Gepamperd

leave a comment »

Saai. Dat is het minste wat je van Torhout kan zeggen. Buiten die paar margi’s die rond 23u goedkoop Duits bier komen kopen in de reeds sluitende “nachtwinkel”, die recht tegenover mijn tijdelijke verblijfplaats ligt, valt hier weinig te beleven. De straten zijn dood. Uit een vergeten café op de hoek van de volgeparkeerde markt weerklinkt een slepende schlager. De vaste randdebielen waren weer op post. Zoals elke dag gaat ook deze dag in Torhout voorbij zoals het overgrote deel van haar bevolking eruitziet: weinig dynamisch.

Torhout. Mijn geboortedorp (geef toe: stad is toch fel overdreven). Is dit de achtergrond waar ik in opgroeide? Was het hier dat ik zo gelukkig was? Mijn dagen vulde? Plots lijkt het me wel straf dat ik het zo moeilijk had om destijds Torhout in te wisselen voor Gent. Nu is het het tegenovergestelde. Gelukkig evolueert een mens…hetgeen je van Torhout alvast niet kan zeggen… of het zou in de negatieve zin moeten zijn. Elke dag eindigt dan ook met de bedenking: “nog XXX aantal dagen en dan ben ik terug in La Gantoise”.

Is het dan al kommer en kwel in Toeroet? Natuurlijk niet! Er zijn gelukkig nog zaken die je hier vindt die toch een bepaalde eigenheid hebben of oproepen naar vervlogen herinneringen: Lopen in Groenhovebos, échte aardappelen gaan halen bij Odiel (de gepensioneerde boer die overuren klopt), badmintonnen met de ouders van mijn vrienden, de opvallende varkenslucht in de ochtend bij het openen van je raam, elke dag warm eten, markt op woensdag, dorpsgekken tegen het lijf lopen, de liedjes van de beiaard, les geven aan reeds opgegroeide kinderen van kennissen… 

In dit mijmerend kreupelbos van schoonheid in eenvoud. In deze gewaardeerde stad van simpele zielen. In deze stad met haar visie als een gehucht. In dit dorp kreeg ik zonet een professionele voetverzorging, krijg ik elke dag lekker eten, word ik herinnerd aan mijn overvloedig gebruik van elektriciteit en toiletpapier… Niet de stad of haar inwoners zijn confronterend maar wel de persoon die je geworden bent en ergens ook niet. Mijn heimat wordt niet gemist, het losscheuren van je roots tevergeefs.  

Written by korneelwarlop

februari 20, 2008 bij 4:20 pm

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: