Archive for mei 2008

America here we come!

with one comment

(Foto: Pieter Morlion)

Op 6 augustus is het zover. Dan vlieg ik, samen met klasgenoot en goede vriend Piet Coopman, naar the United States. Om iedereen op de hoogte te houden van onze voorbereiding en de avonturen ter plaatse, zal ik ook op mijn persoonlijke site geregeld berichten, te starten vanaf komende week! 

Written by korneelwarlop

mei 31, 2008 at 2:26 pm

Geplaatst in USA

Chaos in Gent-Centrum!

with 2 comments

Op 28 mei 2008 om 17u25 kon Tram 1 richting Evergem (het bewuste nummer 6305) niet verder wegens een foutgeparkeerde camionette van de Kids Outlet. Al snel waren de diensten van de Lijn ter plaatse, alsook uw reporter!

De camionette stond zo geparkeerd dat de tram niet door kon. Een hinderlijke situatie voor honderden reizigers en dat net op het spitsuur. De chaos was compleet, het amusement bij de omstaanders groot. Na wat info ingewonnen te hebben, blijkt de dude van de Kids Outlet ook een fikse som te moeten betalen. De Lijnman vertelde me dat dit neerkomt op 20 EUR per tramonderdeel (deze trams hebben vier onderdelen de beeste) per minuut. Natuurlijk dient niet enkel deze tram in rekening gebracht te worden maar ook alle andere trams die door deze roekeloze daad vetraging opliepen. (naar verluid een 10-tal) Gelet op het feit dat het tramverkeer in totaal 30 minuten heeft stilgestaan, maakt dat een som van 24 000 EUR. Een smeuig bedrag, zeker als je weet dat daar nog de kosten van de takeldienst en bijkomende personeelskosten (ahja, wie gaat die overuren betalen, meneer?!) van het Lijnpersoneel bijkomen. Kortom, de pechvogel had voor dat geld al een camionette kunnen aanschaffen. Benieuwd of de verzekering hierin tussenkomt… Voor ons was het in ieder geval een uit de hand gelopen koffiepauze en een leuk verzetje.

Written by korneelwarlop

mei 28, 2008 at 4:33 pm

Geplaatst in Uncategorized

Die Deutschen sind wieder da!!!

leave a comment »

We schrijven juli 1994. De toenmalige familie Warlop-Denoulet was op vakantie in het prachtige Toscane. Na een weekje citytrips te hebben gedaan naar oa. Firenze, Siena, Pisa en San Giminianno, bleven we nog een week langer om wat in een vakantiehuisje met pool te genieten van la dolce vita italiana! Op één van die avonden waren we verzeild geraakt in een pizzeria waar we, naast een nest Duitsers, de enige klanten waren. Wat doet een sociale belg in zo’n geval? Tuurlijk! Socializzzzen, met alle gevolgen van dien!

Nog tijdens de reis spraken we een paar keer af met de familie Duevel. In de euforie van het WK1994 in Amerika (en de match Duitsland-België in het bijzonder) speelden de zoon des huizes, Carl Anders, en ikzelf uren aan een stuk voetbal op zo’n verdord italiaans grasperkje. Uiteraard waren onze idolen van die tijd nog dezelfde als deze van nu. Carl was stevast spits Jürgen Klinsmann en ikzelf was onze wereldkeeper Michel Preud’Homme. Toen de reis op z’n eind liep, beloofden onze ouders elkaar plechtig dat we contact zouden houden. De ervaring leert dan dat daar meestal niets meer van in huis komt.

Niets was minder waar. De volgende zomer ging ik al naar Duitsland, Bietigheim (een klein stadje nabij Stuttgart) de Duevels opzoeken met als toepasselijk cadeau een mand Duvels. Zo’n binnenkopper kon ik toen al moeilijk laten liggen! ;-) Het jaar daarna kwam Carl naar België. Daarna verwaterde het contact wat. Vader Duevel, Reinhardt, was wel nog een paar keer bij ons te gast in onze vermaarde (!) Bed and Breakfast maar buiten de jaarlijkse kerstwensen hoorden we  nog bitter weinig van elkaar…

(Gent die schone)

… tot op een dag, vier weken geleden. “U hebt één nieuw bericht in uw mailbox”. Het was Reinhardt die me meldde dat hij samen met zijn vrouw ons land aandeed. Omdat ik het toen wat te druk had met thesissen allerhande vroeg ik mijn moeder contact op te nemen, hetgeen ze ook deed. Een prachtige avond volgde en korte tijd later deed ook Carl ons klein belgenlandje aan. Gevolg: een afspraak volgde en ik troonde hem en zijn vriendin mee in het rustieke Gent! En wat doe je dan? Ja, hoor. Toerisme ten top. We spraken af aan het Gravensteen, we bezochten de Dulle Griete, ik leerde hem Ghentsch stoofvlees eten, Westmalle drinken, we wandelden langs de Graslei en poseerden voor hét Gentse beeld bij uitstek. Een geslaagd dagje met vooral een hoop vervlogen herinneringen. Het was fijn te beseffen dat échte vriendschap blijft duren. Voor altijd. Zelfs na twaalf jaar elkaar uit het oog verloren te zijn.

Written by korneelwarlop

mei 28, 2008 at 12:34 pm

Geplaatst in Uncategorized

BEHA-info: Een opbaring van ervaringen

with 4 comments

Hogeschool Gent. Nooit gedacht dat deze instelling zo’n impact zou hebben op mijn jonge leven. Toen ik op het departement Handelswetenschappen en Bestuurskunde aankwam, wees alles erop dat ik een modaal studentenleventje tegemoet ging. Naar de les gaan, studeren en sporten, waren de drie pijlers waarop ik in mijn eerste jaar Bestuurskunde de basis zou moeten leggen voor een succesvol vervolg van de opleiding. Best een nobel doel, maar weinig uitdagend. Vier jaar en enkele bijgewonnen kilo’s later is het tijd voor een terugblik.

Bestuurskundica etcetera

Het eerste jaar stond inderdaad voor een groot deel in het teken van studeren en sporten. Dat veranderde evenwel in het tweede jaar. Met enkele jaargenoten ging ik regelmatig basis iets drinken; zelfs op zondagavond. Het was de basis voor een sterke vriendschapsband die uitmondde in de oprichting van de studentenclub Bestuurskundica. Dopen, clubavonden, cantussen… tot nijd van heel wat bestaande clubs, heb ik steevast kunnen vaststellen dat onze leden daaraan geen behoefte hebben. Ik vond het steeds belangrijker dat  studenten uithuizig waren, contacten legden en open stonden voor avontuur en amusement. Het doet goed vast te stellen dat er vanuit de bachelorjaren Bestuurskunde een grote interesse bestaat om deze waarden verder te zetten.

Vanuit dit collectief enthousiasme groeide, ook bij Jasper Delanoy en Piet Coopman,  de behoefte om ons meer te engageren in de wereld van de studentenparticipatie. Zelf was ik toen al drie jaar jaarverantwoordelijke student en die functie beviel me wel. Tevens had ik ervaren dat de stem van de studenten wel gehoord werd maar niet (genoeg) doorwoog in de beleidsbeslissingen. Vast besloten om iets aan die situatie te doen, engageerden we ons in de departementsraad, de opleidingscommissie, de Hogeschool Gent Studentenraad, de Raad van Bestuur van de Hogeschool Gent, SOVOREG vzw, de Vlaamse Vereniging van Studenten, de Gentse Associatie Studentenraad… Deze centralisatie van mandaten toont sterk aan dat er geen grote interesse was voor studentenparticipatie. Tijdens de beginmaanden was het wat wennen. Plots bevond ik me in het gezelschap van de algemeen directeur, de regeringscommissaris, de schepen van onderwijs, de vakbonden, de inrichtende macht, de departementshoofden. Op dergelijk niveau is het als student niet eenvoudig om een toegevoegde waarde te kunnen zijn. Zo zijn discussies over personeelsbeleid ronduit Chinees voor een beginnende stuver.

Factor en andere factoren

Op departementaal niveau vroeg het departementshoofd me om de participatiecommissie op te richten. Deze departementale studentenraad bedachten we met de naam FACTOR en verzamelt alle jaarvertegenwoordigende studenten. Waar vorig jaar onze aandacht noodgedwongen nog uitging naar het op poten zetten van een structuur, is het goed om zien dat FACTOR dit jaar onder impuls van voorzitter Philip Vermoote op heel wat dossiers ook inhoudelijk input heeft kunnen leveren. Aan voorzitter An Mertens en haar bestuur om de studentenbelangen, met respect en de nodige dialoog, verder te blijven verdedigen.

Toen ik voorzitter werd van HGSR, de studentenraad van de grootste hogeschool van Vlaanderen en de derde grootste hoger onderwijsinstelling in Vlaanderen, werd ik overmand door een groot verantwoordelijkheidsgevoel..

Nu het academiejaar er zo goed als opzit is het tijd voor een evaluatie. Samen met mijn stuurgroep, werkte ik me in de maand augustus al inhoudelijk in de grote onderwijsdossiers in. De opgedane kennis konden we aanwenden om in te spelen op de actualiteit en waren het kader waarbinnen we onze adviezen omtrent oa. cursusverkoop, onderwijskwaliteit en studentenparticipatie formuleerden. Daarnaast slaagden we erin om een nieuwe structuur op poten te zetten, hetgeen leidde tot een statutenwijziging. Ook de Algemene Vergadering werd opgewaardeerd. Tevens waren we ook organisator van of partner in evenementen als Student Kick-off, Welcome to the City en Music Maniacs, dat we samen met JIM TV op onze eigenste campus organiseerden. Omdat we als studentenraad ook steeds meer een koepel willen zijn voor alle studentenvertegenwoordigers binnen HoGent, organiseerden we  vormingsavonden. Op ons spaghettifestijn gaven duiding bij het financieringsdecreet en de participatiecommissies stonden centraal op de tweede vormingsavond. Al bij al is er dus heel wat gebeurd dit academiejaar. Ook de opvolging is reeds verzekerd. Zo wordt Julie Van Den Broeck (HW) volgend jaar de eerste vrouwelijke voorzitter van de HGSR. Een primeur.

Hogere échelons

Ook op het Vlaamse niveau waren we goed vertegenwoordigd. Binnen de Vlaamse Vereniging van Studenten was de HGSR de tweede grootste fractie. Vooral op het basisdecreet participatie hadden we een grote impact en recent ook nog over de hervormingen binnen het hoger kunstonderwijs. Tevens stapten we op zes december met zo’n honderd man mee in de betoging tegen het financieringsdecreet van Minister Vandenbroucke. Op Vlaams niveau hebben we als afgevaardigden van de HoGent steeds geijverd voor realistische eisen. Al te ideologische of onhaalbare adviezen ten aanzien van de minister vonden wij zelden constructief. Deze houding was niet altijd evident maar werd op termijn wel door iedereen gerespecteerd. Voor VVS waren we trouwens ook extern vertegenwoordiger in de Vlaamse Hogescholenraad (VLHORA) binnen de cel Kwaliteitszorg. Daarnaast was ikzelf ook nog actief in de adviesraad van de Nederlands-Vlaamse Accreditatieorganisatie (NVAO) die tot taak heeft de kwaliteit van de hoger onderwijsopleidingen te bewaken. Een boeiende, internationale ervaring.

Epiloog

Onlangs vroeg een docent me of ik het gevoel had dat je als student wezenlijk kan wegen op het beleid. Ik antwoordde haar dat het vaak een wisselwerking is tussen de activiteitsgraad van de studenten enerzijds en de mate waarin je als stuver door het bestuur au sérieux genomen wordt, anderzijds. Hoe meer je op de hoogte bent, je de dossiers goed opvolgt, hoe meer je als studentenraad ook betrokken wordt bij het totstandkomen van het beleid. Helaas geraken mandaten in belangrijke raden niet opgevuld wegens gebrek aan geïnteresseerde studenten. Op die manier dreigen de studenten dus het slachtoffer te worden van verworvenheden die door vorige generaties bekomen werden. Dat is een belangrijk signaal aan de studenten om vooral zélf actief hun rechten te bewaken en te verdedigen waar nodig.

Beweren dat je als individuele stuver iets kan bereiken zou pretentieus zijn. Pas wanneer je een collectief belang kan aantonen en je visie kan hardmaken, wordt er wel degelijk rekening gehouden met de studentenraad. Vanuit legitiem opzicht  bekeken is dat zeker terecht. Aan de andere kant vind ik dat studenten, meer dan andere stakeholders, luider moeten roepen om gehoord te worden. Er wordt veel verlangd van onze stuvers: vergaderen op de meest onmogelijke momenten, dossierkennis, techniciteit, juridische bagage, onfeilbaarheid,  een goed voorkomen… Vaak wordt vergeten dat die studenten daar niet voor vergoed worden, nog jong zijn én dit alles bovenop hun al drukke schoolagenda moeten afwerken. Een degelijk begeleiding vanuit het departement of de instelling zou dus absoluut welgekomen zijn.

Steeds heb ik belang gehecht aan een goede verstandhouding tussen studenten en docenten, directie en administratie. Toegegeven, de ene keer lukt dat al beter dan de andere keer. Er vallen nu éénmaal ook verschillende, vaak tegenstrijdige belangen te verdedigen. Toch denk ik dat we op die twee jaar bewezen hebben dat we met overleg en wederzijds begrip vooral samen aan de weg van het hoger onderwijs binnen onze opleiding, ons departement of  onze hogeschool  hebben getimmerd. Het is dan ook met een groot gevoel van erkentelijkheid en dankbaarheid dat ik iedereen van harte wil bedanken voor deze openbaring van ervaringen.

Written by korneelwarlop

mei 26, 2008 at 1:44 pm

Geplaatst in Uncategorized

Film: The Kite Runner

leave a comment »

De Afghaanse vrienden Amir en Hassan zijn bedreven vliegeraars. Amir woont in een grote villa in Kabul en de vader van Hassan werkt bij de familie van Amir als bedienden. De twee jongens scheppen er groot genoegen in de vliegers van andere kinderen uit de lucht te halen. Als een groep jongens het in hun hoofd haalt de vlieger van Amir uit de lucht te scheppen gaat Hassan achter de daders aan. Hij wordt zwaar mishandeld en Amir komt te laat om zijn vriend bij te staan. De vriendschap tussen de jongens is voorgoed veranderd. Dan vallen de Russen Kabul binnen en moeten Amir en zijn vader het land uit vluchten. Ziet de volwassen Amir zijn vriend ooit nog terug en weet hij weer een band met zijn vaderland op te bouwen?

The Kite Runner is de verfilming van de bestseller van Khaled Hoeseini die bij ons uitkwam onder de titel “De Vliegeraar”. Ik had al heel veel goeds gehoord over het boek. “Schitterend”, “Prachtig”, “je kan je het zo visueel voorstellen”… stuk voor stuk positieve bevindingen bij het lezen van de roman. Ikzelf las het boek nog niet en, om eerlijk te zijn, heb ik na het bekijken van de film niet meteen zin om dat wél te gaan doen. Het doet me eerlijk gezegd een beetje denken aan de ervaring die ik had met de Da Vinci Code. Toen had ik het boek ook niet gelezen maar wel de film gezien. De film was barslecht. Ik wil niet zo ver gaan om te beweren dat de Kite Runner zó slecht is maar het was ook niet bepaald een hoogvlieger. (!) Laat ons het er misschien op houden dat het verfilmen van dergelijke boeken niet echt een goed idee is, zonder dat ik iets afdoe van die boeken zelf. Ik kan namelijk best geloven dat een boek, waar je de fantasie de vrije loop kan laten, meer overlaat aan de verbeelding dan een afgekuiste amerikaanse prent.

Written by korneelwarlop

mei 26, 2008 at 1:42 pm

Geplaatst in Uncategorized

BEHA-info: Mijn leven naast een margi (tribute)

with 4 comments

Handelswetenschappen ligt hem blijkbaar; getuige de opeenstapeling van successen in eerste zittijd, maar de vraag wat hij later wil worden, beantwoordt hij door zuchtend de schouders op te halen en te prevelen: “Dat weet ik niet, echt niet. Wat ik wel weet is wat ik nu ben, en dat is een student in Gent. Ik ga doen wat echte studenten moeten doen en dat is feesten, feesten als de beesten…” De jas werd dicht geritst, de Marokkaanse muts op de kruin geschikt, de tanden gepoetst, het geld losjes in de pocket gelanceerd  en… weg was hij. Klaar om te gaan flitsen in de Overpoort. Sindsdien herhaalt dat ritueel zich iedere dag en besef ik: mijn kotgenoot is een margi. Deze rubriek wordt een bloemlezing van mijn belevenissen naast een marginaal. Deze keer: het tribute!

 

Net zoals aan alle vaten komt ook aan de studententijd een eind. Binnen amper twee maand hangen we de bic en de codex aan de wilgen en lonkt een nieuw leven. Geen werkleven, neen. De margi besloot zijn ongebreidelde leventje nog zo’n twee jaar te rekken door de opleiding Fiscaal Recht aan de UGent onveilig te gaan maken. Een moedige beslissing en een hele uitdaging, zo zegt hij zelf. Ik kan alleen maar beamen en tevens mijn kotgenoot heel hard danken. Ikzelf heb de smaak van hogere studies ook te pakken maar verkoos andere oorden om mijn studiehonger te stillen. Dat zorgt er natuurlijk voor dat er tevens een eind gekomen is aan vier jaar kotleven. Geen nachtelijke escapades meer, geen verkeersborden binnensmokkelen in onze gang, geen voetballiederen meer aanheffen bij Julien om 5u ’s morgens, gedaan met glazen tegen de grond smijten uit vrees dat die dwerg op je been zou klimmen. Ja, aan dat alles komt er eind. Een periode is afgesloten. Als je er zo over nadenkt dan wordt je er wat stil van, blijf je verweesd achter en besef je dat een hoofdstuk in je leven wordt afgesloten.

(Zoek de margi)

Maanden aan een stuk kon je hier de avonturen lezen van de margi. Soms schunnig en vaak over het randje van het fatsoen. Andere keren vertederend door de hoge mate van herkenbaarheid. Men kan de margi dan wel een tekort aan  “normen en waarden” verwijten, toch zal iedereen wel moeten toegeven dat de margi een schitterende studententijd heeft gehad. Dagen aan een stuk is hij weggeweest als een bezetene, hij stond nooit op voor 17u, at niets anders dan vuiligheid, dronk alleen maar bier ter creatie van de kater en water ter destructie van diezelfde kater. Hij was hooguit de meest geziene gast in vele huisnummers van de Overpoort, en toch… toch wist de margi héél goed waar hij mee bezig was. Hij slaagde jaar na jaar telkens in eerste zittijd en ook dit jaar ziet het er goed uit met twaalven en vijftienen voor de kerstexamens. Hij is het levende bewijs dat intelligentie niet iets is dat je kan leren in boeken maar dat het vooral een manier is om met kennis om te gaan. Tegelijk besefte hij dat de studententijd een unieke periode in een leven is. Niet zelden wordt aangehaald dat de studententijd de meest onbezorgde periode in je leven is. Wij, de margi en ik, kunnen dat ten zeerste bevestigen. Uiteindelijk is op het eind van de dag maar één iets dat telt; slaag ik of niet. Dat is de énige verantwoording die je als student moet afleggen. Wat je daarnaast doet is bijzaak. Het was dan vaak ook grappig om te moeten vaststellen dat er nogal wat mensen wat cynisch waren over de “way of life” van de margi. Zouden diezelfde mensen jaar na jaar geslaagd zijn? Ik vraag het me vaak af.

 

In ieder geval is het bewijs geleverd dat een hilarisch kotleven nog steeds hand in hand kan gaan met een geslaagde schoolcarrière. De kotstudent is een bedreigde soort door de luxe die ouders tegenwoordig geven aan hun kinderen. Vele studenten krijgen een auto van vaderlief teneinde de dagelijkse verplaatsing naar de arteveldestad te kunnen maken. Op die manier wordt alle initiatief en persoonlijke ontwikkeling van de student in kwestie ernstig beknot. We moeten de student dus vooral nog student laten zijn. De ervaring dat je na twee dagen al door je weekgeld heen zit, het koken van je eigen maaltijden, het kuisen van je eigen kamer, de confrontatie van het alleen zijn. Dergelijke ervaringen zijn op termijn evenveel waard als je diploma. Het volgen van hogere studies is dus een integraal verhaal van leven, studeren, lachen en wenen. Het is een afspiegeling van het echte leven.

 

Om die reden wil ik dan nog eens mijn kotgenoot, de margi, bedanken voor de fijne vier jaar. Als deze een afspiegeling zijn van de echte wereld dan wil ik vooral leven, leven, leven…

 

(PONK)

Written by korneelwarlop

mei 22, 2008 at 8:25 am

Geplaatst in Uncategorized

Masterproef ingediend!

with 2 comments

Vandaag om klokslag 16u diende ik samen met mijn collega Romina Bruyneel onze masterproef over de Wet op de Partijfinanciering en de strijd tegen ondemocratische partijen, twee dagen voor de deadline, in. Een heerlijk moment om na al die maanden hard labeur een afgewerkt resultaat in je handen te hebben. Omdat we het wat amusant wilden maken organiseerden we onze eigen plechtige ondertekening van de indienlijst en de overhandiging aan Jimmy van het secretariaat. Een hilarisch moment als slot van een huzarenstukje.

 

De abstract van ons wetenschappelijk artikel kan je hieronder lezen:

Deze thesis bespreekt partijfinanciering als een middel in de strijd tegen ondemocratische partijen. Dit artikel, dat in hoofdzaak gebaseerd is op officiële documenten, bespreekt het ontstaan, de doelstelling, het middel en de toepassing van de Belgische wetgeving. Daarnaast werd ook een benchmark gemaakt met Nederland en Duitsland; twee landen die een uitgebreide regelgeving kennen met betrekking tot partijfinanciering en wetgeving in de strijd tegen ondemocratische partijen in het algemeen.

 

Nadat een grondige bespreking werd gemaakt van de wetgeving en het gebruik ervan in België, Nederland en Duitsland, werden enkele conclusies getrokken. In verband met de wetgeving kon vastgesteld worden dat de brede grondwettelijke basis in België en de noodzaak aan politieke consensus alvorens een klacht kan worden ingediend, elementen zijn waar zowel voor- en nadelen aan gekoppeld zijn. De studie van de Duitse wetgeving tegen ondemocratische partijen, toonde aan dat ook het partijverbod een alternatief kan zijn in de strijd tegen ondemocratische partijen. Algemeen kon geconcludeerd worden dat er vooral in de toepassing van de wetgeving grote terughoudendheid is, waardoor het nut van het bestaan van uitgebreide wetgeving in vraag kan gesteld worden.

Written by korneelwarlop

mei 21, 2008 at 5:03 pm

Geplaatst in Uncategorized