Archive for december 2007

Vive la fête pijnigt Belgische quatsch!(hilarisch)

leave a comment »

Advertenties

Written by korneelwarlop

december 26, 2007 at 1:46 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Paris, je t’aime

leave a comment »

affiche_paris__je_t_aime_2005_1.jpgOm die liefde voor Parijs vorm te geven, bedacht Tristan Carné het concept van ‘Paris, je t’aime’: twintig regisseurs mochten een kortfilmpje van vijf minuten maken, dat zich telkens in een andere wijk van Parijs afspeelde en dat op de één of andere manier over de liefde ging. We krijgen in korte segmentjes verhalen over de liefde tussen man en vrouw, tussen man en man en tussen ouders en hun kinderen.

Paris je t’aime is het soort film dat ik geweldig vind. Korte snedige fragmenten die op zich héél verschillend zijn maar tevens een coherent beeld geven van Parijs, de lichtstad, de stad der amoureuzen… Toegegeven, er is al eens een fragment wat minder dan het ander, maar net dat maakt het zo boeiend. Als kijker kan je er mee leven om voor vijf minuten open te staan voor een genre, een visie of een regisseur waarvoor je anders niet zou kiezen. Bovendien maakt het universele thema van “de liefde” de film licht verteerbaar. Ik zou zeggen; het ideale digestief op kerstmis. Feest van de vrede? Feest van de liefde!

Written by korneelwarlop

december 25, 2007 at 8:48 am

Geplaatst in Uncategorized

AUGent on the road…

leave a comment »

logo1.jpgDonderdag vond in de prachtige Nemrodzaal van de Arteveldehogeschool de eerste Algemene Vergadering plaats van de Associatie Universiteit Gent. De agenda bleek meer op een ontvette poverellosoep dan een rijk gevulde feestdis: goedkeuring van het verslag van de vorige AV, goedkeuring huishoudelijk reglement, aanpassing van de vertegenwoordigerslijst en een eerste aanzet tot een toekomstvisie d.m.v. een Universiteit Nieuwe Stijl (UNS). Het enige variapunt werd dixit Bert Hoogewijs van de agenda geschrapt. Weinig nieuws onder de zon dus. De vergadering duurde dan ook maar zo’n 20 minuten. Toegegeven, de ambtelijke humor van Luc Van den Bossche was best te genieten alleen kan men zich de vraag stellen of deze vergadering naast de statutaire verplichting een meerwaarde had.

Het is bekend dat op dergelijk niveau veel beslissingen genomen worden in achterkamertjes allerhande. Op zich is dat ergens ook een normale evolutie. Toch dienen “de heren” zich hierover te bezinnen. Indien de associatie écht een gewild kind is, zoals donderdag gesteld, dan is een brede draagkracht van het beleid een must. Het is een feit dat associaties nu al vaak op drie snelheden draaien: deze van de hogescholen, deze van de universiteiten en deze van de associaties. De laatste twee liggen, gezien de academiseringsopdracht, veelal in elkaars vaarwater. Indien de associatie iedereen wil meekrijgen, dan zal ze zich dus dringend moeten beraden over haar interne democratie. Het is mijn wens dat de AUGent geen elitair clubje wordt maar een stevig gefundeerde, transparante onderwijsorganisatie.

Met deze wens, hoop ik dan ook dat dergelijke farces van donderdag ll. niet meer voorvallen. Het zou ons allemaal behoorlijk wat gezichtsverlies besparen. AUGent is duidelijk on the road… 

Written by korneelwarlop

december 24, 2007 at 8:18 am

Geplaatst in Uncategorized

U was geweldig!!!!

with one comment

Op 27 januari 2007 besloot ik van start te gaan met een eigen website. Niet geheel zeker van de aantrekkingskracht hiervan, overmande een gevoel van schroom me heel vaak bij het posten van een bericht. Het is dan ook eens leuk om, na een moeilijke digitale start, het aantal unieke bezoekers per dag te zien groeien. Na minder dan 11 maanden laat zich dat vertalen in:

10 000 unieke bezoekers!

Het is met een licht ongeloof dat ik jullie van harte wil bedanken voor jullie bezoekje en spitse commentaren. Bij deze kan u er vanop aan dat dit voor mij een stimulans is om verder te gaan. Film, pers, receptjes, zever, participatie, recensies… what ever!!! Het is fijn om het met jullie te delen!

Written by korneelwarlop

december 23, 2007 at 12:47 pm

Geplaatst in Uncategorized

GAST: de ontbolstering

with one comment

logo_gast.jpgMaandag vond er een belangrijke vergadering plaats voor de Gentse Associatie Studentenraad,  kortweg GAST. Op deze vergadering werd namelijk het Ontwerp van nieuwe Statuten besproken, aangepast en goedgekeurd. Dit is een hele opdracht, gezien de héél zware meerderheidsregels in de bepalingen van de oude statuten. De nieuwe statuten zijn voor de interne werking van de GAST van groot belang. Ze zal de GAST toelaten om korter op de bal te spelen en effectief een actief beleid te voeren. Hét probleempunt van de werking van de laatste jaren: er was geen beleid.

img_0088.jpg

(Het aantal vertegenwoordigers binnen de GAST gaat van 8 naar 12)

De krachtlijnen van de nieuwe statuten bestaan er in om een groter draagvlak te creëren d.m.v. een verhoging van het aantal stuvers per instelling (van 2 naar 3). Tevens wil ze de leden van de AV actief laten meewerken aan het beleid. Elke instelling dient daarvoor een bestuursfunctie op te nemen. Ook de relatie tussen de studentenraden van de partnerinstellingen, de studenten die zetelen in de bestuursorganen van de AUGent en de stuvers in de werkgroepen van de associatie werd vastgelegd. Hiermee wil de GAST ook deze onduidelijkheid de wereld uit helpen. Ook de meerderheidsregels werden aangepast teneinde een democratisch beleid te garanderen zonder daarom afbreuk te doen aan een krachtdadig beleid jegens de AV en het bestuur.

Het spreekt voor zich dat dit enkel maar een goed begin is. De jaren inactiviteit van de GAST zal nooit in één jaar weggewist kunnen worden. Toch is het duidelijk dat deze structurele ontbolstering enkel maar kan leiden in een actiever beleid vanuit de GAST. Het is in dat opzicht dan ook een hele voldoening als stuver en als voorzitter dat we dit jaar nu al vooruitgang hebben geboekt. En we zijn nog maar begonnen… We kijken vol vertrouwen naar de toekomst. Het gaat de GAST voor de wind in 2008!

Written by korneelwarlop

december 23, 2007 at 12:37 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Les témoins

leave a comment »

p15020.jpgDe twintigjarige Manu verhuist naar Parijs om er werk te zoeken en trekt voorlopig in bij zijn zus Julie op een klein hotelkamertje. Julie is bezeten door muziek en volgt een opleiding tot operazangeres. Ze is niet erg opgezet met de komst van haar broer. Manu gaat ’s avonds vaak op stap. Zo leert hij Adrien – een vijftigjarige, homoseksuele arts – kennen. Er groeit een vriendschap tussen de twee en Adrien laat Manu kennismaken met de levensstijl van zijn milieu. Tijdens een boottochtje stelt Adrien Manu voor aan Mehdi, een Maghrebijns politieagent, en zijn vrouw Sarah, een schrijfster. Het geluk van dit jonge koppel wordt compleet door de geboorte van hun kind. Dit blijkt echter maar schijn. Voor Mehdi leidt de onrust van het vaderschap tot uitspattingen op zijn werk en in zijn seksleven. Sarah van haar kant wil niet dat het moederschap haar vrouwelijkheid ondermijnt. Door een gebrek aan moederliefde stort ze zich op haar werk, maar wordt geconfronteerd met een writers block. Zonder het te beseffen dringt Manu binnen in het gevoelsleven van zijn zingende zus, de extravagante dokter en het stel jonggehuwden en maakt in elk van hen hun diepste verlangens los…

Voor mij is dit, gezien het thema, niet echt een voor de hand liggende filmkeuze. Toch moet ik bekennen dat de film een mooi beeld schetst van de frustraties, de verborgen verlangens, de dromen en het ongeloof waarmee we tijdens ons leventje mee geconfronteerd worden. Sterke prestatie van de acteurs maar het geheel weegt toch een beetje te licht op om een onuitwisbare indruk achter te laten. 

Written by korneelwarlop

december 23, 2007 at 11:57 am

Geplaatst in Uncategorized

Box Magazine: De student uitgedaagd !

with 4 comments

logo_box.gif De dagen worden avonden, de nachten dagen. De bomen langs de Gentse Coupure zijn als volleerde stripteaseuses hun zomerkleren aan het afschudden en iedereen lijkt door de koude sigaretten te roken. Het tij is aan het keren. Kerstmis lijkt nog maar een steenworp van ons verwijderd. Alles lijkt tegenwoordig zo eindig.

“Veel is in de maneschijn der herinnering schoner dan in het zonlicht der werkelijkheid”, het is een quote die perfect mijn gevoel weergeeft wanneer ik als laatstejaarsstudent terugkijk op mijn studentenleven tot op heden. Wat waren deze Gentse jaren toch ongelooflijk fascinerend en wie weet moet het mooiste nog komen. Wie weet…

Tijdens één van mijn ontelbare avondwandelingen door de stad, of wat daar voor moet doorgaan, vroeg ik me af of we wel beseffen wat voor een ongelooflijk voorrecht we als studenten hebben de (quasi) absolute vrijheid te mogen proeven. Het lijkt een evidentie maar dat is het tot op heden voor een overgrote meerderheid van de wereldbevolking niet. Vaak vraag ik me dan ook af hoe het moet zijn om dagelijks aan verwachtingen van een ander, of de maatschappij, te moeten voldoen; is het nu in een werksituatie, een huwelijk of in minder zichtbare mate ten opzichte van de heersende waarden- en normencultuur.

Om die reden lijkt het me dan ook een ludieke vaststelling om politici, moraalridders en andere geloofbetuigers de waarden van het Westerse denken als “vrijheid” te horen proclameren. Wat heeft vrijheid dan nog te maken met opiniestukken in de krant, overstresste werknemers, godsdienstoorlogen, het groeiend aantal zelfmoorden, de opgedrongen rolmodellen of onnoemelijk veel slechte Tv-programma’s op de buis? Is dat hetgeen waar ik voor kies? Is dat de vrijheid waar we als samenleving van dromen? Of worden we  in de gouden kooi van het vrije Westerse denken gevangen genomen door een handvol machtshebbers? Het antwoord op dergelijke vragen vormt absoluut voer voor lange discussieavonden op café (je weet me wel te vinden) maar gaan de lengte en het opzet van dit artikel te boven. Toch is het goed om op geregelde basis te beseffen wat ons te wachten staat eens we de échte wereld binnenstappen. Beantwoordt hetgeen men ons vertelt of voorhoudt ook echt aan de toekomstvisie en de maatschappij waar wij, als onbekwame jongvolwassene, van dromen?!

Ik beken. De vrijheid die mij als student gegund wordt zal ik straks ongelooflijk missen. Soms ben ik zelfs bang om in de toekomst te kijken. Dan vraag ik me af wat er voor die studentikoze vrijheid in de plaats komt. Na lang overdenken wist ik het: de mogelijkheid en de kracht om de maatschappij te maken. Wanneer we niet vertrekken van ‘hetgeen is’ maar van ‘wat kunnen we ervan maken’, dan maakt de angst voor de toekomst plaats voor ambitie. Een brandend gevoel waarbij de drang om de dingen te veranderen groter is dan te berusten in de leugen van de vrijheid. Dit zijn geen goedkope woorden maar opportuniteiten die zich aandienen en waarbij je als mens de keuze hebt: neem ik de uitdaging aan of niet?

 Het doet me dan ook deugd te moeten vaststellen dat vele studenten zich engageren in één of andere raad of club. Het snoert de critici, die beweren dat studenten luie passievelingen geworden zijn, de mond.  Dergelijke raden of clubs zijn de perfecte leerschool om als jong volwassene de kneepjes van het vak in de vingers te krijgen. Op die manier heb je als actieve student een streepje voor op je passieve collega’s.  Het is niet voor niets dat werkgevers veel belang hechten aan de competentiewaarde van een sollicitant of dat toppolitici er meestal een carrière als stuver hebben opzitten. Eens te meer blijkt dat de dromers van gisteren, de doeners van morgen worden.

Ook de Hogeschool Gent Studentenraad mocht dit jaar tal van nieuwe gezichten verwelkomen. Mensen met vuur in hun ogen. Studenten met kwaliteiten allerhande die zich willen engageren om er samen iets van te maken. Zwijgzame types die openbloeien wanneer wij hun talenten mogen aanschouwen… Mensen, en dus ook studenten, zijn er in alle maten en soorten. Ze zijn het misschien niet steeds met elkaar eens maar beseffen wel dat hetgeen hen bindt groter is dan hetgeen hen scheidt. Ze verkiezen hun eigen dromen boven de gestolen idealen die ons met gouden paplepeltjes ingegeven wordt. Het besef dat je als eenzaat in deze wereld niets kan beginnen verenigt hen en dat doet op zijn beurt een dynamiek ontstaan. Het is dat proces dat momenteel aan de gang is binnen de HGSR. Mensen, van muzikanten tot ingenieurs, die elkaar anders nooit zouden ontmoeten, leren elkaar kennen, smeden banden, knopen gesprekken aan en dromen niet alleen van een betere wereld maar proberen er samen ook iets aan te  doen.

Ik besef dat al het bovenstaande misschien wat naïef overkomt en dat is het ook. Het is naïef! Het is allemaal perfect te relativeren. Maar wil dat daarom zeggen dat we afzijdig moeten zijn? Dat we onze mening niet mogen hebben? Dat we niet meer mogen dromen indien deze dromen niet te verwezenlijken zijn? Dat we ons niet mogen laten horen? Dat we dan maar langs de zijlijn moeten staan kijken hoe we met z’n allen gedomineerd worden door dingen waar we het eigenlijk niet mee eens zijn of niet om gevraagd hebben?

Straks betogen studenten van over heel Vlaanderen tegen het nieuwe financieringsdecreet. Van een socialistische minister zou men toch mogen verwachten dat hij zich zou bekommeren om het democratisch gehalte van ons hoger onderwijs. Helaas; het decreet biedt geen afdoende oplossing voor de schrijnende onderfinanciering van de hogescholen, voor de te hoge inschrijvingsgelden, voor het voortbestaan van enkele humane wetenschappen…

Ook de HGSR laat zich niet onbetuigd en zakt met een delegatie af naar Brussel om te betogen tegen de plannen van minister Vandenbroucke. Ik hoop echt dat hij zal inzien dat de Vlaamse studenten één zijn en spreken voor een hele generatie jongeren die de arrogantie van de macht kotsbeu is. Het onderwijs moet terug naar diegene waarvoor het bedoeld is; de studenten. Meer zelfs; de maatschappij moet teruggegeven worden aan hen die erin leven.

Het mooie aan het hoger onderwijs is niet dat ze erin slaagt om jong volwassenen de nodige kennis mee te geven om hun intrinsieke talenten te laten renderen ten behoeve van de samenleving dan wel jongeren op hun eigen manier zich kritisch te laten ontwikkelen ten aanzien van deze samenleving. Ambitieuze, kritische jong volwassenen wereldwijd zullen in de toekomst meer dan ooit de richting aangeven waar we als beschaving naartoe zullen evolueren. Wie van ons durft in de 21ste eeuw de challenge aangaan met nobele voorgangers als Einstein, Armstrong, Churchill, Mandela, Wilson en andere Gorbatjovs?

Student in actie, u bent uitgedaagd!

Written by korneelwarlop

december 13, 2007 at 11:37 am

Geplaatst in Uncategorized