze schaal.

Barroso is al de vierde vooraanstaande spreker die het ISF wist te strikken in amper twee jaar tijd. Eerder waren de secretaris-generaal van de Navo Jaap de Hoop Scheffer, voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité Jacques Rogge en directeur van Unaids Peter Piot te gast. En de volgende spreker staat al geprogrammeerd. In maart komt kunstenaar Jan Fabre. ‘Het is een andere invalshoek. Maar internationalisering is niet enkel belangrijk op politiek vlak. Ook in de kunst vervagen de landsgrenzen.’

(Bron: De Standaard)

BRUSSEL – Een pendelstudent aan de universiteit betaalt vandaag al snel twee keer meer, een student op kamers zelfs 2,5 keer meer dan twintig jaar geleden om alle studiekosten te dekken.

De Katholieke Universiteit Leuven hield het voorbije academiejaar bij 248 studenten een bevraging over hun studiekosten. Dat zijn de kosten voor cursussen of handboeken, duurzaam lesmateriaal en eventuele stages of excursiereizen. Daaruit blijkt dat de studiekosten per academiejaar voor de meeste opleidingen 300 tot 450 euro bedragen.

Ook de Universiteit Gent maakte de oefening en concludeert dat de prijs voor het studiemateriaal in de eerste bachelors gemiddeld 367,50 euro bedraagt.

De cijfers zijn een minimum, maar een handig instrument voor studenten die vooraf een idee willen hebben van hoeveel een opleiding ongeveer zal kosten.

Ook de universiteiten kunnen de cijfers gebruiken om te kijken welke opleidingen nog inspanningen kunnen doen om de kosten te drukken. Dat is geen overbodige luxe, zo blijkt, want een kleine oefening leert dat de totale studiekosten de jongste decennia sterk gestegen zijn.

Wie vandaag een zoon of dochter heeft die aan de universiteit studeert (zonder beurs), is naar schatting algauw 2.000 euro kwijt voor een volledig academiejaar. Voor studenten die een kamer huren kan dat zelfs oplopen tot 5.000 euro of meer. Daarin zitten het inschrijvingsgeld, cursussen en boeken, computer, vervoer- en/of huisvesting en socio-culturele activiteiten.

Volgens de studiekostenmeting van de Vlaamse overheid was dat twintig jaar geleden respectievelijk nog maar 1.030 euro en 1.980 euro. Dat betekent dat een pendelstudent vandaag twee keer zoveel en een kotstudent 2,5 keer zoveel betaalt voor zijn studies dan twintig jaar geleden, een veel grotere stijging dan de index.

Dan is er nog bijna geen rekening gehouden met de kosten voor voedingsmiddelen, die de jongste jaren ook sterk zijn gestegen.

De student op kamers komt er het meest bekaaid af door de sterk gestegen huurprijzen van kamers. Tien jaar geleden kostte een kamer op de privé-markt gemiddeld 140 euro, vandaag 240 euro per maand. Bovendien worden studenten steeds vaker gebonden aan een huurcontract voor twaalf in plaats van tien maanden.

Ook de ICT-ontwikkelingen hebben de studiekosten opgedreven. Een computer is een must voor de student. In bepaalde opleidingen wordt hij zelfs bijna verplicht een laptop aan te schaffen en dure software te installeren.

De stijging van het cursusgeld valt nog mee. ‘Maar wij zien wel een trend dat de studenten vaak en onnodig dure handboeken moeten aanschaffen van de professoren’, zegt de Vlaamse vereniging van studenten (VVS).

Die maakt zich zorgen over de sterke stijging van de studiekosten. ‘Studeren wordt almaar duurder, terwijl de studiebeurzen niet mee evolueren en de werkelijke studiekosten steeds minder dekken. De financiële drempel om te studeren wordt daardoor steeds hoger. Wij hebben dan ook vragen bij de democratisering van het hoger onderwijs.’

De vijf Vlaamse autonome hogescholen verenigen zich in de Unie Autonome Vlaamse Hogescholen of kortweg UVAH. De feitelijke vereniging zag afgelopen maandag het levenslecht en omvat de Hogeschool Antwerpen, de Erasmushogeschool Brussel, de Hogeschool Gent, de Xios Hogeschool Limburg en de Hogeschool West-Vlaanderen.De vijf tellen samen meer dan 35.000 studenten en vertegenwoordigen meer dan één derde van het Vlaamse hogescholenonderwijs.

De unie is opgericht om de krachten te bundelen en het profiel van de verschillende toegetreden scholen te verscherpen.

“Het statuut Vlaamse Autonome Hogeschool (V.A.H.) werd in 1995 niet voor niets toegekend aan de fusiehogescholen die ontstonden uit het officieel onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap, de provincies en steden, en uit het vrij niet-confessioneel onderwijs”, zegt Rudi Verheyen, voorzitter Hogeschool Antwerpen.

“Dat karakter en die oorsprong wil de UVAH nu opnieuw, maar versterkt en aangepast aan de tijd, voor het voetlicht brengen.”

De opdracht van de UVAH bestaat onder meer uit het bewaken en bewaren van de maatschappelijke opdracht en de specificiteit van de Vlaamse autonome hogescholen, het innemen van gemeenschappelijke standpunten tegenover het beleid en die ook samen naar buiten te brengen. Voorst moet de vereniging ondersteuning bieden bij gemeenschappelijke problemen en de samenwerking tussen de onderwijsinstellingen bevorderen.

Bron: De Morgen

Opinie in De Standaard van 7 december door Pieter Lesaffer 

‘We gaan de Frank zijn broek afdoen, tsjoelala, tsjoelala…’, zongen de studenten gisteren op weg naar het ministerie van Onderwijs in Brussel. Ze zongen het enkele uren nadat de minister van Onderwijs, Frank Vandenbroucke (SP.A), hen in een radiodebat zelf de broek had afgetrokken. Die ochtend had hij op Radio 1 twee studenten in zijn typische professorenstijl de les gelezen. De studenten hadden aangeklaagd dat Vandenbroucke met zijn nieuwe financieringsdecreet de aanvullende opleidingen (master-na-master en bachelor-na-bachelor) niet langer wil subsidiëren. Ook hadden ze de kritiek van de studentenbeweging op de outputfinanciering herhaald. Door die financiering zouden hogescholen en universiteiten niet langer op basis van het aantal inschrijvingen worden gesubsidieerd, maar (gedeeltelijk) op basis van het aantal afgeleverde diploma’s – enkel de geslaagde studenten zullen nog geld opbrengen. Vandenbroucke beklemtoonde in het radiodebat geprikkeld dat er in het hoger onderwijs voldoende controlemechanismen zijn om de kwaliteit te garanderen. Hogescholen en universiteiten gaan volgens hem niet zomaar de lat lager leggen, om meer studenten te laten slagen. Voorts zei Vandenbroucke nog dat het belangrijker is te investeren in de basisopleidingen dan in de bijkomende, aanvullende opleidingen. Enkele uren na het debat, tijdens het overleg met een delegatie van de Vlaamse Vereniging van Studenten (VVS), vlak voor de betoging, herhaalde hij die argumenten. Ook de VVS bleef bij haar standpunten. Een dovemansgesprek, dus. Niet alleen de minister concludeerde dat. De studentenleiders schreeuwden dezelfde conclusie door de megafoon naar hun achterban op straat. Het was een volgende stap in de Koude Oorlog die al langer woedt tussen de VVS en Vandenbroucke. De minister vindt al langer dat de argumenten van de studenten fout en te weinig onderbouwd zijn. De studenten vinden dan weer dat ze te weinig worden gehoord. Het hoogtepunt van hun wederzijdse wrevel was afgelopen zomer, toen de studentenkoepel haar ‘rapport van de minister’ voorstelde. De studenten gaven professor Vandenbroucke toen een tweede zittijd. Bevorderlijk voor de wederzijdse relatie was dat niet, maar het scherpte de actiebereidheid van de VVS wel aan. Gisteren joeg de organisatie naar schatting 1.500 betogers in regen en wind door de Brusselse straten. Met de slogan ‘Plan VDB, weg ermee!’ trokken ze langs de kabinetten van Vandenbroucke en de Vlaamse minister-president Kris Peeters (CD&V). De bottomline van hun eisenpakket was: meer geld voor hoger onderwijs en meer democratisering en gelijke kansen. Niet vreemd dat ook Vandenbroucke, ondanks alle spanningen, daarom hoopte op een zo groot mogelijke opkomst. Want dat zijn net twee ambities die ook hij in zijn beleid wil realiseren. Hoe meer betogers het daarmee eens zijn, hoe groter de bereidheid van zijn collega-ministers om meer geld uit de Vlaamse begroting naar onderwijs te laten gaan. Het eisenpakket van de betoging bestond officieel uit tien actiepunten – ‘tienkamp voor gelijke kansen in het financieringsdecreet’, naar analogie met de titel van Vandenbrouckes beleidsbrief, ‘tienkamp voor gelijke kansen’. Die spelen allemaal rechtstreeks in op het technische financieringsdecreet dat op tafel ligt. Gesprekken met betogers leerden dat het ongenoegen van velen minder technisch was. De studentenbetoging was eerder een gezamenlijke uiting van ongerustheid. Vooral over de hogescholen zijn velen bezorgd. In tegenstelling tot de universiteiten kampen ze al jarenlang met structurele financiële tekorten. Zo krijgt vandaag een hogeschool per student minder subsidies dan een middelbare school per leerling. Vandenbroucke heeft 25 miljoen euro extra beloofd, bovenop tien miljoen euro voor de sociale voorzieningen van de hogescholen. Maar veel personeel en hogescholen vrezen dat dit te weinig is. Bovendien zitten de hogescholen in de discussies over hoger onderwijs nu in de hoek waar de klappen vallen. In de jaren negentig heeft de toenmalie socialistische minister van Onderwijs, Luc Van den Bossche, ze opgewaardeerd. Nu hebben velen schrik dat de klok wordt teruggedraaid. Want alle vier- en vijfjarige opleidingen van de hogescholen schuiven op in de richting van de universiteiten. Naar die operatie gaat veel geld, omdat daaraan wetenschappelijk onderzoek gekoppeld moet zijn. In de hogescholen leeft de vrees dat die investeringen ten koste gaat van de driejarige, professionele bachelors, die aan de hogescholen gekoppeld blijven. Veel andere betogers liepen achter de vlag van democratisering en gelijke kansen. Dat waren dan vooral kleinlinkse organisaties en linkse organisaties als Animo en Jong Groen! Het personeel was niet massaal aanwezig op de betoging. Enerzijds omdat het donderdagmiddag was. Anderzijds ook omdat de christelijke en liberale vakbonden nog verder aan het onderhandelen zijn en dus voorlopig niet mobiliseerden. Binnen de onderwijsbonden zijn bovendien velen voorstander van het financieringsdecreet dat op tafel ligt, omdat dat het meest haalbare is.

 De Week van de Smaak is een (eet)cultuurevenement in Vlaanderen en Brussel. De eerste editie vond plaats van 16 tot 25 november 2006 en dit jaar komt er een tweede editie van 15 tot 24  november 2007.

De Week van de Smaak wil zoveel mogelijk mensen op een toegankelijke wijze kennis laten maken met ’smaak’ en hen laten genieten van eten en drinken, gastronomie en alles wat daarbij komt kijken. Het evenement vertrekt vanuit een cultureel perspectief en heeft niet alleen aandacht voor de voedingsproducten zelf, maar ook voor het erfgoed, de verhalen en de studies erover. Het koesteren van culturele diversiteit en het creëren van een aanbod voor jongeren en scholen staan daarbij centraal.

De Week van de Smaak wordt uitgewerkt in overleg met diverse partnerorganisaties die actief zijn in de (socio-)culturele sector, de media, het onderwijs, de jeugdsector, het toerisme, de horeca, de landbouw, de economie en de voeding.

Ook de Hogeschool Gent neemt deel.

Op donderdag 22 november zetten de resto’s van de Hogeschool Gent hun vegetarisch menu in de kijker. Bovendien komt er een extra actie in samenwerking met EVA (Ethisch Vegetarisch Alternatief): er zijn vegetarische hapjes en een gratis gezond dessert voor wie kiest voor het menu.