Masturbation of the fittest

korneelwarlop — Wed, 10 Aug 2011 14:31:31 +0000

Het is ontstellend te moeten vaststellen in welke toestand ons maatschappelijk leven zich dezer dagen bevindt. Als in een slechte soap moeten we aanschouwen hoe de wereld rondom ons die plakkerige barbe-à-papa compleet maakt: een oninteressante verhaallijn, inhoudloze discussies, overdreven veel aandacht voor de vorm maar vooral gebrouwel en gewauwel in de kantlijn. Zoiets. En slikken zullen we. Als een allerlaatste shotje tequila op weg naar de eeuwige roem van de black-out. Als het trieste kwakje verdwijnend in het godgat.

Het is niet bij te houden. Het aantal keer dat we als gewone burger een ontgoocheling oplopen. Van de lamlendige regeringsvorming over de fictieve financiële crisis, van de onhebbelijke vertragingen bij de NMBS over het doofstomme pensioendossier, van de wiki voedselcrisis over het ongezellige rookverbod. Van de KUT klantendienst van Mobistar over het dagelijkse fileleed. Van Lesley-Ann Poppe over die poppige paus. Van Luc Van den Bossche over Martine Tanghe. Waar wordt jij tegenwoordig nog gelukkig van?! Het is een interessante vraag. Eentje die er voor mij althans wel degelijk toe doet. U mag applaudisseren.

Tergend traag komt hier en daar het besef en begint het te dagen hoe we dagelijks massaal te kakken gezet worden. Met de broek op de enkels en in een vol Wembley stadion worden we aan een niet bij te houden ritme bespuwd door die leuke Mr. Maatschappij met haar schizofrene, argeloze en meedogenloze monsters. Gevaarlijk geniaal, destructief fantastisch. De tijd dat ik mijn geluk niet op kon toen ik een Calippo uit een kartonnetje kon duwen ligt helaas achter ons. Nochtans. Colasmaak in ijs. Wat een innovatie!

Ook in mijn professionele leven lees ik vaak de mening van de mensen rondom mij. Het is deels mijn job deels mijn natuurlijke plicht om aan die gevoelens uiting te geven. Een parallel met de bredere omgeving valt daarbij niet te ontkennen. Meer dan ooit hebben mensen het gevoel bedrogen te zijn. Maatschappelijk gepenetreerd zonder voorspel. Verkracht in hun oprechtheid en goede bedoelingen. Jarenlang gepakt in hun naïviteit. En duiding meneer? Er valt wat mij betreft niet veel meer te duiden. Wie dezer dagen rond zich kijkt weet genoeg. Jij en ik. Onverschilligheid troef. De massa is monddood.

Het valt moeilijk te slikken. Het is hard. Het is choquerend te moeten vaststellen dat we voor de beste bevrediging, voor het ultieme geluk, tegenwoordig op niemand hoeven te rekenen. Wie ook nog niet fysiek eronder door wil gaan kan niet anders dan zorg te dragen voor zichzelf en zijn naasten. Tevreden zijn met minder (teleurstelling). Hopen op het onverhoopte. A fitter survival and a daily masturbation.

Hallo, revolutie?!

korneelwarlop — Tue, 19 Oct 2010 21:35:15 +0000

In een opiniestuk in de krant De Morgen van 8 oktober steekt oud-premier Guy Verhofstadt de loftrompet over de nieuwbakken Nobelprijswinnaar literatuur: Mario Vargas Llosa. Mensen die me wat kennen zullen wel hun wenkbrauwen fronsen. Ja het is waar, ik ruilde het AVVVK-papier in voor socialistische gazettenpraat en ik vond er zowaar een artikel over een tot liberaal bekeerde communist die opgehemeld wordt door een tot sociaal-democraat bekeerde neo-liberaal. Geraak jij er nog wijs aan uit? Ik, eeuwige student bekeerd tot werkmens, alvast niet. Een oncomfortabel gevoel is dit niet langer en leidt ons ook af van de essentie van dit pitoreske gekrabbel, namelijk dat de nietige mens – naakt in deze wereld – een kwetsbaar maar onvoorspelbaar wezen is: “als we de wereld niet opnieuw in het ongeluk willen storten, moeten we onze dromen over het gelukkig maken van de wereld opgeven. Maar we moeten desondanks toch wereldverbeteraars blijven – maar bescheiden verbeteraars. We moeten ons tevreden stellen met de nooit eindigende taak het lijden te verminderen, vermijdbaar kwaad te bestrijden, misstanden op te ruimen; en daarbij moeten we steeds de ogen open houden voor de onvermijdelijke ongewilde gevolgen van ons ingrijpen, die we nooit geheel kunnen voorzien en die maar al te vaak de balans van onze verbeteringen passief doet staan.”

Niet zo gek lang geleden zag ik ook oud VRT-verslaggever voor het middenoosten Jef Lambrecht live aan het werk tijdens een lezing voor een handvol kasteelbewonderaars. Echt sympathiek kon je de man bezwaarlijk noemen maar hetgeen hij te vertellen had, sneed wel hout. Zo had hij het onlangs ook in Knack onder meer over onze perceptie op de regio en de hoge graad van politisering bij de mensen aldaar: “ze kijken voorbij de grenzen. Ze zijn natuurlijk vatbaar voor allerhande complottheorieën maar ze zijn zich vooral bewust van het feit dat de wereld zich met hen bezighoudt en dat zij zich dus ook me de wereld moeten bezighouden. Dat is een vanzelfsprekendheid die wij niet meer kennen. Wij hebben daarentegen een eilandmentaliteit. Wij denken dat we alles hoe dan ook wel zullen overleven, dat we de rest van die vervelende wereld niet echt nodig hebben. Dat we de rest van de wereld desnoods wel tot de orde roepen. Alleen bewijzen de feiten dat dat iets minder gemakkelijk is dan we ons weleens plegen voor te stellen. We vergissen ons fundamenteel. Er staat een wereld voor onze deur te dringen die wij nauwelijks kennen: Chinezen, Arabieren, Indiërs, Brazilianen, noem maar op. Maar die wereld kent ons wel. En dat is een nadeel. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat die wereld noodzakelijkerwijze onze vijand is. Ik verwacht dat wij in de nabije toekomst gebeurtenissen zullen zien die het Westen ingrijpend zullen veranderen. En misschien wel ten goede. Zo worden wij voortdurend geïnterpelleerd door de wereld en zullen onszelf opnieuw moeten definiëren. Wat verstaan wij onder democratie? Onder vrijheid? Op die vragen moet opnieuw een antwoord komen. En ik geloof in het zogenaamde ‘butterfly effect’: hele kleine, vrijwel onopgemerkte fenomenen kunnen verstrekkende gevolgen hebben.”

Later in het artikel zou Lambrecht – net zoals Guy Verhofstadt trouwens – nog pleiten voor een supranationale identiteit. Daarbij stelt hij onomwonden: “Het is geen kwestie van keuze. De technologie maakt de wereld gewoon steeds kleiner.” Is Lambrecht nu liberaal geworden? Of heeft dit alles niets met politieke kleur te maken? Wat zou Bart De Wever hiervan denken? Zou hij het begrijpen? Het supranationale denken. Niet terugplooien op onszelf… Zou hij de moed hebben om ‘de ander’ niet steeds in vraag te stellen maar zichzelf als naakte wereldverbeteraar te beschouwen? Geen grote omwentelingen of revoluties predikend. Zijn grote droom opbergend en ons eindelijk te geven waar we allemaal zo naar smachten. Een bescheiden verbetering.

Het marathonplan volbracht

korneelwarlop — Fri, 30 Jul 2010 21:30:21 +0000

Op 18 juni was het zover! Dan liep ik samen met mijn spitsbroeder Nicolas Delie de Nacht van West-Vlaanderen in ons geboortestadje Torhout. Deze keuze was niet willekeurig. Gezien het onze eerste marathon was, raadden diverse ervaringsdeskundigen ons aan om in een vertrouwde omgeving te lopen. Dit bleek voor mij alvast een niet te onderschatten mentaal voordeel. Zo trainde ik in de maand voorafgaand aan de wedstrijddag nog drie keer op het parcours zodat ik goed kon inschatten wat de verraderlijke stukken in het parcours waren. Niet dat dit er eigenlijk nog veel toe doet nadat je zo’n 35 km in de kuiten hebt, maar soit!

Net voor ons vertrek naar de start. Die Belgische zweetbandjes zorgden voor nogal wat controverse. Geregeld kregen we verwijten naar ons hoofd van al te flamingante parcoursstaarders. Nooit geweten dat een zweetbandje zoveel teweeg kon brengen.

Doordat de Nacht van West-Vlaanderen niet zomaar een loopwedstrijd is maar eigenlijk eerder synoniem synoniem staat voor een (passief) sportief volksfeest is de ambiance tijdens de inspanning een welgekomen afleiding en tevens een gigantische motivator. Of het nu om bierdrinkende maten, om cheerende foxy ladies of om een stelletje vastgereden bermmongolen ging… de steun van eenieder en elkeen werd meer dan gewaardeerd! Bij deze hou ik er ook aan om iedereen van ver of van dicht te bedanken voor de steun!

Euforie vlak na de aankomst

Tijdens zo’n wedstrijd verbruikt een mens meer dan hij zou denken. Men had mij verteld om de vijf kilometer water te drinken en druivensuiker te eten. Om de 10 kilometer moest ik dan nog eens extra sportdrank (met extra zout en suiker) naar binnen spelen. In totaal voorzag ik dus zes bussen van 75 cl water en 4 bussen van 75 cl gasloze cola met primaire additieven (lees: keukenzout en kristalsuiker). Maar zelfs dat bleek niet voldoende… nog eens twee bussen water moesten er aan geloven en uit gebrek aan voorraad werd er zelfs onderweg om water gebedeld in de Gouden Osse! Hilariteit. In ieder geval kon ik ook hier op de steun van enkele heel enthousiaste vrijwilligers rekenen waarbij ik vooral Rien Deleu en Dimitri Decock extra wil bedanken voor hun toewijding. Het is altijd fun om partners in crime te hebben. Zeker op een donkere landwegel ergens tussen Lichtervelde en Torhout.

Voor die foto doe je het!

Of het de moeite waard was? Natuurlijk! Het gevoel dat je krijgt als je na 42 km de markt van Torhout nadert is onbeschrijfelijk. Scheurende kuiten, boksende milt maar ook euforie wanneer je de uitzinnige supporters aan ‘t Keldertje ziet, de massa op de markt en dan… de eindmeet met de klok die de tijd aangeeft; 3u44min! Toen even later ook Nicolas binnen kwam was de voldoening immens. We did it! Na dat we bijna een jaar eerder tijdens het uitzweten van een Gentse Feesten katertje, plechtig aan elkaar beloofden dat we een andere weg zouden inslaan, brachten we onze missie tot een goed einde. De voldoening ligt dus niet alleen op het feit dat we fysiek in staat waren om deze inspanning te leveren maar ook, en vooral, dat we onze eigen engagementen nagekomen zijn en dat we, na al te veel studentenfeestjes, een nieuwe vorm van plezier en voldoening ontdekten. JUI! Op naar de volgende challenge! To be continued…

Eric

korneelwarlop — Wed, 31 Mar 2010 22:32:27 +0000

Met ouder te worden word ik misschien soms wat cynischer maar ik denk dat velen in de politiek er ook zo over denken en zeker bij de bevolking waar de apathie voor het politiek gebeuren volgens de jongste enquêtes nog steeds toeneemt. Partijvergaderingen verlopen zonder enthousiasme en de Parlementen draaien op routine. Deze sfeer heb ik in jaren niet meer meegemaakt.

Aan het woord is Eric Van Rompuy. Broer van een snoezelige dino en een vrouwelijke Trotski. Quod non. Ik heb heus wel respect voor het geslacht Van Rompuy. Stuk voor stuk zijn het briljante mensen en ik ben dan ook niet van plan om zo laag te vallen als de wrokkige bladspiegel van het zogenaamde kwalitatieve weekblad. Hoogstaande journalistiek in het Vlaanderen anno 2010, het is een ‘afgeknackte’ utopie geworden. Als rochelende kalkoenen zie je de Van der Kelens en de Van Cauwelaerts het scherm bespeken. Het grote gelijk wild gesticulerend. De een met de macht van de massa en de ander met de kracht van de zelfverklaarde “kwaliteit” aan zijn kant. En dan mogen we Odol mondwater nog dankbaar zijn dat er hier angstvallig niet gesproken wordt over een zekere (wie?) Thomas Siffer. Dag Allemaal maar vooral gij, meneer de hoofdredacteur van meerdere Stories.

Vaarwel zou Eric misschien ook beter eens zeggen. Vorige week nog was hij te gast in het praat(programma) Phara. Toen de gastvrouw op haar kenmerkende ravissante manier vroeg waarom hij op zijn blog onder de titel “Ik word daar zo moe van” de politiek bekritiseerde - terwijl hij er toch zelf ook deel van uit maakt – kon hij niet veel meer prevelen als “iemand moet het toch doen” of, nog erger, “het is mijn taak als backbencher”. Persoonlijk heb ik het niet zo voor zelfverklaarde Robin Hoods. Meer nog dan het immobilisme van de voorbije en toekomstige jaren (wie zei ook weer dat politiek gemakkelijk hoeft te zijn?) erger ik me aan figuren als de middelste Van Rompuy. Te gefrustreerd om nog au sérieux genomen te worden en te wijs om grappig te kunnen zijn. Hij vult leegtes die er niet zijn, trekt zichzelf vaccuum. Kortom, hij heeft wat mij betreft geen politieke bestaansreden meer.

Eric, geef het gewoon toe. Jouw rol is uitgespeeld. Meen je het dan toch zo oprecht met de politiek, zet dan een stap opzij en laat het jonge talent, dat in je partij staat te popelen om je cynisme te vervangen, de Brusselse Rand verder vervlaamschen. Jouw natte droom vervullen. De routine zal doorbroken worden en het enthousiasme terugkeren. Gij zult binnen enkele jaren gehuldigd worden met nogmaals een gouden plak rond je nek. Voor bewezen diensten die je nooit hebt vervuld en voor diensten die je nog zal vervullen voor je partij en voor het dra onafhankelijke Vlaanderen. Wie zal er de nacht voor De Gordel anders punaises op het fietsparcours gaan strooien?!

Ik kan het geloven dat je moe bent!

Het marathonplan zeg je?

korneelwarlop — Tue, 16 Feb 2010 20:03:58 +0000

Lullig geparkeerd op je eigen gehandicaptenparkeerplaats. Dat is zo een beetje het gevoel van de laatste maand. Na bijna zes maanden intensieve marathontraining sloeg het noodlot op 16 januari toe. Tijdens een cross met het AXA Running Team ging het mis. Een bevroren ondergrond, een dooiende toplaag en een hellend parcours. Meer had ik niet nodig om mijn linker hoef te verrekken. Als een volleerd skiër gleed ik telkens met mijn linkerbeen de hellingen af om vervolgens met mijn knullige rechterbeen de nodige bijsturingen te doen. Het resultaat liet zich raden… de volgende ochtend smakte ik als een vergeetachtige geamputeerde tegen de grond. En zo werd bevestigd wat menig politiek analist, in het kielzog van mijn dokter, dezer dagen met verbijstering vaststelt: links faalt.

Les Relais Givrés. Herinnering: Super tijd, klotige blessure.

Het zag er nochtans allemaal meer dan veelbelovend uit. Sinds 1 november liep ik namelijk vier keer per week: maandag, woensdag en vrijdag over de middag in het Zoniënwoud (het AXA hoofdkantoor ligt naast het oudste bos van België nvdr) en een wedstrijd in het weekend. Een leuk gemiddelde en een haalbaar ritme. Mijn lichaam verteerde alles vlotjes, vet werd ingewisseld voor spieren en mijn tijden verbeterden zienderogen. Het is dan ook frustrerend om net voor “het echte werk” uit te vallen. Gelukkig werden er geen breuken en geen scheuren vastgesteld. Het kon dus erger en zoals Nietzsche zich ooit liet ontvallen: What doesn’t kill you, makes you stronger. Die linksaard was zo dom nog niet (al mocht hij wel eens zijn baard kammen).

Zelfs tijdens de feestdagen zaten we nog op schema. Hier op een kerstloop.

In die optiek is na een maand blessureleed het ergste stilaan voorbij en begin ik straks aan een trage, gestage heropbouw van mijn trainingen. Gelukkig sta ik er niet alleen voor want mijn partner in crime had – toeval of niet – ook af te rekenen met een hardnekkige knieblessure. Ondertussen is hij al terug bezig met trainen en komt met het lengen van de dagen ook de moraal stilaan terug.

18 juni staat nog steeds met stip in de agenda genoteerd. De Nacht van West-Vlaanderen. Ik kan niet wachten om zoals Emmanuel Mutai, deze zomer zilveren medaillewinnaar op het WK marathon in Berlijn, mijn maniokwortel uit te kotsen bij het opdraaien van de Torhoutse markt. Al zal onze tijd vermoedelijk zo’n anderhalf uur later liggen…

Merry Christmas & an Exquisite New Year

korneelwarlop — Thu, 24 Dec 2009 10:47:27 +0000

A Sexy Christmas and a hot New Year

Haat-liefderelatie

korneelwarlop — Mon, 21 Dec 2009 22:42:07 +0000

Ik geef het toe. Ik zit teveel op de kap van Yves Leterme. Het is bijna kerstmis en dus komen ook bij mij de schuldgevoelens en de goede voornemens weer naar boven. Een goed moment om voor eens en voor altijd mij ervan te gewissen dat Yves uit zijn fouten leert. En toen…tja…toen las ik in de Eindejaarsvraagjes van Humo de naam “Yves Leterme” meermaals als antwoord op de vraag: wat vond je de meest ontluisterende televisie van 2009?

Ik had deze afleveringen destijds niet gezien… en ik werd er stil van. Oordeel zelf.

Ik kan besluiten met twee woorden: GEEN COMMENTAAR !

BEHA Info: Politea

korneelwarlop — Tue, 24 Nov 2009 19:39:10 +0000

Sinds enkele jaren schrijf ik op geregelde tijdstippen bijdrages voor het krantje van het Departement Handelswetenschappen en Bestuurskunde van de Hogeschool Gent. Tegenwoordig lever ik slechts om de twee maand een artikel af over de politieke actualiteit. Ziehier in primeur mijn bijdrage voor komende maand.

Kleine sneetjes op de meest onmogelijke plekken. In de plooi van je knokels, op het topje van je wijsvinger (je weet wel, de vinger die je gebruikt om in ijl tempo de kreetletters JUI aan te slaan op je klavier), op de zool van je platvoet… Ze zijn te klein en te onbenullig voor een Hansaplast maar te irritant om het zonder gevolg te laten. You have to deal with it. Een beetje een metafoor voor hoe België momenteel aanzien wordt. Het kleine land met de vorm van een la vache qui rit’je. Vermeng de kleuren van onze nationale vlag en je bekomt een nietszeggend bruin. Neen, geen schakeringen van kastanjes of woestijnkleuren – niet voor niets worden de bruintinten gelinkt met mystieke arabische plaatsen – maar zo’n Dick Bruna bruin; vol, donker en gevangen in dikke zwarte lijnen. Even simplistisch als geniaal. Kortom, doe België op de post en je krijgt je enveloppe met het opschrift “retour afzender” terug. Onze zelfspot kent geen grenzen. Wij zijn het Cercle Brugge van de Europese Liga en we zijn er nog trots op ook.

Hij is te mager, geen vrouw, baardloos en te veel krokodillo om de reïncarnatie van een aardse god te zijn. Toch werd Haiku Herman – in tegenstelling tot zijn voorganger – door de hele natie bewierrookt en vereerd naar aanleiding van zijn verkiezing tot eerste permanente voorzitter van de Europese Raad. En ja, deze intellectuele lantaarnpaal heeft zo zijn verdiensten. Daar doe ik niets vanaf. Ik blijf het evenwel merkwaardig vinden hoe onze zelfspot bij de minste euforie omslaat in een misplaatste vorm van overdreven nationalisme. Plots zijn we terug trots om belg te zijn.

Nationalisme was trouwens ook de drijvende motor achter de onderhandelingen die aan deze benoeming voorafgegaan zijn. Het zoeken naar evenwichten tussen de lidstaten bleek nog steeds belangrijker dan het opstellen van een geschikt functieprofiel. In politiek speelt nu éénmaal meer dan competentiemanagement. En gelukkig maar. Toch is het markant te moeten vaststellen dat Europese ervaring en het beschikken over een langetermijnvisie ondergeschikt zijn aan het behouden van een status quo.

De benoeming van Herman “de stabiele standvastigheid” Van Rompuy werd omschreven als een ode aan België. Het land dat in het buitenland bekend staat om zijn justitieschandalen, de constitutionele crisis en het politiek immobilisme. Net wat Europa zoekt om toch geen al te ambitieuze koers te moeten varen. Pijnlijk hoe rauw de politieke realiteit kan zijn in tijden waarbij de nood aan een sterke figuur en een fors Europees beleid net heel hoog is. Arm Europa. Arme Guy en Jean-Luc. En die internationale erkenning? We moesten ons schamen.

Dit is géén haiku (Voor Herman)

korneelwarlop — Sun, 15 Nov 2009 23:56:35 +0000

Op de website van dino ( ) Herman las ik de volgende haiku:

Plassen wachten

op warmte om te verdampen.

Water wordt een wolk.

Herman wilde geen premier worden en besloot dat ook subtiel te ventileren.

Welnu, ik besloot in een vlaag van japanse determinantie en poetisch fatalisme mijn liefde te verklaren aan Brussel.

Beste Brussel,

Hier zit ik dan, op jouw grondvesten.

Gehuisvest als een paus zonder mijter. Een closjard op slangenlederen pantoffels.

Met lammervingers schrijf ik een ode aan jouw creatie. Jouw branie. Jouw authenticiteit. Jouw agressie. SURPRISE ME! En dat tot de zoveelste macht/nacht.

Beste Brussel,

Petit chou van ons belgenland. Klucht van de natie, of was het andersom?

In enkele dolende vlagen, met getak en geblader, wist je me te kalmeren.

Je neemt me mee naar ongekende oorden, een botanique aan possibilities and affinities.

Ja, ge zijt een straffe gezant.

Lang leve Broekzele!

Dorp van de wereldburger en nachtmerrie van elkeen ander.

Liefde zal ik met je bedrijven en verder niets.

Jouw avenues zijn eindeloos, jouw files befaamd. Vluchten is geen optie.

Do or die!

Beste Brussel.

Nu ga ik slapen want straks komt dino Herman me wekken en wie weet tot wat die me inspireert. I haime, you haiku!

Kabousha!

Ik ben werkmens.

korneelwarlop — Sun, 11 Oct 2009 16:22:21 +0000

Voor zij die dachten dat het begrip “windstilte” dan toch in mijn woordenboek (de Dikke Warlop) terug te vinden is, slecht nieuws! Ja, de vele leuke studentenverhaaltjes zijn zowat uitverteld maar gelukkig is er iets voor in de plaats gekomen. WERK!

Bij AXA is het écht altijd blauwe lucht. Onvoorstelbaar.

Sinds 1 oktober ben ik namelijk aan de slag op de hoofdzetel van AXA Bank België, gelegen aan de Vorstlaan in Watermaal-Bosvoorde (Brussel). Ik ben er aan de slag op de Human Resources-afdeling als verantwoordelijke voor transversale en kwaliteitsverbeterende projecten. Daarnaast ben ik ook de beheerder van AXA Affinity, een website waarop extra voordelen van tal van bedrijven aangeboden worden aan het AXA-personeel. Kortom, een boeiend en afwisselend takenpakket!

Het mooie AXA gebouw aan de Vorstlaan. Mijn dienst bevindt zich rechts op het derde verdiep.

Het is voorlopig nog wat wennen aan het nieuwe leven. Vooral de dagelijkse verplaatsingen beginnen een beetje door te wegen. Ik sta om 5u15 op en kom pas om 20u thuis. Veel quality time schiet er dus niet meer over. Vandaar dat ik me meer en meer focus om een appartement te vinden in de hoofdstad (hierover later meer). Dat zou me toch al aardig wat tijdwinst opleveren. Daarnaast gaat er natuurlijk een heel pallet aan nieuwe mogelijkheden open. Ik voel me soms als een hond. Voorlopig sta ik nog wat onwennig aan dat vers opengetrokken conservenblik “nieuwe opportuniteiten” te snuffelen. De inhoud lijkt me nog wat vreemd maar de honger is niet te stillen en de drang om te blaffen niet te versmaden. Voorts berust elke gelijkenis tussen het vermelde dier en uw dienaar op louter toeval.

Ik ben werkmens. Dat ik dat nog mag meemaken… Mens, wat een geluk!