Archive for maart 2007

Stemmen is winnen!

leave a comment »

stemmen-is-winnen.JPG

Dinsdag 17 april is het weer zo ver. Dan verkiezen de 13 000 studenten van de Hogeschool Gent hun vertegenwoordigers in de Raad van Bestuur. Dit jaar had ik reeds het geluk om via tussentijdse verkiezingen al eens te proeven van deze “participatiehoningpot”. Een boeiende ervaring, zeker voor een bestuurskundige in spe.

Deze keer stel ik mij weer kandidaat, samen met mijn opvolger Jasper Delanoy. Hoewel campagnes en bijhorende aandachttrekkerij niet direct mijn dada is, kunnen we, gezien er meer kandidaten dan mandaten zijn, niet anders dan er volop voor gaan.

Onder de titel “Stemmen is winnen” zullen we onze huid duur verkopen. Wij staan namelijk voor een actieve studentenvertegenwoordiging met een daadwerkelijke stem op de vergadering. Laatst nog proclameerden we de aansluiting van de hogeschool bij het geslaagde universiteitsproject “Student Kick off”.

Voor komend jaar stelde ik ook reeds mijn kandidatuur voor het voorzitterschap van de Hogeschool Gent Studenten Raad, kortweg HGSR. Het hoeft bijgevolg niet gezegd dat dit een bijzonder handige cumul zou zijn van mandaten. Op die manier zouden ALLE studentenvertegenwoordigers, en dus alle studenten, rechtstreeks tot in de Raad van Bestuur gehoord worden. Op die manier zijn we allemaal winnaars in het verhaal, want ook de Hogeschool Gent kan met dergelijke connectie alleen maar wel varen. De slogan “Stemmen is winnen” is dan ook geen leeg begrip.

Aan de studenten van de hogeschool nog het volgende: ga op dinsdag 17 april van 8u tot 14u in het stembureau van uw departement op onze tandem stemmen. Je zal het je niet beklagen!

Written by korneelwarlop

maart 24, 2007 at 12:06 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Dagen zonder lief

leave a comment »

1.jpg

We maken kennis met 5 bevriende mid-twintigers, 2 vrouwen en 3 kerels. Wanneer Zwarte Kelly terugkeert na een lange afwezigheid, blijkt dat de tijd niet heeft stilgestaan.

Kurt en Blonde Kelly hebben een kindje, Frederic staat op het punt naar Brussel te verhuizen. Alleen barman Nick is dezelfde gebleven.

Het vijftal beleeft samen enkele doldrieste dagen, maar stilaan groeit het besef dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. 

Deze film van Felix Van Groeningen werd door de pers zwaar gelanceerd. Terecht zo bleek, na zijn succesvol debuut “Steve + sky”. Het dient gezegd, de film ontgoochelde niet. Zeker in het eerste deel bleken er enkele héél sterke scenografische stukken in te zitten die dan nog eens perfect vertolkt werden door de cast. In deze cast was het voor mij een aangenaam weerzien met Pieter Genard die me andermaal kon bekoren. 

In de tweede helft van de film krijgt het verhaal een plotse wending. Een rare kronkel, zo leek het mij. Tussen de flitsende beelden en de Lasgo-muziek door voelde ik precies enig geaarzel bij de makers van deze film. (Na afloop van de film bleek ik daarin niet de enige te zijn) Het is misschien net een compliment dat we zo kritisch zijn op deze aardige film. Véél meer dan andere Belgische films kijkt Dagen zonder lief de andere kant op. Felix en co slagen er in om het hongerige publiek na vlaamse  draken als “Koning van de wereld”, “Windkracht 10” en “Firmin” echt te voeden. Waarvoor dank! Kortom, Dagen Zonder Lief is het zien waard! 

Written by korneelwarlop

maart 24, 2007 at 11:45 am

Geplaatst in Uncategorized

Laatste rechte lijn

leave a comment »

Wat inspiratieloos staar ik op het scherm van mijn vers geformateerde laptop. Het was een helse, intense periode de laatste weken. Papers, wikis, stellingen, forumberichten, presentaties… het hield niet op. Straks zijn er examens en moet er weer gepresteerd worden. De pijn zal echter van korte duur zijn want wanneer de paasvakantie begint zijn we van alle examens voor heel het academiejaar verlost en kunnen we ons ten volle concentreren op onze stage en de bijhorende bachelorproef.

Mentaal is het dus wat balanceren op twee gedachten. Enerzijds focussen op goede examens zodat we met een gemak gemoed onze Bachelor kunnen afsluiten. Anderzijds besef ik maar al te goed dat ieder examen een stap dichter bij het einde van het studentenleven komt. Het leek me altijd een hele uitdaging; mijn verlangen naar een “volwassen wereld” was groot. Nu ben ik er me meer en meer van bewust dat de schamele studententijd die ons nog rest als een groot beschermend deken rond onze freële schouders wordt gelegd. We mogen nog fouten maken, we mogen nog eens pinten gaan pakken, we mogen onze dag nog eens volledig zelf invullen… Straks zal dit alles ophouden te bestaan en rest ons enkel nog de zoete herinnering, het praeseslint, de horecaspier, de vele foto’s, de tientallen vrienden en de opgedane kennis. Ik word er zowaar stil van!

We gaan er nog van genieten; laat die examens, die stage, die bachelorproef, die lerarenopleiding, die master, die masterproef en dat jaartje Troy University maar komen!

Written by korneelwarlop

maart 17, 2007 at 11:46 am

Geplaatst in Uncategorized

De allochtoon

leave a comment »

Die hier loopt

Op los zand

 

Ver van huis

Van vrouw en vaderland

 

Gij die zoekt

Naart paradijs

 

Gij die zult

Terugkeren van een kale reis

 

Gij die spreekt

En niet wordt verstaan

 

Gij waarmee niemand wil ruilen

En zeker niet je bestaan.

Written by korneelwarlop

maart 13, 2007 at 3:37 am

Geplaatst in It's all in my head

Naar een mondiaal sociaal overleg?

leave a comment »

Volgende tekst maakte ik n.a.v. een colloquium dat ik in de eerste semester volgde voor het vak Sociaal-economisch beleid. Deze week kregen we voor het vak Centrale Besturen een vakbondsman op bezoek. Om die reden viste ik deze tekst nog eens op. Ze lijkt me gezien de huidige context nog steeds actueel…

We schrijven dinsdag 21 november 2006. Acht jaar na de sluiting van Renault Vilvoorde, vijf jaar na het faillissement van Sabena en drie jaar na de herstructurering bij Ford Genk is een nieuw tragisch sociaal (en menselijk) drama een feit: Volkswagen Vorst vloeit 4000 banen af.

De voorgaande opsomming van sociale kwesties is meer dan een teken aan de wand voor het Belgische industriële bestel, het is een (r)evolutie op mondiaal vlak die al enkele jaren aan de gang is.

Eens de storm van sluitingen, herstructureringen en faillissementen gaan liggen is, resten er ons enkel nog vragen. Vragen over de oorzaak, het verloop, de richting en de toekomst van dit alles. Wie bovenstaande casussen nog even voor de geest kan halen, weet dat er verschillende oorzaken, evoluties en toekomstperspectieven te onderscheiden zijn. Een grondige analyse zou hier niet gepast, en ook niet wenselijk, zijn. Hieronder kunt u dan ook een reflectie vinden van de markantste trends en evoluties gekaderd in een historisch en toekomstig perspectief. Veel van deze bedenkingen werden geformuleerd op het colloquium “Bedrijfsconflicten en syndicale strategie” van zaterdag 18 november 2006 te Brussel in een organisatie van IMAVO. Op die manier hopen we u toch enkele antwoorden aan te reiken. Niet meer, maar ook niet minder.

 

Ontstaan en wijzigende rol van de vakbeweging

 

Een blik in de spiegel van de geschiedenis werpen, is haast onontbeerlijk om de huidige arbeidssituatie te kunnen begrijpen.

De vakbonden zijn een fenomeen uit de 19° eeuw. Door de industriële revolutie en de bijhorende opkomst van de machines was de ontstaansreden van deze vakbonden dan ook tweeledig. Enerzijds was ze defensief: de vakorganisatie moest de arbeiders verenigen die door die evolutie uit de boot dreigden te vallen. Vooral de klassieke ambachten werden hierbij geviseerd. Anderzijds had de arbeidersbeweging een exclusieve ontstaansreden. Vanaf heden was het immers mogelijk om het aanbod van arbeid te reguleren. Deze strategie kon echter enkel werken indien de vakbond ook effectief aanwezig is op de werkvloer.

Als we de huidige context bekijken dan merken we dat bij een overname de vakbeweging vaak tout court buitenspel wordt gezet. Dat vereist dan weer dat je als vakbond echt vrienden moet hebben binnen de regering, de media… Ook moet ze de publieke opinie en de arbeiders zelf mee hebben.  Dat zijn de hedendaagse problemen waar de vakbeweging mee te maken heeft. Een defensieve houding kan ze zich bijgevolg niet langer meer veroorloven.

 

Sociale Conflicten

 

Hoewel het aantal sociale conflicten in België op een relatief laag niveau bleef merken we sinds 1996 een opmerkelijke stijging. Denken we hierbij maar aan de gebeurtenissen bij Forges de Clabecq, Renault Vilvoorde, Sabena, het Generatiepact en recent Volkswagen Vorst.

Onder sociale conflicten hoeven we echter niet altijd grote stakingsacties te verstaan, integendeel. De meerderheid van de sociale conflicten wordt opgelost door onderhandelingen. Als het dan al komt tot stakingen dan is het van essentieel belang dat het stakingsrecht van de arbeiders verzekerd blijft. Bij de laatste sociale onrusten m.b.t. het Generatiepact was dit niet zo en werd zelfs het gerecht ingezet om stakingsposten te verwijderen. Staken is een recht en meer en meer wordt dan ook op dit recht beroep gedaan voor een gegronde reden.

 

 

Probleemschetsing

 

Het probleem waar de vakbewegingen momenteel voorstaan is niet eenzijdig te verklaren. Zoals al eerder aangehaald is het een probleem dat verder gaat dan vakbonden. Het is een globaal economische evolutie waarbij we enerzijds het probleem kennen van de arbeid in een verschuivende arbeidsmarkt. Daarnaast is er ook nog het probleem van de staat waarbij de delokalisering en de regulering van de arbeidsmarkt door de overheid centraal staan.

 

De relatie Arbeid-Kapitaal

 

Eén van de bekende breuklijnen van De Wachter is net die tussen Arbeid en Kapitaal. Bij fordistische vakbewegingen, waar de klemtoon ligt op loonkost en internationale competitiviteit, spreken sommige bronnen zelfs van een crisis. Dit hoeft ook niet te verwonderen; de loonkost in België is bij de hoogste van Europa waardoor grote bedrijven noodgedwongen andere oorden opzoeken. De markt doet immers zijn werk en eigenlijk is er voor hen geen keuze: ofwel kosten drukken ofwel sluiten met massale ontslagen tot gevolg. Markant is echter dat deze economische logica niet altijd gevolgd wordt. Zo kunnen we in de huidige situatie rond Volkswagen Vorst moeilijk spreken van een economische logica: de loonkost in Duitsland was immers hoger, de productiviteit lager. Kapitaal kan dus niet altijd de falende sluitingen oplossen al rest ons de vraag of deze politieke logica niet indruist tegen de spelregels van onze economie.

 

Een belangrijke trend is dan ook dat de klassieke industrie meer en meer verlaten wordt voor de dienstensector. De vakbeweging, die vooral sterk stond in sectoren waar de overheid ook bij betrokken was, heeft in die sectoren aan macht ingeboet. Toch moeten we dit direct weer nuanceren: de macht van de vakbonden is niet aangetast, ze is enkel veranderd. Om die reden heeft de vakbond nog steeds een belangrijke rol te spelen maar ze treedt meer en meer op binnen de krijtlijnen van het systeem en daar zit net het probleem: zowel wettelijk als organisatorisch is ze er niet in geslaagd om zich om te turnen qua structuur. De indeling is nog steeds dezelfde als in 1948.

 

Besluiten doen we dan ook met de vaststelling dat het kapitaal zich mondiaal verspreid heeft. Multinationals doen ons eraan herinneren dat denken in oude patronen en nationale grenzen tot het verleden behoort. Het evenwicht tussen arbeid en kapitaal is goed verstoord. Een oplossing, in de vorm van een mondiale organisatie van de arbeid, mag dan ook niet lang meer uitblijven. De eerste initiatieven dienen zich echter al aan. Zo werd begin deze maand een nieuwe wereldvakbond opgericht: de International Trade Union Confederation (ITUC), met de ACV’er Luc Cortebeeck als ondervoorzitter. Hij noemde de oprichting van de ITUC een scharniermoment in het syndicalisme en liet zich het volgende ontvallen:

“Het is een noodzakelijke stap, maar er moet meer gebeuren. Internationaal syndicalisme is niet mogelijk zonder nationale organisaties die ervan overtuigd zijn dat onze toekomst ligt in de globalisering van de solidariteit.”

Al is de weg nog lang, men heeft tenminste al een weg gevonden die verder bewandeld moet worden. De 120 jaar oude oproep van Karl Marx -proletariërs aller lande, verenigt u!- is dus actueler dan ooit tevoren.

Written by korneelwarlop

maart 9, 2007 at 9:50 pm

Geplaatst in Uncategorized

Pantoffelheld

leave a comment »

Ik ben uw grootste fan!

Altijd al geweest…

Zoals gij u voortbeweegt,

man, lang, zo mak als een lam.

 

Gij droomt van galacticos

en treurwilgen. Kicken op je ratio

en luisterend naar het ijle stemmetje

in je hoofd…bang, man, gezang.

 

Gij ziet dingen die er niet zijn,

gij verstaat niet de macht…

van de pantoffelheld, dolend door de nacht.

Alleen gij redde cactussen van moessonregens.

 

Ik was uw grootste fan.

Mijn pantoffelheld is geen man maar,

lam, bang, lang en ijl gezang.

Written by korneelwarlop

maart 8, 2007 at 11:57 pm

Geplaatst in It's all in my head

Film: La tourneuse des pages

leave a comment »

tourneuse8.jpgKleine meisjes hebben grote dromen en daar vormt de tienjarige Mélanie geen uitzondering op. Dankzij haar talent en doorzettingsvermogen is ze op jonge leeftijd al een uitzonderlijke pianiste, maar talent alleen volstaat niet en om door te dringen tot de absolute top, moet je voorbij een jury. Dat loopt mis en Mélanie houdt de muziek voor bekeken. Jaren later loopt ze stage bij een advocatenbureau en wanneer de grote baas een oppas zoekt voor zijn zoontje biedt ze zich spontaan aan. Wist zij veel dat die man getrouwd is met de voorzitster van de jury die jaren terug ongeïnteresseerd haar meisjesdromen aan diggelen sloeg. Toch?

Ik moet u zeggen dat La tourneuse des pages één van die vele films was die ik graag eens wilde zien. Deze zomer zag ik bij elk bioscoopbezoek de trailer, en telkens opnieuw kon die me boeien. Hoge verwachtingen vragen bevestiging. Die kwam er helaas niet. Hoewel er op de acteerprestaties weinig af te dingen viel, was de geloofwaardigheid in het verhaal vaak zoek. Dan zijn we natuurlijk bij de verhaallijn aanbeland. Persoonlijk laat ik dergelijke films, waarin één enkele actie lang uitgerokken wordt, liever links liggen. Ze zijn vaak onnodig langdradig en je wordt daar toch zo loom van, meneer! De alsnog verrassende plot kon wel gesmaakt worden.

Toegegeven; misschien lagen de verwachtingen voor deze film wat te hoog. Louter het feit dat de verhaallijn naar mijn mening zwak was, maakt deze film zeker niet “het zien” onwaardig. Het was een verdienstelijke film met een beklijvende hoofdrolspeelster (vooral die ogen, om benauwd van te worden). Het feit dat ik deze film in het bijzijn van aangenaam gezelschap bekeek, zorgde er echter voor  dat ze me toch meer waard is dan de reguliere 6 EUR die je normaalgezien in de cinema zou betalen.

Written by korneelwarlop

maart 7, 2007 at 11:37 pm

Geplaatst in Uncategorized