Geen mens ter wereld waar ik zoveel bewondering voor heb als mijn eigen zus: Miet a.k.a. Miezje. Tegelijkertijd zou ik voor geen geld ter wereld mijn leven voor het hare willen inwisselen. Ik zou het bestaan van zo’n bewonderenswaardig leven niet aankunnen. Het confronterende gevecht met mezelf, mijn naasten en mijn omgeving elke dag moeten voeren. Geprikkeld blijven, afstoten en lief hebben. Mijn gedachten, observaties en frustraties in woorden en beelden moeten omzetten. Duiding geven bij het waarom van je werk, je persoon en je ‘zijn’. Het lijkt me allemaal aartsmoeilijk en vaak ontbreekt me de zin van dit alles. Gaat men er vaak niet aan voorbij dat de schoonheid van haar werk juist ligt in de wijdsheid van ons bestaan? In een wereld waar we onszelf nogal vaak in verliezen neemt Miet je bij de hand, fluistert lieve woordjes, opent je ogen en laat je kijken naar jezelf in de wereld. Ze maakt je tegelijkertijd warm en koud vanbinnen. Ze confronteert en enthousiasmeert. Net daar zit haar sterkte en tevens ook haar zwakte. Ze toetst haar werk op haar eigen spiegelbeeld dat haar sust en fluistert: “Misschien heb je wel nood aan een Miet Warlop?!”

Miet studeerde in 2003 met Grootste Onderscheiding af aan de 3D/multimedia-afdeling (optie performance en scenografie) aan de Academie van de Hogeschool Gent. Met haar eindwerk Huilend Hert, aangeschoten wild nam ze deel aan Theater aan Zee en won verrassend de residentieprijs voor Jong Theaterwerk. Enige tijd later werd ze door Knack beschouwd als aanstormend Jong Talent.  Miezje zou het jaar erop, na tussentijds ook wat theateropdrachten te hebben gedaan,  terugkeren naar Oostende met haar gesmaakte voorstelling Sportband, Afgetrainde Klanken.

Miet werkte vervolgens voor het tweejarig project De Bank van het Victoriatheater. Voor haar overkoepelende  werk Grote hoop/berg werkt ze a.d.h.v. proposities. In propositie 1: Reanimeren brengt Miet door middel van een hoop kleren en een stapel stoelen mensen, situaties of emoties weer tot leven. Een verrassend en bij momenten bevreemdend werk.

In propositie 2: Reconstructie had ik de eer om samen met haar een filmpje te maken over een belevenis, het eigenhandig maken van een luchtballon, tijdens mijn jeugd. Het werd zowaar een intense familieaangelegenheid waarvoor ik haar nog steeds dankbaar ben.

Het geheel van haar proeven rond propositie 2 werd echter in een gesmaakte voorstelling gegoten met als ondertitel: Hoe waren we voor we van kennis voorzien waren?  “Propositie 2: Reconstructie vertrekt vanuit de herinnering. Het project is een poging om wat verloren gegaan is in de tijd, terug te vinden, bijeen te sprokkelen. Het is een ode aan de tijd waar alles avontuurlijk was, waarin alles meer een onderneming dan een evidentie was”.

Propositie 3: Play The Life is de verzamelnaam voor een reeks van acties en interventies in de stad. Deze acties willen de dagelijkse routine doorbreken. Play The Life zoekt opnieuw het verrassende op. Het zijn kleine momenten, subtiele gebaren die echter een groot effect sorteren. Precies door het onverwachte te installeren in een context die routineus is: de binnenstad, waar mensen winkelen of zich van het ene punt naar het andere begeven, maar vaak elkaar niet meer zien.

Tijdens het Fresh Festival van 14 t.e.m. 16 mei 2009 ging Miet in de Kortrijkse Budascoop in première met haar nieuwste creatie: Springville.

“Springville doet je belanden in het vreemde universum van een man en zijn huisraad. Een absurd verhaal waarin objecten tot leven komen, ontspint zich. Plots moeten zij plaatsruimen voor een onaangekondigd natuurgeweld. Het nietige van de mens wordt pijnlijk voelbaar. Scenografie, kostuums, attributen en personages zijn in deze voorstelling – of is het een levende sculptuur? – nauw met elkaar verweven. Slapstickeffecten voegen een dosis humor toe aan de atmosfeer van het stuk”.

(Foto: Reinout Hiel)

Flyer Springville

Actueel:

Miet over Springville

Recensie kunstencentrum Vooruit

“Van kleine en grote diasterktes” (De Morgen)

Warlops wondere wereld (Knack)