Beha-info: mijn leven naast een margi

leave a comment »

Handelswetenschappen ligt hem blijkbaar; getuige de opeenstapeling van successen in eerste zittijd, maar de vraag wat hij later wil worden, beantwoordt hij door zuchtend de schouders op te halen en te prevelen: “Dat weet ik niet, echt niet. Wat ik wel weet is wat ik nu ben, en dat is een student in Gent. Ik ga doen wat echte studenten moeten doen en dat is feesten, feesten als de beesten…” De jas werd dicht geritst, de Marokkaanse muts op de kruin geschikt, de tanden gepoetst, het geld losjes in de pocket gelanceerd  en… weg was hij. Klaar om te gaan flitsen in de Overpoort. Sindsdien herhaalt dat ritueel zich iedere dag en besef ik: mijn kotgenoot is een margi. Deze rubriek wordt een bloemlezing van mijn belevenissen naast een marginaal.  Een dinsdagavond in oktober. Het academiejaar was nog maar goed en wel begonnen als mijn marginale kotgenoot alweer fel “ingewerkt” was. Iedere avond ging hij uit, dronk hij zich zo scheef als een scherpe driehoek, strompelde hij naar huis en sliep vervolgens tot een gat in de namiddag om gewekt door de lokroep van de pumping music, the chicks and the trix een douche te nemen en zich weer op te maken om zijn ontbijt te gaan verorberen in de Overpoort. Ikzelf kroop die dag voorbeeldig op tijd onder de wol. Morgen zou het een lastige lesdag worden. 3 476 987 schaapjes later beleefde ik andermaal het meest pijnlijke moment op een dag: opstaan. Strompelend slofte ik naar de badkamer, wat verder op de verdieping. Ik zette een streepje stubru op en maakte mijn toilet als dagelijks ritueel. Een laatste blik in de spiegel en klaar was kees. De badkamerdeur klapte reeds achter me dicht toen ik plots merkte dat iemand op de gang lag. Het was x. Blijkbaar was de weg naar zijn bed een onoverbrugbare afstand geworden. Nochtans was het maar drie meter verder. Ik lachte wat ingetogen, bang om hem wakker te maken. Terug op mijn kot schoot ik in mijn kleren, straks kwam ik nog te laat… Bij het afsluiten van mijn kotdeur was er van x geen spoor meer. “Die zal dan toch zijn kribbe gevonden hebben”, dacht ik luidop en zonder omkijken stormde ik de trap af en haastte me naar de les. Toen ik echter na zes uur statistiek, uitgeteld thuis kwam merkte ik dat de kotdeur van x helemaal open stond… hij lag, nog volledig aangekleed, op twee meter van zijn bed op de grond te slapen als een clochard. Mijn bulderende lach die door de kamer donderde, bleek niet in staat om x bij de wakkeren te brengen. De avond vorderde en toen het laatavondjournaal er bijna opzat werd er op mijn deur geklopt. Het was x die me kwam begroeten. “Al wakker?”, zei ik spottend. Een brede grijns verscheen op zijn wollige gezicht. “Ja, ik kom gewoon even goede dag zeggen… kgaan wat blikken gaan drinken in de Overpoort. Amuseer je nog vanavond hé.” Het was woensdag, zijn vaste Decadance-avond. Weg was hij. De lokroep van de techno volgend… Student in Gent. No doubt.

Written by korneelwarlop

april 20, 2007 bij 10:57 am

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: