Archive for juli 2007

ICU voor Bangladesh

leave a comment »

Te lezen in de krant van vandaag:

In Bangladesh werden 20 miljoen mensen op het dak van hun huis of in de boomtoppen gejaagd toen het water van de twee grootste rivieren, de Ganges en de Brahmaputra, snel aanzwol en de dorpjes blank zette. Hoeveel slachtoffers er zijn is onzeker. Het leger werd ingezet om de overstroomde gebieden te voorzien van water, voedsel en medicijnen. De moesson zal de komende dagen voor meer problemen zorgen in het zuiden van het land. In Nepal heeft de moesson meer dan 70 mensen het leven gekost. De vrees voor ziekten als gevolg van vervuild water neemt toe. (Bron: Het Belang van Limburg)

In 2002 was ik zelf nog op reis in Bangladesh en Nepal. Telkens ik dergelijke berichten hoor, flitsen de beelden weer voorbij. Mensen. Een massa mensen. Samengeklit op een kluit aarde die naam onwaardig. Bangladesh is zowat het verzopen Holland van Azië, alleen mooier. Authentieker kan haast niet want het land is letterlijk blijven steken in de eerste helft van de vorige eeuw. Al jaren wordt het land geteisterd door overstromingen en evenveel jaren al haalt het zelden de wereldpers. Het probleem is grootschalig, de nood hoog, de kans op infecties reëel. Bangladesh telt 63 miljoen (de helft van de bevolking) armen, 55% van de mensen boven de 7 jaar kunnen niet lezen of schrijven…

schooltje.jpg

Is dergelijk land wel in staat om zichzelf te beschermen tegen de kracht van de natuur? Is de corrupte overheid ginds wel geïnteresseerd in de miljoenen mensenlevens? Zijn zij niet het eerste logische slachtoffer in de hedendaagse mondiale ‘survival of the fittest’? Is het niet wraakroepend dat de wateroverlast in Engeland, dat in vergelijking een lachtertje is, wél de nodige aandacht en fondsen krijgt? Waar blijven de moedige leiders die dergelijke problemen aan de kaak stellen?

Het is al vijftig jaar vijf voor twaalf in Bangladesh en van daadkrachtige Westerse hulp is vooralsnog geen sprake. Misschien helpt profeet Mohammed hen wel een handje…ik help het hen geloven.  Gelukkig slapen wij nog goed. We overleefden de regenval van de afgelopen dagen en onze kelder is lekker droog. 

Written by korneelwarlop

juli 31, 2007 at 1:18 pm

Geplaatst in Uncategorized

Bartje the love doctor: een stappenplan bij het liefhebben…

with 4 comments

Op de jongste Gentse Feesten bewees vrijgezel, en tevens zedenmeester van Bestuurskundica (’s werelds meest omstreden studentenclub…), Bartje dat hij een kei is in meisjes versieren. De bewijzen zijn er en uw dienaar kon dan ook niet anders dan deze op de bewegende plaat vast te leggen. Chapeau voor Bartje: de opdracht was allesbehalve gemakkelijk. Er moest immers geregeld een margi (met een snorretje) weggeduwd worden…

Stap 1: een slachtoffer zoeken

Stap 2: Nooit afgeven; volhouden!

Stap 3: Verleiden die handel!

Stap 4: Laat je niet afschrikken door Wouter de margi (luister vooral naar zijn geduif)

Stap 5: Tongen! (vettigaard!)

Stap 6: Blijven tongen (ook al is diene margi daar weer)

Written by korneelwarlop

juli 26, 2007 at 9:23 pm

Geplaatst in Uncategorized

Vakantiejob loopt ten einde…het echte werk begint

leave a comment »

img_6018.jpgDe laatste volledige week van juli zijn we intussen goed ingezet. Na zes jaar vakantiejob geweest te zijn in Nursingtehuis Engelbewaarder loopt ook mijn zevende jaar er stilletjesaan ten eind. In Engelbewaarder leven zwaar gehandicapte mensen er samen in leefgroepen. Het is in één van die leefgroepen (Lentezon…hoe dubbel deze naam ook moge wezen) dat ik tewerkgesteld ben. Mijn dagtaak bestaat er uit de mensen te wekken, te wassen, eten te geven, te verversen en te entertainen. Men vraagt mij meerdere malen per dag waarom ik toch uitgerekend in deze instelling wil werken. Blijkbaar verbaast het nogal wat mensen dat ik niet wat ambitieuzer ben bij het zoeken van een vakantiejob.

Mijn antwoord: ambitie is niet alles. Soms is het goed om na een jaar van (overdreven) ambitie de gashendel eens los te laten, tot stilstand te komen en te beseffen hoe goed je het wel hebt. Ambitie is ook zo relatief. Iets compleet anders doen dan hetgeen je mee bezig bent, kan ook ambitieus zijn. Het verrijkt met name je horizon en houdt je tevens met je beide voeten op de grond. En natuurlijk kon ik elders “beter” en “financieel interessanter” vinden (ik had zelfs een heel mooi aanbod)…en wat dan nog? Geld is, net als ambitie, niet alles. We zijn mensen, we leven met mensen en soms, ja heel soms, is het goed om wat terug te doen aan mensen die het geluk niet hadden om hun ambities en dromen waar te maken.  

 

Dromen waarmaken, daar werk ik aan. Elke dag een beetje meer. Er is nog zo veel te doen, zo veel te horen, zo veel te lezen, zo veel te schrijven en zo veel te bezichtigen. Ik ben opnieuw gulzig…naar meer! Laat augustus maar komen!

Written by korneelwarlop

juli 24, 2007 at 2:31 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Man of the year

leave a comment »

12914.jpgWat zou er gebeuren als de grappigste man van het land president wordt? Een komedie met Robin Williams als de presentator van een talkshow die zich bij wijze van grap kandidaat stelt bij de presidentsverkiezingen. Winnen is niet de bedoeling, dus is zijn campagne verfrissend eerlijk: hij hoeft immers geen vriendjes te blijven met het bedrijfsleven, religieuze actiegroepen of wie dan ook. En dat waarderen de kiezers. Helaas waarderen ze het ook als ze eenmaal in het stemhokje staan en daar had Tom Dobbs (Robin Williams) niet op gerekend.

De film was dé afleiding om een dagje te relaxen na een zware nacht. Ik vond het basisidee van de film, zoals hierboven beschreven, best wel aantrekkelijk. De werkelijke plot vond ik toch wel weer wat amerikaans maar goed… Het is een frustratie waarmee ik zal moeten leren leven vrees ik. Robin Williams bewijst andermaal dat hij een steengoed acteur is en geen onbesproken blad wil zijn. Zijn film deed in Amerika heel wat stof opwaaien. Alleen daarom al is deze film het zien waard.

Written by korneelwarlop

juli 21, 2007 at 6:33 pm

Geplaatst in Uncategorized

Gezien: Dirk Stoops op Gentse Fieste

leave a comment »

afb013.jpgafb008.jpgVrijdagavond ging ik na een week hard labeur de zwier op met enkele klasgenoten. Het decor was adembenemend, de muziek van StuBru-man Dirk Stoops ideaal om de nacht aan te vatten. Alle klassiekers moesten er aan geloven: Whole lotta rosie, I’m into folk, Killing in the name, Song 2…  Sint-Baafs daverde en de stroppendragers zagen dat het goed was. Ook een bezoekje aan Tim van de Pallieter (het vaste Bestuurskundica-café) die moest draaien in Bar Provisoir in Klein Turkije was best te versmaden. Dé echte grol van de avond kwam er echter van player Bartje en Margi Wouter. Stille waters hebben diepe gronden, dat bleek andermaal. Bartje toonde voor mijn geïmproviseerde camera hoe je moet verleiden en Wouter deed Dimi van We like to party vergeten! Benieuwd naar de beelden? Binnenkort op het internet maar eerst…terug naar de feesten!

Written by korneelwarlop

juli 21, 2007 at 6:25 pm

Geplaatst in Uncategorized

De zotte morgen

leave a comment »

Jean-Luc Dehaene moet toch wel een zware kater overgehouden hebben aan zijn ontmijningsfunctie.  Dé loodgieter bij uitstek gooide, zo weet ik uit goede bron, namelijk zelf de handdoek en stelde zijn mandaat ter beschikking aan de koning. Een teken aan de wand.

Hoewel we nu reeds vijf weken na de verpletterende verkiezingsoverwinning van de CD&V zijn, moeten we vaststellen dat er op het terrein nog geen vooruitgang geboekt is. De hoofdconclusie van Dehaene -“enkel een Rooms-blauwe coalitie is mogelijk”- was in feite al duidelijk de dag na de verkiezingen. Het heeft er dus alle schijn van dat er meer tijd verloren dan gewonnen is.

Het hoeft ook niet te verwonderen… De kaarten werden door de kiezer héél moeilijk geschud. Meer zelfs: de joker werd er van tussen gehaald. Een federale staat die financieel leegloopt, gemeenschappen met tegenstrijdige belangen, B-H-V, persoonlijk vetes à la Reynders-Milquet, politieke partijen met botsende standpunten en culturen en als klap op de vuurpeil de hete adem van justitie en extreem-rechts in de nek. Het is in deze realiteit dat een nieuwe regering gevormd zal moeten worden.

armoiries1.jpg

Het werpen van de handdoek van Dehaene is significant; de onderliggende boodschap duidelijk. Formateur Leterme mag dan al ’s lands populairste politicus zijn, politieke vrienden maakt hij allerminst. Net daar ligt ook zijn grootste uitdaging: kan deze man zijn persoonlijke successen omzetten in politieke pasmunt? Het antwoord zal moeten blijken. Ik hoop het alvast hoewel ik vrees dat het heel moeilijk zal worden.  In feite kan hij alleen maar verliezen en het is duidelijk dat iedereen dat ook weet. De belangen zijn groot, de nood nog hoger maar de wil tot een doorbraak oh zo laag. Met een dubbel gevoel aanschouw ik dan ook de spreuk onder het Belgische wapenschild: L’union fait la force. Toepasselijker kan niet.

Written by korneelwarlop

juli 17, 2007 at 12:50 am

Geplaatst in Uncategorized

Het Plan

with 2 comments

De laatste pita smaakte verrukkelijk. Ik vertelde de pitaboer mijn plan en hij vreesde voor zijn job. Veel zou hij immers niet meer aan mij hebben…

De tol van het academiejaar is letterlijk zwaar: 15 kilo om precies te zijn. Het is de bedoeling dat die er snel weer van gaan. Tegen eind augustus wil ik toch al 10 kilo lichter zijn. Hiervoor doe ik een beroep op het dieet dat ik drie jaar geleden ook al eens met succes volgde. Toen verloor ik 26 kilo (dat was toen de balast na een memorabel eerste jaar in Gent) op twee maand tijd. En natuurlijk…alcohol. Deze boosdoener wordt voor een tijdje verbannen. Alcoholvrij, dat zal mijn lichaam graag horen. Even gedaan met de zuipclubs. (Sorry Dames!)

riudfscx1.jpg

  (Liese, Silke, Riet, Leonie en ikzelf…De Thomas Kindt Vuile Zuipclub. Foto: Pieter Morlion)

Niet alleen de input maar ook de output moet een mens verzorgen. Om die reden neem ik ook de nodige tijd om terug te hardlopen. Op die manier wil ik ook terug de nodige conditie hebben om in augustus terug te beginnen met badminton. Na een reeds gesmaakte tour doorheen de provincie staan ook enkele fietstochtjes op het programma.

Kortom: het komt erop aan het dieet en de sport te combineren met de vakantiejob. In augustus combineer ik deze gezonde gelukzaligheden met het inhoudelijke werk, afgewisseld met enkele dagtripjes naar Rotterdam, Antwerpen en Brussel. Hierbij staan oa. een bezoek aan het SMAK, het MSK, Middelheimmuseum, MUHKA, Modemuseum, het fotografiemuseum, de Corbusiertentoonstelling en het atomium op het programma. Aarzel niet om steeds leuke voorstellen aan te dragen!

Ik zie het alvast keihard zitten!

Written by korneelwarlop

juli 12, 2007 at 1:24 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Les poupées Russes

leave a comment »

poupees-russes-affiche.jpgDit stukje uit een recensie op filmtotaal.nl is volgens mij de perfecta omschrijving van de film: 

Les Poupées Russes is het vervolg op L’Auberge Espagnole uit 2002, maar beide films zijn prima onafhankelijk van elkaar te zien. In L’Auberge Espagnole werd een groep internationale studenten gevolgd, die in Barcelona een huis met elkaar deelden. Les Poupées Russes speelt vijf jaar na L’Auberge Espagnole en volgt voor een groot gedeelte dezelfde groep. De studenten zijn alleen geen studenten meer, maar jonge dertigers aan het begin van hun professionele carrière. Xavier is schrijver, althans dat probeert hij te zijn. Hij klust wat bij als vertaler en tekstschrijver en in zijn vrije uurtjes werkt hij aan een roman. Voor een nieuwe opdracht – hij moet een Engelstalig script schrijven voor een kleffe tv-soap – pendelt hij heen en weer tussen zijn woonplaats Parijs en Londen, waar Wendy woont, die hij nog kent uit Barcelona en die hem helpt met vertalen. Er lijkt een vonk over te slaan tussen de twee, maar Xavier wil of durft zich niet over te geven aan deze nieuwe liefde. Hij laat zich liever leiden door dat oh zo doortrapte lichaamsdeel van de man, dat helder denken onmogelijk maakt: de piemel.

Les Poupées Russes is een soort collage van verhalen, net zoals de openingstitels een collage vormen van bepaalde episodes uit het leven van Xavier. Het houdt de vaart erin, zeker, maar deze structuur breekt de film in het laatste deel enigszins op. Na twee uur is namelijk nog steeds niet helemaal duidelijk waar de film op afstevent. Het geheel kabbelt een beetje voort en gebeurtenissen worden niet altijd even bevredigend afgesloten. Hierdoor kan het zijn dat tegen het einde van de film de aandacht een beetje verslapt. Bovendien speelt regisseur Cédric Klapisch met vuur als hij Xavier ten prooi laat vallen aan dezelfde clichés die Xavier juist probeert te vermijden in het script dat hij aan het schrijven is. Gelukkig gaat het net goed.

Het zou namelijk een smetje zijn geweest op een verder aanstekelijk sprankelende film. Les Poupées Russes is grappig zonder plat te zijn, romantisch zonder zoetsappig te zijn, sexy zonder vulgair. En steeds is de zoete pijn van opgroeien en loslaten, van herinneringen en verbroken liefdes, die lijkt te horen bij het leven van een dertiger, op de achtergrond voelbaar.

Jaja, daarom mijmerden Morrie the fanatic en ikzelf ook wat weg bij het zien van deze film. Toch vonden we beiden Auberge Espagnole stukken beter. Ach ja, misschien maakt al dat water ons gewoon wat minder snel melancholisch :-)

Written by korneelwarlop

juli 11, 2007 at 8:33 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Il Caimano

leave a comment »

ilcaimano.jpgIn een ver verleden produceerde Bruno Bonomo succesvolle B-films. Tot een commerciële flop hem dwong een professionele rustpauze in te lassen. Nu staat Bruno op het punt een comeback te maken. Met een film over Colombus in de pijplijn en een bijhorend contract met de RAI op zak lacht het geluk hem toe. Tot zijn regisseur Franco het project verlaat. Noodgedwongen valt Bruno terug op een scenario dat een jonge regisseuse hem in handen stopte tijdens een filmfestival. Vervelend genoeg draait haar verhaal om premier Silvio Berlusconi en aan dit controversiële thema durft niemand zich te wagen. Zelfs de openbare omroep haakt af. Terwijl Bruno wanhopig probeert zijn film van de grond te krijgen, valt zijn gezin stukje bij beetje uit elkaar…

Nanni Moretti, die eerder al “La Stanza del Figlio” regisseerde, gooide met Il Caimano hoge ogen in eigen land. Er werd zelfs gefluisterd dat hij mee aan de basis lag van de verkiezingsnederlaag van Silvio Berlusconi. Hoewel dit laatste ongetwijfeld wat overdreven zal zijn, is het allesbehalve een charmerende film voor de narcissus van Italië. Net deze achterliggende gedachte maakt deze film zo sterk: het besef dat één van de machtigste mannen van Italië (en de wereld) niet gevloerd werd door de oppositie maar door de publieke opinie die mede door deze film een ander beeld kreeg op de praktijken van goddelijke Silvio. Nanni Moretti, die zelf meespeelt in z’n film, slaagt er telkens in om in specifieke zinnen of met kleine handelingen grootse dingen te vertellen. En natuurlijk…de taal! Het italiaans is als de dekmantel van de liefde die over je schouders gedrappeerd ligt en je kippenvel laat krijgen van ontroering.  Na “La stanza del figlio”, één van de beste films die ik de laatste jaren zag, waren de verwachtingen misschien wat te hoog gespannen voor Il Caimano. Toch komt het besef snel: deze film is absolute klasse!  

Written by korneelwarlop

juli 11, 2007 at 8:21 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: The wind that shakes the barley

leave a comment »

wind-that-shakes-the-barley-poster-0.jpgIerland, 1920. Arbeiders vormen een guerrillaleger om weerstand te bieden aan de Engelse knokploegen die worden gestuurd om Ierland’s roep om onafhankelijkheid in de kiem te smoren.

Gedreven door plichtsbesef en liefde voor zijn land geeft Damien zijn carrière als dokter op. Hij voegt zich bij zijn broer Teddy die voor een vrij Ierland strijdt. Wanneer de vrijheidsstrijders de Engelsen op hun knieën dwingen is er eindelijk ruimte voor een wapenstilstand. Ondanks deze schijnbare overwinning breekt er een burgeroorlog uit. Families, die zij aan zij tegen de Engelsen vochten, staan elkaar nu naar het leven. Hun loyaliteit wordt tot het uiterste op de proef gesteld.

Deze prent van de bekende regisseur Ken Loach (oa. bekend van Ladybird Ladybird, Bread and Roses en My name is Joe) won de Gouden Palm op het festival van Cannes in 2006. Ik was dan ook heel benieuwd naar deze film. Ja, dit epos is meer dan de doorsnee Kinepolisfilm. Ja, in deze film herken je de hand van de meester. Boeien? Neen, althans…niet vóór dat de Ieren onderling botsen. Pas dan krijgt het drama een extra dimensie en wordt je als kijker verscheurd door de haat, de nijd, de menselijkheid en het onvermogen om de liefde de koppigheid te laten overwinnen. Persoonlijk had ik vaak een “been there, done that”-gevoel en bleef ik wat op mijn honger zitten. The wind that shakes the barley; niet Ken Loach’ beste prent, maar alvast beter dan de doorsnee.

Written by korneelwarlop

juli 11, 2007 at 8:01 pm

Geplaatst in Uncategorized