Archive for juni 2007

Hilde Crevits minister!

leave a comment »

20070615.jpgHilde Crevits, Uz Ilde, is voorgedragen en bestendigd als Vlaams minister voor Leefmilieu, Openbare Werken, Energie en Natuur. Eerder zat ze ook voor deze bevoegdheden in de commissie in het Vlaams Parlement. Als bevoorrechte getuige, ik werkte nu een paar maand voor haar, ben ik er rotsvast van overtuigd dat ze deze rol met glans zal vervullen! Het is een knappe, energieke, intelligente en spontane madame!

Ik wens Hilde en haar gezin het allerbeste toe!

Advertenties

Written by korneelwarlop

juni 27, 2007 at 12:44 pm

Geplaatst in Uncategorized

La Musica Divina

leave a comment »

Je ontroert, luistert
en verdeelt de stilte
in volle zinnen.

Je capteert mijn ziel als
een Argentijnse tango.
Je vult de ruimte als
bloed mijn hart.

Je bent rood als wijn,
blauw als sprankelend water,
oranje als een gloeiende Toscaanse
zon.

Jij bent de muziek in
mijn Leven en alles
wat ik nooit omvatten
kon.

Written by korneelwarlop

juni 25, 2007 at 9:52 pm

Geplaatst in It's all in my head

Gezien: De Meeuw (Anton Tsjechov. Regie: Dirk Tanghe)

with one comment

scannen0003.jpg5.jpgTheatergroep Ponies, een groep jonge, enthousiaste makers, staat te trappelen om de confrontatie aan te gaan met Paardenkathedraal regisseur Dirk Tanghe in een stuk over de botsing tussen twee generaties theatermakers. Is dat vragen om problemen of levert dat juist een zeer bijzondere bewerking op van Tsjechov’s klassieker De Meeuw?

De Meeuw is een stuwend stuk vol onvervulde verlangens, kapotte liefdes en dichtgeslagen deuren. Jeugdig idealisme dat kapot slaat op de klippen van de gevestigde normen en waarden. Wijze levensraad die weggefloten wordt, of cynisch binnensmonds wordt geneuried. Een stuk over het gevecht tussen traditie en vernieuwing, egocentrisme, zelfverheerlijking, passie, onvermogen en wanhoop.

 

Wanneer Trepljov, de zoon van een gevierde actrice, zijn eigen visies op het theater wil doordrukken en zijn geliefde Nina als jonge actrice naar voren schuift, stuit hij op onbegrip, leugens, bedrog en minachting van de heersende garde. Het hele gezelschap rondom hem werkt verlammend en terwijl hij iedereen rond zich ziet wegkwijnen in zelfgenoegzaamheid, cynisme en verbittering, maakt zijn hartstocht voor theater steeds meer plaats voor vertwijfeling en machteloosheid. Tot hij nog maar één uitweg ziet…

De Meeuw is één van die onverwoestbare theaterklassiekers. In de kenmerkende, verhalende stijl van Tsjechov is de kans reëel dat u dit stuk eerder traditioneel verwacht. Net om die reden volgde ik mijn nieuwsgierigheid naar Utrecht om er samen met enkele remberters de bewerking van de Ponies te gaan bekijken. Dirk Tanghe zag ik in de nasleep van “Zaterdag, Zondag, Maandag” vaak bezig in het script van deze donkere prent. Hij zou met de groep interageren en dat was er ook aan te zien. Het was bij wijlen een (zoals we van Dirk mogen verwachten) beeldend kunstwerk alwaar je de foto’s maar voor het bekijken had.

5.jpg

Anderzijds bleef ik wat op mijn honger zitten. Echt verrast heb ik me nooit gevoeld. Erger zelfs, ik had het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had. Op zich geen schande natuurlijk, ware het niet dat je daarvoor twee en een halfuur op harde bankjes met onmenselijk weinig beenruimte moet zitten (en dat na een autorit van drie uur). Andermaal droomde ik dat Dirk de schaar ontdekt zou hebben om wat in zijn stuk te snijden. Helaas.

Niet alleen de indruk dat ik al veel betere werken van Dirk gezien heb (eigenlijk was dit het eerste slechte stuk dat ik gezien heb van hem) maar zeker ook het geleverde spel liet voor mij de wensen over. De Ponies stelden zonder meer teleur. Buiten hun ongetwijfeld bewonderswaardige acteerpoging, was vooral het gebrek aan bezieling markant. Geen enkele keer vond ik iemand van de cast geloofwaardig en overtuigend in dit stuk. Ook de uitspraak liet de wensen over. Dit is niet het eerste hollandse stuk dat ik zag, maar wel het eerste waar ik bijna drie vierde van de tekst niet begrepen heb. Dergelijke slordigheden ergeren mij zeer. Ik mag hopen dat het gewoon een slechte dag was en dat de vorige vertoningen toch wel een boost kregen…al heb ik er toch wel mijn vragen bij. Ik vermoed dat Dirk zelf onmogelijk tevreden kan zijn.

Schoenmaker, blijf bij je leest! Dirk, blijf bij jezelf en jouw spelers en ga de nieuwe uitdagingen waar je nu voor staat maar aan. De opera in de Munt in Brussel, de film en wie weet een nieuwe rembertproductie…  

Written by korneelwarlop

juni 25, 2007 at 9:23 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Damage

leave a comment »

damage.jpgStephen Fleming (Jeremy Irons) is een tevreden mens. Bijna vijftig is hij, en een alom gerespecteerd politicus. Auto met chauffeur, riante woning, prettige echtgenote (Miranda Richardson). In een mooie opening toont Irons de zelfverzekerdheid van maatschappelijke geslaagdheid. Status en nonchalance kleven aan Fleming, of hij zich nu in de werkkamer van de premier of de keuken van zijn vrouw bevindt. Een onkreukbare man. Totdat Anne Barton (Juliette Binoche) bij een receptie komt binnenwandelen: jong, mooi en geheimzinnig. Onheilspellend oogcontact smeedt een onmiddellijke band. Na twee kijksessies belt zij hem op het werk, noemt haar naam en zegt hij: “Geef me je adres, ik ben er over een uur”. Dat is liefde.
Fleming weet op dat moment al dat Anne de vriendin is van zijn zoon Martyn (Rupert Graves). Het is een omstandigheid die zijn overspel aanzienlijk compliceert, maar hem er niet van weerhoudt om zich er hartstochtelijk aan over te geven. Sinds lange tijd verborgen lustgevoelens komen naar boven bij Fleming. Het gaat er hevig aan toe in Anne’s appartement, haar smaakvolle interieur en panties hebben er behoorlijk onder te lijden. Anne toont minder passie, zij onthult stukje bij beetje haar getroebleerde verleden. “Vergeet niet dat beschadigde mensen gevaarlijk zijn”, zo waarschuwt ze haar minnaar. Maar hij luistert natuurlijk niet.
Fleming zet zijn waardigheid op het spel. Als Martyn en Anne een weekend naar Parijs gaan, reist hij hen achterna voor een vluchtige ontmoeting met Anne in een portiek. Als ze met z’n allen ergens logeren, sluipt hij ’s nachts over de gang. Zijn sukkelige zoon heeft niets door, zelfs zijn vrouw kan hij voor de gek houden. Het wachten is op de onvermijdelijke uitbarsting, het moment dat de twee bedrogenen zullen doorzien wat er aan de hand is. Dat moment komt hard aan en eist een onverwacht slachtoffer. Alleen overgebleven in een of ander vakantieoord, snijdt Fleming de kaas in keurige plakken en vouwt het papier netjes op. Ondanks alles blijft hij een gentleman.

Deze film zit al een week in mijn hoofd. Woorden zullen immer tekort schieten. Prachtige film; in alle schoonheid en wreedheid. Uit respect voor deze parel sluit ik hier af met maar één devies: bekijken die handel!

Written by korneelwarlop

juni 25, 2007 at 8:51 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Manufactured Landscapes

leave a comment »

landscapes4.jpg‘Manufactured Landscapes’ is een documentaire over het werk van de bekende Canadese fotograaf Edward Burtynsky. Burtynsky fotografeert ‘manufactured landscapes’ over de hele wereld, landschappen die zijn veranderd door industrialisatie en productieprocessen. De schoonheid van de foto’s doet naast esthetische ook ethische vragen reizen. Zo kunnen foto’s van de meest vervuilde rivieren ter wereld prachtig zijn maar tegelijkertijd zeer confronterend.
In deze documentaire wordt Burtynsky gevolgd tijdens zijn reis door China en Bangladesh, waarbij hij de gevolgen van de grootschalige en razendsnelle industrialisatie vastlegt. Terwijl het in de foto’s vooral gaat om de grootschaligheid van de industrieën en de verontrustende schoonheid van het aangetaste landschap, zoomt de film in op de mensen die werkzaam zijn in al die immense complexen. Zo voegt de film een extra dimensie toe aan Burtynsky’s fascinerende fotografie. Na een episch te noemen begin krijgt de film langzaam maar zeker een ontluisterende relevantie. Zo ontstaat een veel complexer verhaal waarin de vraag naar onze eigen verantwoordelijkheid onontkoombaar wordt.
De beelden zijn veelzeggend, en het commentaar vaak overbodig. Door de Canadese critici gekozen als beste documentaire én beste Canadese film van 2006.

De documentaire was voor mij persoonlijk een leuke herinnering aan mijn reis naar Bangladesh. De beelden etaleerden de hopeloosheid, tevens het morele optimisme en de eeuwige glimlach van de bengalen. Te midden een tankerkerkhof halen ze het bezinksel, op blote voeten en met blote handen, van de ruwe olie uit de roestende zeekolossen. Het is tekenend voor de situatie van het land en hun inwoners. Eenzelfde gevoel heb je bij het zien van de beelden van de bouw van de Drie Klovendam, de expansie van Shangai… De documentaire is fotografisch zeer goed! Het (te) lage tempo zorgde er evenwel voor dat ik met een dubbel gevoel de zaal uitging. Gelukkig was den après met zus Miet en Wouter DJ op een gents terrasje de ideale afsluiter van een bewogen dag.

Written by korneelwarlop

juni 21, 2007 at 7:30 pm

Geplaatst in Uncategorized

Het bliksemt; de vakantie lonkt!

leave a comment »

Wanneer het begint te bliksemen, begint de zomer pas echt. Dat leert mijn korte, onwetenschappelijke, meteo-ervaring. En zie, woensdag is het schitterend weer!

thaimainpic.jpg

Onder een staalblauwe hemel reed ik met Hilde Crevits naar Gent voor de evaluatie van mijn stage. Toegegeven, ik was wat zenuwachtig. Het is, ongeacht je eigen gevoel,  altijd een beetje in het duister tasten hoe een rapport onthaald zal worden bij de academici. Tot mijn grote opluchting bleek dit héél goed mee te vallen. Zowel inhoudelijk als organisatorisch bleek ik “boven de middelmaat” uit te steken. Nu goed, eigen lof stinkt. Ik was bijgevolg niet doof voor de tekortkomingen. De werkpunten voor de komende jaren zijn meteen gekend!

Na mijn examen van de lerarenopleiding van maandag en de evaluatie van de stage rest er nog enkel de presentatie van het stagerapport voor een jury. Eens dit achter de rug is, lonkt de vakantie wel heel verleidelijk. Tijdens de laatste week van juni dien ik nog enkele dagen te werken als parlementsmedewerker. Tevens het einde van een bewogen zes maand. Het was een zeer boeiende, intense en amusante periode; alles volgde op elkaar, een tussenpauze was er nauwelijks. Zonder te willen klagen (we zijn immers nog jong!) kan ik wel stellen dat de nood aan een (fysieke en mentale) onderbreking meer dan welgekomen zou zijn. Kortom, nog een laatste duwtje en dan leggen we er even de riem af! Ik hoop dat er dan ook tijd zal zijn om iedereen eens terug te zien en wat bij te praten… de volgende projecten dienen zich immers al aan…

Written by korneelwarlop

juni 20, 2007 at 2:36 pm

Geplaatst in Uncategorized

Pers: Kris Peeters is de enige zekerheid

leave a comment »

Vele namen worden genoemd voor de Vlaamse regering, weinigen zullen worden geroepen.SP.A overweegt herschikking portefeuilles
De Vlaamse regering is toe aan een forse herschikking, nu de CD&V’ers Yves Leterme en Inge Vervotte wellicht naar het federale niveau vertrekken. Het ziet ernaar uit dat de christendemocraten aansturen op een snelle herschikking van de Vlaamse regering, waarbij zoveel mogelijk functies in één beweging worden ingevuld. Mogelijk probeert de partij nog voor de eedaflegging van de nieuwe kamerleden en senatoren eind juni klaarheid te scheppen. Vlaams minister van Openbare Werken Kris Peeters is de enige die al zo goed als zeker kan zijn van zijn nieuwe job. Peeters, die pas enkele jaren geleden actief naar de politiek overstapte, is de gedoodverfde opvolger van Yves Leterme als minister-president. Hij geldt als een van de grote opkomende talenten in de partij en als vertrouweling van Leterme. Peeters zal ook de enige achtergebleven christendemocraat in de Vlaamse regering zijn na het vertrek van Leterme en Inge Vervotte. De ervaring van Bart Somers (Open VLD), die als buitenstaander in de Vlaamse regering werd gedropt, leert hoe belangrijk het is om als minister-president alle angels van het regeerakkoord goed te kennen. Het grote minpunt van Peeters is op 10 juni weggewerkt, toen hij voor het eerst gekozen raakte in een parlement. Met het doorschuiven van Peeters naar het ambt van minister-president en het verdwijnen van Leterme en Vervotte, komen er twee Vlaamse ministerposten vrij: die van Welzijn, nu de bevoegdheid van Inge Vervotte, en die van Openbare Werken, Energie, Leefmilieu en Natuur, de huidige bevoegdheid van Peeters. Als mogelijke kandidaten circuleren vaak de namen van Cathy Berx, Joke Schauvliege en Hilde Crevits. Die van Tom Dehaene en Sonja Becq vallen eveneens. Maar ook alle federale lijsttrekkers, met onder meer Jo Vandeurzen, die het uitstekend deed in Limburg en het voorzitterschap van de partij liever ruilt voor een functie als minister, komen in aanmerking. Zeker is dat een van de twee nieuwkomers uit de CD&V-fractie in het Vlaams Parlement afkomstig moet zijn. De partij kan ditmaal niet om de Vlaamse fractie heen. Zeker is ook dat één van de twee een vrouw moet zijn, anders heeft CD&V geen enkele vrouw in de Vlaamse regering. Of er ook portefeuilles worden herschikt, staat veel minder vast. Sommige SP.A’ers willen praten over een operatie waarbij Leefmilieu, nu bij CD&V, naar een Vlaamse socialist gaat. ‘De herschikking van de Vlaamse regering is voor ons niet neutraal’, luidt het argument. ‘De vervanging van de ACW’er Leterme door voormalig Unizo-leider Kris Peeters maakt voor ons een verschil.’ Voor SP.A is het evenwicht hersteld als Leefmilieu in socialistische handen komt. Of het zover komt, is een andere vraag. CD&V loopt niet warm voor het scenario.

Uit: De Standaard 19/06/2007

Written by korneelwarlop

juni 20, 2007 at 2:13 pm

Geplaatst in Uncategorized