Het pak

leave a comment »

En daar gaan we. De huid glad geschoren, de bril voor eens en altijd opgeblonken, de mens kraaknet in het pak, nageltjes geknipt en vooral verstand op nul. In zacht gemarcheer tikke-takte ik richting de Bijloke. Vanavond was het nieuwjaarsreceptie van de Associatie Ugent; een groots opgezette bedoening vol met stijve heren en plastieken madammen. Het moet gezegd, het programma zag er uitnodigend uit: het harmonieorkest van het Conservatorium o.l.v. de befaamde Dirk Brossé zou het volgende brengen:

  • “Passage” for Symphonic band van Frédéric Devreese.
  • Eerste pianoconcerto van Frédéric Devreese gebracht door pianosoliste Anastasiya Kozhushko (het schaap heeft zelfs nog in het Kremlin gespeeld: dubieus socialisme in Gent noem ik dat)
  • Schilderijententoonstelling van Modest Moussorgsky.

Geef toe, slecht is anders! Het geheel werd echter vooraf gegaan door een dubbelzinnige speech van de voorzitter: Luc Vandenbossche.

De receptie achteraf was best grappig. Niet alleen waren de hapjes van Coeur d’artichaut best te pruimen, ook het “versgeperst” Minute maid-fruitsap ging vlotjes het keelgat binnen. Het was ronduit hilarisch om de vele kleine theaterstukjes te zien die de verschillende aanwezigen voor het oog van “de goegemeente” aan het vertonen waren. Een vrouw die kennelijk moeite had met ouder worden, stond er in een mini-mini rokje bij, een echtgenoot verveelde zich stierlijk en vroeg zich af wat z’n muze ondertussen aan het uitspoken was, een prof probeerde een studente binnen te doen, een ober die iedereen zichtbaar haatte bleef toch met de glimlach drankjes uitschenken… Ik dronk mijn glas leeg en ging samen met het aangenaam gezelschap gaan bekomen in Café Théatre, mijn buik vol van al dat vals vertoon. Het afscheid naderde, en de kleine wijzer van de klok begon zich al vervaarlijk in de rechterhelft van mijn horloge te begeven. Bij het naar huis wandelen kruiste ik op mijn weg de onvermijdelijke dakloze “baggyman” die me misprijzend aanschouwde. Onverstoorbaar en zonder grijntje emotie stapte ik verder. “Is het plebs van de maatschappij nog zo laat op straat?” hoorde ik, mezelf superieur wanend, mompelen. Thuisgekomen ging ik mijn gezicht wassen en mijn mond spoelen. Hetgeen ik eerder die avond zo verafschuwde, bleek ik later op de avond zelf te zijn. Het is een latent gevaar. Ik keek op en kruiste de blik van de spiegel. Die liegen gelukkig niet. Nooit.

Written by korneelwarlop

januari 31, 2007 bij 1:27 am

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: