Als eerste, of zo je wil: voorlaatste, bestemming stond Miami op het menu. Gezien downtown Miami niet echt veel om het lijf heeft, focusten we ons vooral op de populaire South Beach. Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. De art deco slaat je namelijk als een architectuurgodin rond de oren.  De hoeveelheid bewaarde huizen is écht indrukwekkend en alvast de grootste collectie op het Amerikaanse vasteland. Daarnaast is de sfeer op de befaamde Ocean Drive er één van zien en gezien worden en soms, ja héél soms, waant een mens zich op een filmset anno de jaren ‘50. The sun, the ocean, the beaches and the nightlife. Als je daarvoor gekomen bent, dan weet Miami je zeker wel te bekoren. Aah, waarom ook niet! (maar het is die decadentie hé, meneer!) Tja.

Key West is het verste punt van continentaal Amerika. Het ligt op zo’n vier uur rijden van Miami en vooral de tocht langs alle andere keys  is al de moeite op zich. Aan een belachelijk lage snelheid dokker je als een 21ste eeuwse Mozes doorheen de zee met aan de ene kant de Golf van Mexico en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Key West op zich is niet overdreven groot. Toch is het er aangenaam vertoeven, al was het maar voor het tropische klimaat en bijhorende vegetatie. Met Cuba zo’n 90 miles van je af hoeft het ook niet te verwonderen dat het eiland wat weg had van een geamerikaniseerd Cubaans provinciestadje. Bevreemdend en hartverwarmend tegelijk. Het einde van continentaal Amerika, het verste punt voor je het water insukkelt. Kilometer O. Toepasselijker kan je het gevoel op de terugweg niet omschrijven.

The Beatles – Here comes the sun

Een grote dosis melancholie, dankbaarheid voor de kansen en de mooie tijd samen, the right music en de schemerduister als vallend rood doek. The end.

Wat nog rest zijn examens en inpakken.

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Miami. Art deco and cuban influences.

Tourist picture (but a great feeling)

Key West = Paradise.

Korneel - Julian - Piet

Key West harbor sunset.

Last night.

No problem.

On the way back to Troy.

On the american roads.

The Shins – New Slang

Mosterd Wostyn is dé trots van het centrum van het Houtland: Torhout. De mosterd staat erom bekend dat het zeer pikant is…één mespuntje van een vers potje is normaal genoeg om je ogen te doen tranen. De felle uitspraken van Bart, “thuis eten wij dat met lepels” en “mijn moeder en ik organiseren vaak wedstrijdjes om-ter-meest-mosterd-eten”, waren dan ook de basis voor een voedingsweddingschap die z’n gelijke nog niet kende. Bart at eerst een koffielepel mosterd om later op die avond, en menig alcoholische drank later, de rest van het verse potje in één soeplepel naar binnen te spelen. Het moet gezegd, straffe toebak! Hilarisch was echter wel het ontwaken de dag nadien. “Korneel, ik heb precies een branderig gevoel vanbinnen, zo’n nadorst heb ik nog nooit gehad.” Zelden waren beelden zo confronterend.

• Een koffielepel Wostyn

• Een soeplepel Wostyn

Geert Wilders, de Nederlandse PVV-politicus, stond deze week mondiaal in de persbelangstelling. Reden? Zijn film Fitna, letterlijk vertaald “beproeving”, zorgde reeds een half jaar voor zenuwachtigheid op kabinetten van politieke leiders, in de moskeeën, op redacties en ook (en vooral) bij de gewone Jan en Mohammed met de pet. Wilders permitteerde zich dus veel teneinde zich op te werpen als ideale en koene ridder van de vrije meningsuiting. Zijn film moest ons dan ook een staalkaart laten zien van alle dreigementen en gruwels waaraan we bloodgesteld zouden worden indien we de islam geen halt toeroepen. Met één pennentrek zou alle moeite van moslimorganisaties en de overheid om constructief rond dit actueel vraagstuk na te denken, in dialoog, van tafel geveegd worden. Wat zou volgen was een oncontroleerbare en onvoorspelbare situatie… De vrees voor deze film was dan ook gegrond.

Nadat de film uitkwam, en iedereen reeds de 15 minuten (!) durende “film” gezien had, bleken de reacties opvallend mild. Ergens begrijpelijk… de film tast de randen af maar echt nieuwe beelden of opruiende oproepen worden er niet in verkondigd. De zucht van opluchting nam overal de bovenhand en ook de wraakacties bleven (voorlopig) uit. Deze houding is op z’n minst wel vreemd te noemen want sommige bepalingen in de Koran zijn inderdaad aanstootgevend. De beelden die getoond worden zijn echte beelden mét echte slachtoffers… Daar nu zomaar losjes over doen is zeker geen goed signaal. De stelling van Wilders dat na de nazi’s en het communisme, nu de islam verdreven moet worden is zonder meer voortvarend te noemen. Stellen dat er geen probleem is, is evenzeer de waarheid kwaad aandoen.

(Geert Wilders: denkt op 15 minuten één van de meest complexe en actuele vraagstukken te kunnen omvatten.)

De democratie is tot op heden de levensvorm die het meest de tand des tijds heeft doorstaan. Democratie houdt (en dat wordt vaak door de Wildersen van deze wereld vergeten) per definitie ook in dat je respect hebt voor minderheden en andersdenkenden. Het basisidee daarachter is dat elk individu, met z’n eigenheid, door z’n/haar diversiteit in cultuur een meerwaarde biedt aan de samenleving. Een samenleving die zo rijker is qua inzichten, talen, wereldbeelden en ook godsdiensten… De recente geschiedenis leert ons dat dergelijk ideaalbeeld van een democratie soms nog ver weg staat van de realiteit. Nochtans is het de enige mogelijkheid om  in een globaliserende wereld op een vreedzame manier  te evolueren. Het aanvaarden van de multiculturele samenleving is dan ook van primordiaal belang. Ontkennen of negeren heeft geen zin; het is een realiteit waar we beter mee zouden moeten mee omgaan. In plaats van het te proberen uit te roeien, zouden we beter met verenigde krachten oplossingen zoeken op de uitdagingen die het ons stelt. Wilders zijn film is tevens in die zin verwerpelijk omdat ze zorgt voor een grotere polarisatie door in te spelen op de angstgevoelens van de bevolking en dit tot grote tevredenheid trouwens van alle spelende conservatieve krachten. Angstgevoelens die door de heersende politieke klasse in Nederland (en eigenlijk overal in de Westerse samenleving) niet gepareerd kan worden uit vrees er electoraal voor afgestrafd te worden. De populariteit van Wilders legt op een pijnlijke manier de twijfel van de huidige politieke klasse bloot. Of zoals William Shakespeare het zo mooi omschreef:

Twijfel is een verrader, die ons het goede dat wij vaak konden winnen, doet verliezen uit vrees te handelen.

Onderstaande parodie op de blunder van Leterme, het moment van 2007 volgens mij, is terug te vinden op You Tube. De beelden dateren van Sarkozy’s bezoek aan Rusland toen hij de pers stomdronken te woord stond. Leuk gedaan, subtiele knipoog…maar het orgineel blijft toch altijd beter!

Ahhh!!! De jaren ‘80!!!! Geniet mee van de man zijn gekendste nummer: Meisjes met Rode Haren. Een fragment uit de Knock Out Show.

Een wandeling door de kunstige tunnel aan het Nederlands Architectuurinstituut na een avondje stappen in Rotterdam… Een mens zou voor minder gaan flashen. Indien u een kunstige ervaring wil beleven; zet dan beter het geluid uit want er wordt nogal wat zever uitgekraamd. Een portret:

Slotsom van het verhaal: we love Rotterdam! En heel You Tube mag het weten. Nèhi!!!!

Op de jongste Gentse Feesten bewees vrijgezel, en tevens zedenmeester van Bestuurskundica (’s werelds meest omstreden studentenclub…), Bartje dat hij een kei is in meisjes versieren. De bewijzen zijn er en uw dienaar kon dan ook niet anders dan deze op de bewegende plaat vast te leggen. Chapeau voor Bartje: de opdracht was allesbehalve gemakkelijk. Er moest immers geregeld een margi (met een snorretje) weggeduwd worden…

Stap 1: een slachtoffer zoeken

Stap 2: Nooit afgeven; volhouden!

Stap 3: Verleiden die handel!

Stap 4: Laat je niet afschrikken door Wouter de margi (luister vooral naar zijn geduif)

Stap 5: Tongen! (vettigaard!)

Stap 6: Blijven tongen (ook al is diene margi daar weer)