Archive for februari 2007

Amour perdu

leave a comment »

Ik wacht, ik wacht.

Op deze plek.

Op het moment dat komen zal.

 

Ik wacht en ik weet

niet voor hoe lang

dit duren kan.

 

Je zou eens moeten weten

Hoe lang wachten kan betekenen.

Ik lach en stel me geen vragen.

 

Ik wacht, ik wacht en ik wacht.

Al jaren in lengte van dagen.

Advertenties

Written by korneelwarlop

februari 22, 2007 at 8:17 pm

Geplaatst in It's all in my head

AUgent: Tussen droom en realiteit

leave a comment »

Laatst zat ik op de vergadering van de VVS, de Vlaamse Vereniging van Studenten, als vertegenwoordiger van de Hogeschool Gent. Dergelijke vergaderingen zijn leuk om volgen voor een bestuurskundige in spe, zeker om te weten hoe het niet moet. Na reeds enige tijd meegedraaid te hebben in het participatiewereldje begin je de zaken wat anders te bekijken. Strategieën, macht, lobbying, verantwoordelijkheid, verantwoording… Stuk voor stuk zijn het woorden die van toepassing zijn in het speelveld dat het democratisch Hoger Onderwijs is. Soms subtiel en zacht maar veelal achterbaks en ongemeen hard. Ja, zelfs dat went. Hoewel sommigen het blijkbaar nog niet goed beseffen zijn we ook met dat Hoger Onderwijs de 21° Eeuw ingedoken. Het onderwijs van nu is in niets meer te vergelijken met dat van gisteren, en gelukkig maar. We gaan met z’n allen op Erasmus, we spreken op z’n minst vier talen, we surfen en mass op het World Wide Web… ons kot staat meer dan ooit op het dorpsplein van de geglobaliseerde wereld. Waarom blijven we dan toch steeds vervallen in die oude, achterhaalde vetes en structuren?!

Op diezelfde VVS-vergadering zag ik de Universiteit Gent en de Hogeschool Gent, samen tegenwoordig de grootste en tweede grootste fractie binnen VVS, op een punt dat ons gezamenlijk aanbelangt, verschillend stemmen. Voorafgaand overleg tussen de Gentse instellingen had ervoor gezorgd dat er met de stroppenstad rekening moest gehouden worden. Nu was noch de één, noch de ander tevreden.

De eigenheid van elke instelling is mooi om zien maar vooral een hinderpaal in een intenser proces van samenwerking tussen de hogescholen en universiteit van onze associatie. Hoewel de nodige structuren en overlegorganen aanwezig zijn, blijft een actieve communicatie en samenwerking tussen de instellingen van de associatie uit. Dat is jammer, te meer omdat de associatie een paar jaar na haar ontstaan nog niets wezenlijks kan voorleggen. Lijdzaam is het dan ook toezien hoe iedereen elkaar vanop z’n eiland zit te begluren. Een veel grootser project ligt nochtans voor het grijpen, de realiteit is helaas anders.

De stuvers van alle instellingen van de associatie zouden misschien wel eens moeten bewijzen dat ze een kind van hun tijd zijn en complexloos strijden voor de plaats van de Gentse student binnen het onderwijslandschap. Deze gedachte ligt dichter dan we vaak denken Het is een droom die dicht bij de realiteit staat. Het wordt tijd dat we er eens gaan in geloven.

Written by korneelwarlop

februari 21, 2007 at 1:45 am

Geplaatst in Uncategorized

BEHA-info: Gender en participatie in de 21ste eeuw

leave a comment »

Studenten Bestuurskunde en Publiek Management zullen dit artikel, wanneer ze de titel ervan zien, zuchtend aanvatten. Het hoeft ook niet te verwonderen: geen twee woorden die zo sporadisch tijdens hun opleiding opduiken als ‘participatie’ en ‘gender’. Een greep uit de actualiteit leert ons echter vlug dat deze twee begrippen het vakjargon al lang ontgroeid zijn en een brede maatschappelijke ingang vonden. Het hoeft geen betoog dat deze evoluties enkel aangemoedigd kunnen worden om het democratisch gehalte van onze samenleving te optimaliseren. Maar hoe zit dat nu eigenlijk met de studentenparticipatie? En zijn al onze bestuursorganen wel even vrouwvriendelijk? Een analyse leert ons dat het er binnen ons departement, en met uitbreiding de hele Hogeschool Gent, niet zo slecht aan toe gaat. Het kan echter beter. Véél beter.

Wat de studentenparticipatie op departementaal niveau betreft kunnen we niet ontevreden zijn: zowel de opleiding HW als BK heeft voor elk studiejaar een jaarverantwoordelijk student, er is een departementale studentenraad (FACTOR) opgericht, er is een vertegenwoordiger die zetelt in de Hogeschool Gent StudentenRaad (HGSR) en er is rechtstreekse vertegenwoordiging van studenten in de opleidingscommissies en in de departementsraad. Op zich lijkt dit natuurlijk fantastisch alleen kunnen we ons de vraag stellen of deze mandaten er ook effectief gekomen zouden zijn indien deze niet door het participatiereglement zouden zijn voorgeschreven. Uit een mondelinge rondvraag bij stuvers van andere departementen blijkt dat ons departement benijd wordt. In veel departementen is er namelijk geen interne communicatie en van de oprichting van participatiecommissies werd amper werk gemaakt. Al klagen we allemaal wel eens, blijkbaar is het op HABE zo slecht nog niet. Integendeel, iedereen van het departement (studenten, docenten, bestuur, administratie…) verdient mijns inziens een pluim voor het reeds geleverde werk. Al moeten we natuurlijk onszelf wel altijd in vraag blijven stellen.

Hoewel op HABE dus vooralsnog geen noemenswaardige problemen opduiken aangaande participatie kunnen we deze democratische oefening in het algemeen allesbehalve geslaagd noemen. Zo is het elk jaar opnieuw overal een huzarenstukje om voor elk mandaat een vrijwillige student te vinden. Hoewel vrijwilligers belangrijk zijn -ze zijn vaak het meest geëngageerd- is het betreurenswaardig te moeten vast te stellen dat sommige aangeduide mandatarissen veelal enkel benoemd werden om aan de wettelijke vereisten te voldoen. De ingewikkelde structuren, de logge werking en de frequentie van vergaderen zal daar wel niet vreemd aan zijn. Het engagement, de uitstraling en vooral de inhoudelijke discussie vervagen hierdoor zienderogen hetgeen de slagkracht van de studentenparticipatie beperkt. De vraag of “meer studenten de facto leidt tot meer studentenparticipatie” is hier dus aan de orde.

Een opsomming van mogelijke oorzaken en remedies zou het bestek van dit artikel ver te boven gaan. Iedereen zou alvast voor zichzelf eens kunnen nagaan waarom hij/zij zo moeilijk te overhalen is om zich voor zo’n nobel doel in te zetten. Het resultaat van deze denkoefening zal dan ook een indicatie zijn van de uitdagingen waarvoor wij allen staan. Ten slotte is het gemakkelijk om deze verworvenheden (want dat zijn ze) in vraag te stellen, veel moeilijker lijkt het om er vormelijk en inhoudelijk mee om te springen.

Wat de verhouding man-vrouw betreft voor bepaalde functies binnen het departement of hogeschool, biedt onderstaand kadertje u een rudimentair overzicht van de situatie (niet aanwezig op blog)

De cijfers komen uit de samenstelling van de raden zoals ze gepubliceerd zijn op de officiële websites. Ongetwijfeld zal dat hier en daar voor vertekeningen zorgen maar de grote tendens is toch duidelijk: hoewel in alle bovenstaande gevallen de functie of het orgaan openstond voor beide sekses is er geen enkele keer van een gelijke verdeling tussen mannen en vrouwen sprake.

Het blijft verbazend om te zien hoe we in de 21ste eeuw dergelijke wantoestanden nog steeds blijven tolereren. Hoewel deze aloude rolpatronen voorbij gestreefd zijn, laat een vertaling van de emancipatie in de betreffende functies/organen duidelijk op zich wachten. Dit hoeft zeker niet geïdentificeerd te worden met de Hogeschool Gent, wel integendeel. Overal in de publieke sector dringt de vraag zich op wat er aan deze historische kromtrekking kan gebeuren. Ter illustratie: in het programma Morgen Beter van 17 januari was ons aller Karen Celis te gast om er mee te debatteren over het glazen plafond in beslissingsorganen, waarbij oa. de vrouwelijke vertegenwoordiging bij de VRT-top aangeklaagd werd.

De situatie is één ding, er iets mee doen een ander. Voor sommigen zal het (onbegrijpelijk) een gevaar inhouden om te streven naar een gelijke verdeling of op z’n minst een hogere vrouwelijke vertegenwoordiging. Zij zien echter niet de opportuniteiten dat een meer gedifferentieerd beleid met zich mee kan brengen. Hoewel het streven naar een betere vrouwelijke representativiteit in bestuursorganen in de lijn ligt van de waarden van de Hogeschool Gent blijven de begrippen gender en diversiteit opvallend afwezig in de “Missie en visie”. Het is dus vaak geen kwaad opzet; met de nodige goodwill kan men al een redelijke stap in de goede richting zetten. Het wordt dus tijd dat iemand daarvoor gaat ijveren.

Zoals iedereen kan zien wordt ook het dagelijks bestuur van FACTOR, de departementale studentenraad, niet gespaard. Met slechts één vrouw op zes behoort ze zelfs tot de slechtste van de klas. Om die reden komt dit punt op de agenda van de volgende vergadering met het oog op het nemen van maatregelen die de representativiteit van onze vrouwelijke studentes bevorderen. Gezien onze sterke performance op het gebied van participatie zou het ook niet onoverkomelijk mogen zijn om met ons departement een goede genderpolitiek te realiseren. Op zijn beurt kan HABE een stichtend voorbeeld zijn voor andere departementen. Niets staat dan nog een algemene actie voor heel de Hogeschool Gent in de weg. Op die manier hoeven we met z’n allen niet steeds weer ons collectieve geheugen te schoppen en kunnen we dromen van modern, kwaliteitsvol, interactief én democratisch hoger onderwijs in de 21ste eeuw!

Korneel Warlop

Voorzitter FACTOR

Written by korneelwarlop

februari 20, 2007 at 1:47 am

Geplaatst in Uncategorized

Relativiteitstheorie

leave a comment »

Einstein zou vloeken mocht hij dit lezen. Een goede duitse vloek zou het zijn. Als ik aan duitsers denk, zie ik direct massa’s zingende soldaten, een man met een kort snorretje, de val van De Muur, liters bier, Oliver Kahn, een schreeuwende Josip Weber, Rammstein, joodse lijken…  Kortom; als ik denk aan een duitser dan denk ik  vaak in stereotypen. Afgelopen week, op rondreis in Andalucia, had ik (samen met mijn immer fout  geklede reisgezel) het genoegen om heel wat nieuwe mensen te ontmoeten. De wereld is al langer een dorp en de straten in Malaga komen mij bekender voor dan die van pakweg Kortemark of Mertem. Globalisering heeft zo soms merkwaardige uitingsvormen. In Granada ontmoetten we Felipe. Een amerikaan die in Nederland bij zijn grootmoeder opgroeide (en dus perfect nederlands spreekt) en nu in Granada woont om vandaaruit arabisch te gaan studeren in Marroko. Het is een mooie illustratie van hoe onbevangen en wijds het leven soms kan zijn. Het relativeert jezelf enorm en zet alles in een realistischer kader. Reizen is daarvoor een goed middel. Wij vlogen voor het equivalent van een avondje Overpoort zo’n 2200 km heen en terug naar Malaga. Betrekkelijk goedkoop wanneer je al die extra ervaringen en wijsheid in rekening zou moeten brengen die met deze reis gepaard gaan. In een vliegtuig worden afstanden ook zo banaal. Als west-vlamingen vinden wij Brussel ver maar met een vliegtuig ben je zo snel uit België als een dronke duitser “Tempotaschentucher” moet zeggen. Op de terugweg naar Gent werd nog wat nagekaart en vooral wat gelachen met de fratsen van Jörg, de duitse kotgenoot van onze gastheer in Sevilla. Op die drie dagen kende ik hem al beter dan 90% van mijn klasgenoten. Ik besefte dat hij vermoedelijk de eerste duitser is die in niets aan één van bovengenoemde stereotypen beantwoordt. Het maakt mijn gedachten, oordelen en “waarheden” zo relatief. Wat weemoedig opende ik, bij het beluisteren van een snaartje knappe Jazz, de gedichtenbundel van Federico Garcia Lorca dat ik kocht in Granada. Ik spreek geen spetter spaans maar toch voelde ik bij het lezen dezelfde emotie als bij het beluisteren (en bekijken) van de zuiderse flamenco  Ik begreep wat hij wilde zeggen en werd ontroerd. Stilte overheerste me en ik wist dat relativiteit je soms heel diep kan raken.

Written by korneelwarlop

februari 15, 2007 at 3:23 am

Geplaatst in Uncategorized

Adolescentie

leave a comment »

Die jaren van stil geluk
Een zee van vrijheid
Verstopt in een klein hoekje in de kamer.

En soms denk ik dan,
Dan vraag ik me af.
Wat het is
Om het niet te zien.

Mij bloed holt door mijn aderen
Ik tril van verwondering
Ik adem en ik weet
Dat ik geniet.
Het is echt.
Het is verdomme echt.

Written by korneelwarlop

februari 3, 2007 at 2:28 pm

Geplaatst in It's all in my head