My best unbeaten brother, this isn’t all I’ve seen…

leave a comment »

Knagend.De parels in je ogen zijn zoutkristallen,

die beletten je levensvocht uit te schreien.

Kobaltblauwe aderen op je gegroefde handen

zijn een bewijs van je noeste arbeid.

Je haren als manen rond je aureool.

Je lach als een halve maan die het verliefde koppel

aan de waterkant goede nacht kust.

In mijn droom ben je er ook niet.

Je maakt mijn droom.

Je liet mij dromen en fantaseren,

over liefde,

over schoonheid,

over veelheid.

De tijd knaagt,

hij knaagt.

Hij knaagt aan je gedachte iedere dag,

stukje voor stukje.

Mijn angst is de continuïteit

van dit alles.

Eens de grijze haren van de dag zichtbaar zijn

vind ik het zonde van het belang dat ik eraan hecht.

Fluister jij me steeds in wanneer het tijd wordt

om alert te blijven? De juiste beslissing te maken?

Ben jij die kracht? Ben jij het die ervoor zorgt dat ik over anderen kan waken?

Ben jij het die over mij waakt?

Ben jij het die me iedere dag opnieuw wekt, en me fluistert…

…dat dit alles…

de moeite waard is, als je maar iemand hebt die je de weg naar de zon kan wijzen?

(Voor Jasper)

Op 23 januari. Vier jaar geleden.

Written by korneelwarlop

januari 24, 2008 bij 1:26 pm

Geplaatst in It's all in my head

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: