Relativiteitstheorie

leave a comment »

Einstein zou vloeken mocht hij dit lezen. Een goede duitse vloek zou het zijn. Als ik aan duitsers denk, zie ik direct massa’s zingende soldaten, een man met een kort snorretje, de val van De Muur, liters bier, Oliver Kahn, een schreeuwende Josip Weber, Rammstein, joodse lijken…  Kortom; als ik denk aan een duitser dan denk ik  vaak in stereotypen. Afgelopen week, op rondreis in Andalucia, had ik (samen met mijn immer fout  geklede reisgezel) het genoegen om heel wat nieuwe mensen te ontmoeten. De wereld is al langer een dorp en de straten in Malaga komen mij bekender voor dan die van pakweg Kortemark of Mertem. Globalisering heeft zo soms merkwaardige uitingsvormen. In Granada ontmoetten we Felipe. Een amerikaan die in Nederland bij zijn grootmoeder opgroeide (en dus perfect nederlands spreekt) en nu in Granada woont om vandaaruit arabisch te gaan studeren in Marroko. Het is een mooie illustratie van hoe onbevangen en wijds het leven soms kan zijn. Het relativeert jezelf enorm en zet alles in een realistischer kader. Reizen is daarvoor een goed middel. Wij vlogen voor het equivalent van een avondje Overpoort zo’n 2200 km heen en terug naar Malaga. Betrekkelijk goedkoop wanneer je al die extra ervaringen en wijsheid in rekening zou moeten brengen die met deze reis gepaard gaan. In een vliegtuig worden afstanden ook zo banaal. Als west-vlamingen vinden wij Brussel ver maar met een vliegtuig ben je zo snel uit België als een dronke duitser “Tempotaschentucher” moet zeggen. Op de terugweg naar Gent werd nog wat nagekaart en vooral wat gelachen met de fratsen van Jörg, de duitse kotgenoot van onze gastheer in Sevilla. Op die drie dagen kende ik hem al beter dan 90% van mijn klasgenoten. Ik besefte dat hij vermoedelijk de eerste duitser is die in niets aan één van bovengenoemde stereotypen beantwoordt. Het maakt mijn gedachten, oordelen en “waarheden” zo relatief. Wat weemoedig opende ik, bij het beluisteren van een snaartje knappe Jazz, de gedichtenbundel van Federico Garcia Lorca dat ik kocht in Granada. Ik spreek geen spetter spaans maar toch voelde ik bij het lezen dezelfde emotie als bij het beluisteren (en bekijken) van de zuiderse flamenco  Ik begreep wat hij wilde zeggen en werd ontroerd. Stilte overheerste me en ik wist dat relativiteit je soms heel diep kan raken.

Written by korneelwarlop

februari 15, 2007 bij 3:23 am

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: