Archive for januari 2008

Kwaliteitszorg: wat brengt de tweede ronde?

with 2 comments

De eerste fase van het  accrediteringsproces in Nederland, dat voltooid moet zijn tegen 2009, is bijna voltooid. Tijd dus aan de beleidsmakers om uit te kijken naar een tweede ronde in de kwaliteitszorgbewaking van ons hoger onderwijs. Ook voor Vlaanderen zijn de evoluties in Nederland belangrijk teneinde de “good practices” over te nemen en de zwakheden achterwege te laten.

Het huidig kwaliteitszorgsysteem in Vlaanderen is gebaseerd op interne en externe kwaliteitszorg van de opleidingen. Elke opleiding dient eerst een zelfevaluatierapport te maken die aan bepaalde, wettelijk opgelegde, criteria moet voldoen. Op basis van dat intern rapport beoordeelt een externe visitatiecommissie de kwaliteit van de opleiding. De visitatiecommissies worden samengesteld door de koepels van de instellingen: VLIR voor de universiteiten en VLHORA voor de hogescholen. Op zich dus een raar gegeven; de instellingen, vertegenwoordigd in hun koepelorganisatie, visiteren als het ware “hun” eigen opleidingen. De uitkomst van hun bevindingen wordt in een visitatierapport gegoten en dat dient dan weer als basis voor een externe toetsing door de NVAO, de Nederlands-Vlaamse Accreditatieorganisatie, die finaal beslist of een opleiding al dan niet aan de kwaliteitskenmerken voldoet.

In Nederland en Vlaanderen is accreditatie een voorwaarde voor bekostiging/financiering van een bachelor- of masteropleiding door de overheid, voor het recht om erkende diploma’s af te geven en in Nederland een voorwaarde voor toekenning van studiefinanciering aan studenten. In het licht van de internationalisering van studie en arbeidsmarkt zorgt accreditatie voor (vergelijkbare) kwaliteitsborging van opleidingen binnen het hoger onderwijs. Net dat laatste dreigt sterk op de helling te staan bij het Nederlandse ontwerp.

Het nieuwe Nederlandse voorstel komt er dus nadat de eerste accreditatieronde (die zich vooral focust op de basiskwaliteit) is afgerond. Deze stond bekend als zijnde zeer kostelijk en administratief belastend. Net om die reden weerklonk de lokroep om niet álle opleidingen systematisch te toetsen. Hierdoor wordt in het Nederlands voorstel het idee van een instellingsaudit geopperd. Pas indien de instelling structureel en managementmatig goed bevonden wordt, is er “een marginale toets” van de opleidingen mogelijk. Deze toets zou gebeuren door een panel van deskundigen die een opleidingsrapport opstelt. Het is op basis van dat rapport dat de NVAO dan ook een opleiding voor 6 jaar zou accrediteren. Door het hanteren van die marginale toets worden natuurlijk niet alle opleidingen meer in rekening gebracht én is de internationale vergelijking van de opleidingen op de helling gezet.

Vlaanderen dient zich dus te beraden wat ze van dit Nederlands systeem vindt. Het is duidelijk dat het idee van een instellingsaudit niet negatief onthaald wordt. Op zich is dit ook logisch, gezien de belasting van dergelijke kwaliteitszorg (die momenteel nog niet genoeg vertaald wordt in een kwaliteitszorgcultuur) zwaar doorweegt op een instelling. Een instellingsaudit kan hieraan tegemoet komen. De marginale toets daarentegen is zonder meer een ander paar mouwen. Los van de concrete werking hiervan dient ook nagegaan te worden wie de opleidingen nu eigenlijk dient te toetsen. Is een panel van deskundigen wel wenselijk? Gezien de huidige Vlaamse structuur is het namelijk voor de hand liggend dat dit een rol zou zijn voor VLIR en VLHORA. Maar hoe zien zij dat? De toekomst zal het moeten uitwijzen.

Kwaliteitszorg is een onontbeerlijke schakel in het streven naar een Europese hogeronderwijsruimte. Gezien het internationale kader en de hierbij verbonden concurrentiepositie van de instellingen en de opleidingen is de verleiding van ranking heel groot. Ranking zorgt ervoor dat de nadruk steeds meer zal liggen op excellentie. Een gevaarlijke evolutie als je weet dat sommige instellingen er zelfs nog niet in slagen om op een degelijke manier de basiskwaliteit te garanderen. Dat de mogelijkheid om te excelleren moet bestaan, staat mijns inziens buiten kijf…alleen mag dit nooit ten koste gaan van de basiskwaliteit van ALLE opleidingen. Een garantie die in het huidig ontwerp nergens terug te vinden is.

Vlaanderen wacht dus de taak om de juiste keuzes te maken. Ik hoop van harte dat ze hierin vooral hun eigen koers gaan varen. Niet voor niets zijn de nederlanders jaloers op ons huidig systeem. Never change a winning team…maar maak ze misschien enkel (kosten)efficiënter. VVS weet wat zich te doen staat: de rechten van de student te vrijwaren door te waken over de basiskwaliteit van ons hoger onderwijs, het stimuleren van een kwaliteitszorgcultuur op instellingsniveau en mee te helpen denken aan een Europees systeem van wederzijdse diplomaerkenning.
 

Advertenties

Written by korneelwarlop

januari 28, 2008 at 1:01 am

Geplaatst in Uncategorized

My best unbeaten brother, this isn’t all I’ve seen…

leave a comment »

Knagend.De parels in je ogen zijn zoutkristallen,

die beletten je levensvocht uit te schreien.

Kobaltblauwe aderen op je gegroefde handen

zijn een bewijs van je noeste arbeid.

Je haren als manen rond je aureool.

Je lach als een halve maan die het verliefde koppel

aan de waterkant goede nacht kust.

In mijn droom ben je er ook niet.

Je maakt mijn droom.

Je liet mij dromen en fantaseren,

over liefde,

over schoonheid,

over veelheid.

De tijd knaagt,

hij knaagt.

Hij knaagt aan je gedachte iedere dag,

stukje voor stukje.

Mijn angst is de continuïteit

van dit alles.

Eens de grijze haren van de dag zichtbaar zijn

vind ik het zonde van het belang dat ik eraan hecht.

Fluister jij me steeds in wanneer het tijd wordt

om alert te blijven? De juiste beslissing te maken?

Ben jij die kracht? Ben jij het die ervoor zorgt dat ik over anderen kan waken?

Ben jij het die over mij waakt?

Ben jij het die me iedere dag opnieuw wekt, en me fluistert…

…dat dit alles…

de moeite waard is, als je maar iemand hebt die je de weg naar de zon kan wijzen?

(Voor Jasper)

Op 23 januari. Vier jaar geleden.

Written by korneelwarlop

januari 24, 2008 at 1:26 pm

Geplaatst in It's all in my head

Blogawards: and the nominees are…

leave a comment »

Tot mijn grote verbazing mocht ik afgelopen week vaststellen dat ik geselecteerd ben (vraag me niet hoe) voor de BWARDS ofte de B(loga)wards. Ook mijn goede vriend, Morrie the Fanatic, is met z’n prachtige en uiterst grappige blog bij de genomineerden!

 dsc02187.jpg

 (BWARDS… een mens zou voor minder een punthoofd krijgen. Gezien foto’s publiceren van de gefotografeerde tegenwoordig gevaarlijk is, besloot ik maar om den fotograaf zélf eens online te zwieren. Tevens een oproep aan de persoon die zich hier herkent: als je zo om je diploma durft gaan, krijg je van mij een babybel en natuurlijk het eeuwig respect van uw medestudenten)

Uiteraard zijn verkiezingen voor blogs ietwat infantiel, een tikkeltje debiel en een snuifje edelmoedig. Desalniettemin, evenwel, doch is het eens wat anders dan voor de duizendste keer een verkiezingspoll in te vullen. Persoonlijk vind ik het eens een verrijking om de vele leuke blogs te zien die genomineerd zijn. Net om die reden ben ik dan ook verbaasd dat ik er tussen sta, hoewel ik het natuurlijk wel grappig vind. Je zal maar héél veel werk en tijd in je blog steken en dan zo’n klutser als ik in de lijst zien staan. Moahahahaha… het leven is soms zo heerlijk oneerlijk!

Afin. Ik zou zo zeggen; stemmen die handel op de site van carreconfiture.be  

Vergeet zeker ook niet de terroristen van wannabes te nomineren voor beste fotowebsite!!!

Written by korneelwarlop

januari 16, 2008 at 11:06 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: Anche libero va bene

with one comment

anche_libero_va_bene2.jpgDe 11-jarige Tommy, zijn oudere zus Viola en hun vader Renato vormen een vreemd samengestelde familie sinds de belangrijkste vrouw uit hun leven, de moeder van de twee kinderen en Renato’s vrouw, hen verlaten heeft. Ondanks alles geeft het gezinnetje, zo vol woede, mislukkingen en ontroostbare eenzaamheid, niet op, dankzij hun blijvende bezorgdheid voor anderen en hun liefde.

Weerom een prachtige Italiaanse film! En waarover kan dit beter dan gaan dan de liefde! Niet dat de prent vervalt in clichés  en romantische stroopbaarden… Met Anche libero van Bene bewijst regisseur Kim Rossi Stuart dat een verhaal vertellen rond liefde best anders kan. Liefde die onderhuids aanwezig is maar nooit het oppervlak ziet door de diverse tegenslagen en verrassende wendingen. Zonder meer is de 11-jarige hoofdrolspeler een revelatie. Schitterend gespeeld! Mijn kop eraf, daar horen we nog van! De film heeft voorgoed een plaats verworven in mijn hart.

Written by korneelwarlop

januari 16, 2008 at 2:13 pm

Geplaatst in Uncategorized

HGSR verwelkomt VVS Congres

with 2 comments

242806.gif

De Hogeschool Gent mag zich op 22 maart opmaken voor een participatiedagje. Dan wordt namelijk het congres van VVS georganiseerd alwaar de lange termijnvisie omtrent diversiteit zal vastgelegd worden. Uiteraard zijn we heel blij dat VVS voor de HoGent koos. De HGSR zal er dan ook alles aan doen om de stuvers van de diverse (let op het taalgebruik) studentenraden goed te ontvangen. Tips en suggesties zijn zoals steeds natuurlijk ook van harte welkom!

Written by korneelwarlop

januari 15, 2008 at 11:41 am

Geplaatst in Uncategorized

Van opa aan kleinzoon

leave a comment »

Iedereen krijgt voldoende talenten

waarmee hij een kunstwerk kan maken,

als hij maar zijn talenten ontdekt

(R. Panikkar)

Written by korneelwarlop

januari 13, 2008 at 9:34 pm

Geplaatst in Uncategorized

Zo existentieel de droom, zo schoner het leven

leave a comment »

Als ik wakker ben, hoor ik vreemde dingen. Zijn het de elven op de rand van mijn bed? De champignons die zwijgzaam maar doeltreffend mijn vitaminerijk voedsel in mijn ijskast verorberen? Mijn dorpelduiven die bezorgd zijn omdat ik, ondanks hun geroekoe, maar niet wil opstaan? God? Wie zal het zeggen.

9890367_81ab9572a9.jpg

Ik duw mijn wekker reeds voor de zevende keer in snoozefunctie af. Raf en Stan, respectievelijk de grote en kleine wijzer van mijn hangklok, geven half zeven aan. “Waar is God nu”, dacht ik in een flits. Beminnen, liefhebben, vergeven, troosten, delen…dat is allemaal goed en wel…maar diene gast staat wel niet om zo’n ontiegelijk uur op hé. Zie ze daar liggen…op de ontelbare kunstwerken in het Vaticaan. De goden: knusjes, op kussens, als associatiestuvers wijn aan het zuipen en breakedancende Maria’s, hun vijgenblad nu en dan wat goed aan het steken. Je weet nooit dat Dolf Ratzinger in een onbewaakt moment ligt te gluren in de sixtijnse kapel… De gluiperd! Badend in het kwijl word ik wakker…

Mijn wekker loopt af. Verdomme! Te laat, weeral te laat! Ik weet niet wat het is, maar op de één of andere manier zijn de gedachten en orgasmedroompjes bij het herindommelen vaak de leukste. Geef toe: Ratzingers, vijgenbladen en elfjes tegenkomen… een mens maakt het in de realiteit niet mee! In dromen kan je geloven. Elke dag opnieuw. En raar maar waar… gedurende de dag betrap ik er mezelf op dat ik vaak mijn dromen bevestigd wil zien in de situaties die zich dan aanbieden. Heerlijke bezigheidstherapie!

Wanneer je me soms ziet glimlachen of ziet wegdromen…weet dan dat ik het geluk had om te dromen, te blijven dromen en hierdoor de kracht vond om de dag door te komen. Life is a dream. Live it.

Ik wens het elkeen van harte toe!

(ondertussen weerklinkt ‘C’est toi, toi qu’enfin je revois’ uit de opera Les Pêcheurs de perles van Bizet… zalig getimed George…een ideale afsluiter van de dag!)

Written by korneelwarlop

januari 9, 2008 at 10:42 pm

Geplaatst in Uncategorized