Film: Les poupées Russes

leave a comment »

poupees-russes-affiche.jpgDit stukje uit een recensie op filmtotaal.nl is volgens mij de perfecta omschrijving van de film: 

Les Poupées Russes is het vervolg op L’Auberge Espagnole uit 2002, maar beide films zijn prima onafhankelijk van elkaar te zien. In L’Auberge Espagnole werd een groep internationale studenten gevolgd, die in Barcelona een huis met elkaar deelden. Les Poupées Russes speelt vijf jaar na L’Auberge Espagnole en volgt voor een groot gedeelte dezelfde groep. De studenten zijn alleen geen studenten meer, maar jonge dertigers aan het begin van hun professionele carrière. Xavier is schrijver, althans dat probeert hij te zijn. Hij klust wat bij als vertaler en tekstschrijver en in zijn vrije uurtjes werkt hij aan een roman. Voor een nieuwe opdracht – hij moet een Engelstalig script schrijven voor een kleffe tv-soap – pendelt hij heen en weer tussen zijn woonplaats Parijs en Londen, waar Wendy woont, die hij nog kent uit Barcelona en die hem helpt met vertalen. Er lijkt een vonk over te slaan tussen de twee, maar Xavier wil of durft zich niet over te geven aan deze nieuwe liefde. Hij laat zich liever leiden door dat oh zo doortrapte lichaamsdeel van de man, dat helder denken onmogelijk maakt: de piemel.

Les Poupées Russes is een soort collage van verhalen, net zoals de openingstitels een collage vormen van bepaalde episodes uit het leven van Xavier. Het houdt de vaart erin, zeker, maar deze structuur breekt de film in het laatste deel enigszins op. Na twee uur is namelijk nog steeds niet helemaal duidelijk waar de film op afstevent. Het geheel kabbelt een beetje voort en gebeurtenissen worden niet altijd even bevredigend afgesloten. Hierdoor kan het zijn dat tegen het einde van de film de aandacht een beetje verslapt. Bovendien speelt regisseur Cédric Klapisch met vuur als hij Xavier ten prooi laat vallen aan dezelfde clichés die Xavier juist probeert te vermijden in het script dat hij aan het schrijven is. Gelukkig gaat het net goed.

Het zou namelijk een smetje zijn geweest op een verder aanstekelijk sprankelende film. Les Poupées Russes is grappig zonder plat te zijn, romantisch zonder zoetsappig te zijn, sexy zonder vulgair. En steeds is de zoete pijn van opgroeien en loslaten, van herinneringen en verbroken liefdes, die lijkt te horen bij het leven van een dertiger, op de achtergrond voelbaar.

Jaja, daarom mijmerden Morrie the fanatic en ikzelf ook wat weg bij het zien van deze film. Toch vonden we beiden Auberge Espagnole stukken beter. Ach ja, misschien maakt al dat water ons gewoon wat minder snel melancholisch :-)

Written by korneelwarlop

juli 11, 2007 bij 8:33 pm

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: