Beha-info: Mijn leven naast een margi

leave a comment »

Handelswetenschappen ligt hem blijkbaar; getuige de opeenstapeling van successen in eerste zittijd, maar de vraag wat hij later wil worden, beantwoordt hij door zuchtend de schouders op te halen en te prevelen: “Dat weet ik niet, echt niet. Wat ik wel weet is wat ik nu ben, en dat is een student in Gent. Ik ga doen wat echte studenten moeten doen en dat is feesten, feesten als de beesten…” De jas werd dicht geritst, de Marokkaanse muts op de kruin geschikt, de tanden gepoetst, het geld losjes in de pocket gelanceerd  en… weg was hij. Klaar om te gaan flitsen in de Overpoort. Sindsdien herhaalt dat ritueel zich iedere dag en besef ik: mijn kotgenoot is een margi. Deze rubriek wordt een bloemlezing van mijn belevenissen naast een marginaal. Het geluid van de koelkast wekt me uit mijn slaap. Een stil gesis van bierschuim dat door een blikopening sist: het is niet voor de eerste keer dit jaar mijn wekker. Mijn kotgenoot was thuis en wilde rustig, bij het spelen van een spelletje FIFA, van “een allerlaatste” genieten. Eigenlijk ben ik wel wat jaloers dat iemand zo zorgeloos door het leven kan stappen én er toch in slaagt om op het eind van het academiejaar ook op school te zegevieren. Enfin, de ochtendstond heeft goud in de mond. Ook ik was de vorige avond weggeweest (inderdaad, heiligen bestaan niet) maar veel tijd om na te genieten was er niet. De school lonkte.Teruggekomen op het kot bleek de ravage bij mijn buur duidelijk. Overal stonden blikken bier, kleingeld was als een mozaïek op het bureaublad geschikt, de met ketchup bevuilde kleren getuigden van een frituurbezoek aan good old Julien… Ja, het was me het nachtje wel. Een zure geur zoog mijn aandacht naar een lege schoendoos, die eerder diende om zijn peperdure Moccasins in op te bergen, alwaar een vochtige plek zichtbaar was. Waarschijnlijk door mijn verontwaardiging, kwam mijn kotgenoot al lachend wakker en zei met een rokerige stem: “Ja, het WC was een beetje te ver”. Al snel zag ik er ook wel de humor van in. Ik besloot dan maar om het slagveld op mijn eigen kamer te gaan overzien en dat was al niet veel beter: een sok hing over het scherm van mijn computer, mijn radiowekker speelde nog en de intensiteit van de avond werd duidelijk door de opgedroogde kwijlcirkels op mijn kussen. Ook hier hing de onbehaaglijke geur van zuur en ja hoor… blijkbaar was ook voor mij de stap naar het WC te ver. Mijn kotgenoot kwam al smalend binnen en zag me beteuterd naar mijn wakke muur kijken. “En dan maar artikels schrijven over mij, je bent geen haar beter”. Een uitzonderlijke keer dat ik niet goed wist hoe daarop te reageren! We besloten dan maar om in studentenrestaurant De Brug te gaan dineren. Vleesballetjes in tomatensaus…een haast dagelijkse klassieker! Het gesprek aan tafel verliep zoals steeds na een zware uitgaansavond: eindeloze beloftes werden gemaakt om zich niet zo snel meer te bezondigen aan dergelijke hoeveelheden alcohol, frietvet en vrouwelijke aantrekkingskracht. Misschien moesten we toch maar eens doen zoals de meerderheid van ons jaar: de leerstof bijhouden en de lessen voor de komende weken voorbereiden.  Het drinken van een gratis beker drinkwater was dan ook de bezegeling van al deze oprechte beloftes. Vol goede moed dienden we onze plateau af en vertelden we ons tijdsbestek voor de rest van de avond: eerst naar het journaal zien, dan twee uurtjes leren, een pauzetje, afwassen, de lessen van morgen voorbereiden en dan nog wat ontspannen voor we onder de wol kruipen.Aan de uitgang van De Brug keken we naar elkaar. “Pintje?”, vroeg mijn kotgenoot. Ik lachte wat ongelovig maar volgde hem vervolgens zonder morren richting Overpoort. Het werd, zoals steeds wanneer men onverwachts uitgaat, een fantastische avond. De drank vloeide rijkelijk, de hits werden meegezongen en de nieuwe dag kondigde zich bij het naar huis gaan al aan. Enkele uren later schoot ik wakker. Wat ik aantrof was andermaal een ravage. Ik snelde naar de frigo en griste er een flesje sportdrank weg; het wondermiddel tegen katers! In de kamer ernaast hoorde ik mijn kotgenoot kermen. Het geluid van de koelkast in de morgen was hem blijkbaar ook niet vreemd.  (PONK)

Written by korneelwarlop

november 16, 2007 bij 2:17 am

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: