Archive for mei 2008

HGSR heeft een nieuwe (vrouwelijke) voorzitter!

with 2 comments

Op de laatste Algemene Vergadering van de Hogeschool Gent Studentenraad werd een nieuwe voorzitter gekozen voor het academiejaar 2008-2009. Uiteraard was ik hartstikke benieuwd naar mijn opvolger teneinde de werking van onze studentenraad te verzekeren. Er was één kandidate en die werd dan ook unaniem verkozen door alle aanwezige leden. Alzo is Julie Van Den Broeck onze nieuwe voorzitter.

(27 november 2007 op de GAST-receptie; de nieuwe en oude voorzitter van de HGSR broederlijk verenigd)

Meteen een primeur want nooit eerder was een vrouw de voorzitter van onze studentenraad. Ik ben er overigens rotsvast van overtuigd dat Julie een uitstekende voorzitter zal zijn. Ze is jong, dynamisch, kritisch, straalt energie uit en is (vooral) heel erg gemotiveerd. Motivatie is volgens mij altijd al het belangrijkste geweest. Alle andere zaken kan men namelijk leren of bijschaven. Dat zal vermoedelijk ook wel nodig zijn maar wie is er volmaakt geboren in dergelijke functies?! Iedereen dient in zo’n rol te groeien. In ieder geval heeft Julie alles om het te maken. Dit jaar was ze ook reeds actief in de Raad van Bestuur van de Hogeschool Gent, de Gentse Associatie Studentenraad, de stuurgroep van de HGSR en in FACTOR, de participatiecommissie van het departement HABE.

Proficiat Julie! Ik ben blij voor jou en voor de HGSR.

 

Written by korneelwarlop

mei 21, 2008 at 11:45 am

Geplaatst in Uncategorized

VVS en wat de toekomst brengen zal…

with one comment

Afgelopen donderdag werd op de verkiezingsvergadering van de Vlaamse Vereniging van Studenten een nieuwe raad van bestuur gekozen. Weinig verrassing bij de kandidaten. Gertie De Fraeye kandideerde en kreeg het mandaat van voorzitter. Daarnaast werden ook Julie De Fraeye, Gilles Verschoore, Koen Hostyn, Walid Moustamandi en Jonas Vincken verkozen als bestuursleden. Via deze wil ik hen alvast het allerbeste toewensen voor het komende academiejaar!

Toch zijn er ook enkele aandachtspunten waar men bij de studentenkoepel zeker rekening mee dient te houden. Uit het verslag van het IKZ-panel bleek duidelijk dat VVS meer aandacht moet besteden aan actieve, regionale achterbanwerking. Ik hoop dan ook dat dit prioriteit nummer één wordt én blijft. De voortekenen zijn gunstig: de nieuwe voorzitter en ook de overige verkozenen haalden dit aan als pijnpunt. Toch werden er nog geen concrete voorstellen gelanceerd en verwacht kan worden dat, eens de mallemolen van “de routine van de dag” weer op gang zal komen, deze prioriteit al gauw zal afgezwakt worden. Aan de toekomstige RvB om deze vrees teniet te doen door een (pro)actief achterbanbeleid op het getouw te zetten.

Die achterban werd door het uitstappen van de W&K andermaal afgekalfd. De motivatie van het W&K is hierbij op z’n minst merkwaardig te noemen. Ongetwijfeld valt er iets te zeggen over sommige aspecten van hun motivatie maar tegelijk staan er behoorlijk wat foute redenen in. Een eerste argument, als zou de Algemene Vergadering niet rechtsgeldig zijn om de statutenbespreking te doen, klopt niet. De VZW-wet laat dit namelijk wel toe indien dit gaat om punten die vooraf geagendeerd werden, hetgeen het geval was bij de aangehaalde passages. W&K spreekt daar namelijk ook zichzelf tegen door in haar motivatiebrief het volgende te zeggen: “En dus niet haar toevlucht te nemen tot art.8 lid 4 VZW-wet, omdat de kleine lettertjes dat nu eenmaal toelaten.” Tja, beste W&K’ers…een wet is nu eenmaal het geheel van de bepalingen dat ze inhoudt, ook de kleine lettertjes. Een tweede reden die aangehaald werd is het strijdig zijn met artikel 12 van de VZW-wetgeving dat bepaalt dat een lid van een vzw vrij is uit te treden door het indienen van zijn ontslag bij de raad van bestuur. In de statuten van de VVS worden hiervoor twee voorwaarden opgelegd. Ten eerste dient het lid de RvB op de hoogte te stellen. Vervolgens, als tweede, dient het lid de RvB uit te nodigen op haar vergadering om haar standpunt te verdedigen. Vooral het tweede argument zorgt voor verwarring. Ikzelf maakte er tijdens de bespreking een opmerking over. Ik stelde namelijk dat deze bepaling niet kon worden afgedwongen daar je dit van een vereniging niet kan eisen. Het werkwoord “moeten” was hier dan ook het probleem. Op dat vlak heeft de W&K dus ergens wel een punt. Anderzijds teken je als lid ook geen toetredingsverklaring (waarin eerbiediging van de statuten staat) als je deze niet naleeft. Eenvoudig stellen dat VVS dan in gebreke blijft is dus ook wat kort door de bocht. Het is een gedeelde verantwoordelijkheid. In de toekomst is het overigens aangewezen dat VVS hier vooraf met ieder lid over samenzit teneinde diens statuten hierop te voorzien. Dit zou evenwel niet afdwingbaar zijn maar wel in het voordeel van beide partijen. VVS engageerde zich dit in de toekomst dan ook te doen (zie AV verslag 24 april 2008). Het mag duidelijk zijn dat in dit geval, en in het geval LOKO, hier vooral onwil en/of opzettelijke nalatigheid van beide kanten uit meespelen om over de aangehaalde zaken geen overeenstemming te vinden. Een spijtige zaak, zeker omdat het belang van de studenten van de opstappende instelling (en bij uitbreiding de volledige Vlaamse studentenpopulatie)  hieronder lijdt. Ik roep dan ook beide partijen op om de redelijkheid te laten zegevieren!

Bij de bespreking van het huidige bestuur was de HGSR van oordeel dat er andermaal teveel politieke kleur verenigd was om de bevindingen van het IKZ-panel tegen te spreken. Het panel vroeg VVS, in naam van alle respondenten van de interne bevraging, om zich voortaan politiek neutraler op te stellen. HGSR stemde dan ook vanuit deze aanbeveling. Het is dan ook spijtig te moeten vaststellen dat het toekomstige bestuur bezwaarlijk “politiek neutraal” te noemen is. Ik wil er iedereen nog eens attent op maken dat het niet consequent is om dat veelvuldig in een interne bevraging als pijnpunt aan te halen om er vervolgens zelf niet voor te zorgen dat hier iets aan gedaan kan worden. Daartegenover staat echter de terechte opmerking dat het onderwijsbeleid veelal een sociaal beleid nodig heeft. Wanneer iedereen binnen VVS de grote politieke ideologieën en dogma’s voor zich houdt en handelt in het belang van alle Vlaamse studenten dan zie ik niet waarom VVS ons vertrouwen niet zou verdienen.

Written by korneelwarlop

mei 17, 2008 at 1:08 pm

Geplaatst in Uncategorized

Bart slaat opnieuw toe in duel met Mosterd Wostyn!

with 2 comments

Mosterd Wostyn is dé trots van het centrum van het Houtland: Torhout. De mosterd staat erom bekend dat het zeer pikant is…één mespuntje van een vers potje is normaal genoeg om je ogen te doen tranen. De felle uitspraken van Bart, “thuis eten wij dat met lepels” en “mijn moeder en ik organiseren vaak wedstrijdjes om-ter-meest-mosterd-eten”, waren dan ook de basis voor een voedingsweddingschap die z’n gelijke nog niet kende. Bart at eerst een koffielepel mosterd om later op die avond, en menig alcoholische drank later, de rest van het verse potje in één soeplepel naar binnen te spelen. Het moet gezegd, straffe toebak! Hilarisch was echter wel het ontwaken de dag nadien. “Korneel, ik heb precies een branderig gevoel vanbinnen, zo’n nadorst heb ik nog nooit gehad.” Zelden waren beelden zo confronterend.

  • Een koffielepel Wostyn
  • Een soeplepel Wostyn

Written by korneelwarlop

mei 10, 2008 at 12:38 pm

Geplaatst in Uncategorized

Push it real good!!!

leave a comment »

De dagen zoeven rond mijn oren. Tijd is zoals steeds nog niet te koop en oh zo gewild. En toch… toch is er in de drukte van de vele taken, de masterproef en de talloze vergaderingen nu en dan nog tijd voor een aangenaam verzetje. Zo had ik vorige dinsdag mijn zus voor 15 minuten op bezoek. Man, wat een genot. Of hoe intens 15 minuten kunnen zijn. Gewoon. Broer en zus zijn, luisteren naar elkaars bezorgdheden, dromen, twijfels en ambities terwijl we gesusd werden door een bakje troost. Heerlijk!

(The Warlops)

Ook zaterdag was best een aangename dag. Samen met goede vriend Pieter ging ik wat foto’s trekken aan de Ketelvest. De gemoedstoestand en vooral het model zaten niet echt mee zodat we na anderhalf uur toch een paar mooie kiekjes konden “ranken”. Die foto’s zijn één ding, het gezelschap is een ander. Het was eigenlijk fantastisch om met weinig woorden toch veel duidelijk te maken. Ja, iedereen heeft het druk maar tevens overheerste het verlangen naar een onbezorgde, zonnige trip doorheen Frankrijk begin juli. En ja, ook het nakende afscheid door mijn vertrek naar Amerika zorgt voor het besef dat dit slechts de schaarse gezamenlijke momenten zijn…

 (Foto: Pieter Morlion)

Gisteren was nog zo’n leuke avond. In november reeds had ik me eens voorgenomen om een Ladies Night te organiseren voor mijn favoriete VVS-ladies. Zo gezegd, zo gedaan. Bijna een academiejaar na de feiten, mocht ik toch de trotse GASTheer zijn voor dit olijke trio. Er werd gelachen, gegeten, geroddeld en gedronken! Kortom, het was een heerlijke avond! Dank u wel chicks!

(The Ladies: Ellen, Inès & Kathleen)

De realiteit is echter hard. De masterproef dient afgewerkt te worden, de lerarenopleiding blijkt ook nog “leuke” verrassingen in petto te hebben en natuurlijk zijn er nog zo’n drie andere “gezellige” taken die liggen te wachten. Uiterste deadlines: 15 en 23 mei. Het zal een kwestie zijn van te overleven, de moed en de glimlach niet te verliezen en gewoon voortwerken. Push it! Push it real good! 

Tot gauw!

Written by korneelwarlop

mei 7, 2008 at 6:56 am

Geplaatst in Uncategorized

Box Magazine: L’enthousiasme c’est le sang de la vie!

with 3 comments

Het leek gisteren wel. Thans dient de jeugd van mijn studententijd plaats te maken voor de opportuniteit van de dag van morgen. Het is dan ook met een dubbel gevoel dat ik dit artikel betokkel op het klavier van het verleden, het heden en de toekomst. Een punt plaatsen blijkt moeilijker dan verwacht. Of misschien is het plaatsen van punten en het nuanceren door komma’s slechts een fragmentatie van het volledige plaatje: het totale, allesomvattende beeld dat je als individu over je leven (of een deel ervan) vormt.

 

Meer dan ooit besef ik dat hetgeen ik was, ben en word het resultaat is van een groter geheel. Een fantastisch groot circus vol grootse en gevaarlijke maar ook clowneske gebeurtenissen. En plots besef je dat je als mens geen toeschouwer meer bent maar in de piste je eigen ding moet gaan doen. Het publiek kijkt toe. Je voelt de hitte van de spots. Het zand tussen je tenen. The scène is yours en het orkest cultiveert de hoge verwachtingen ten aanzien van jou.

 

Hoewel ik nog steeds een groene kleur achter mijn oren ontwaar, denk ik toch dat deze fata morgana op heel wat kantelmomenten in een mensenleven van toepassing is. Niettemin is de fase na de hogere studies voor velen allesbepalend voor het verdere verloop van hun leven. Objectief gezien is de druk dan ook immens. Werk stichten, een huis trouwen, een gezin bouwen…alles dient in de komende jaren te gebeuren. Niet voor niets ontwaar je in de boekhandels gidsen met als confronterende titel: “Doe het voor je dertigste“. En hoewel deze situatie in vele gevallen nog steeds opgaat (te zien aan de werkende, bouwende, trouwende of bevallende klasgenoten van weleer), lijkt ze voor mij persoonlijk alvast niet zo evident.

 

Ja, de Gentse jaren waren fantastisch maar andermaal voel ik niet de behoefte om punten te zetten. Niet achter momentums, vriendschappen of de intensiteit van het levensritme. Vier jaar lang werd ik, door de hogere studies, getraind in het aankweken van kritische massa en het creëren van eigen inzichten. Waarom? Om vervolgens te vervallen in reeds bewandelde paden en platgetreden patronen? Toegegeven, maatschappelijk is dat verdedigbaar maar individueel fulmineer ik hiertegen. Wat ben je met een goede job, een gelukkig huwelijk en een druppel van een kind als je jezelf verloochent. Je het bloed door je aderen niet meer voelt stromen, je de andere kant van de wereld niet gezien hebt en je nooit hoeft af te vragen of de geldende waarden en normen eigenlijk ook wel de jouwe zijn. Ik beeld het me misschien wat te zwart-wit in maar tegelijk stel ik met enige droefenis vast dat dit bij vele leeftijdsgenoten “the way to go” is. Alsof er geen alternatieven zijn. Alsof je als individu gedoemd bent om in deze huidige maatschappelijke logica mee te stappen. Uiteraard is dat conformisme geen probleem indien de keuze daarvoor bewust gebeurde. Ik durf dit evenwel in heel veel gevallen te betwijfelen.

 

Als kind al ging ik schuin voor de televisie zitten in de hoop dan meer te zien van het ontbrekende beeld. En terwijl ik druk in de weer was om te leren vliegen met een zelfgemaakte luchtballon, speelden anderen binnen op hun gameboy. Ontegensprekelijk is de manier waarop je als mens in het leven staat een attitude die je van thuis uit meekrijgt. Helaas heb je daar als mens niet in te kiezen maar gelukkig is opvoeding niet alles. Dat bewees de geschiedenis ons al meerdere malen. Tal van persoonlijkheden uit de muziek, de literatuur, de poëzie, het entertainment, de sport, de politiek en de wetenschap toonden aan dat ze heel veel bereikt hebben door buiten de lijntjes te kleuren. Het geëffende pad te verlaten en onontgonnen terrein te betreden. Op zoek naar een nieuwe grens.

 

Het is dan ook door dergelijke mensen dat we er als beschaving, als mensheid op vooruit gaan. In een vorig artikel daagde ik de student uit om in de voetsporen van deze mensen te treden. Je eigen weg maken is misschien niet de meest voor de hand liggende manier van leven maar ze is ongetwijfeld wel de meest boeiende. Als ik naar de huidige Westerse maatschappij kijk, die gekenmerkt wordt door etnische en culturele diversiteit, dan zie ik een reservoir aan opportuniteiten voor de toekomst. De uitdaging van het individu bestaat er dan ook in je verantwoordelijk te stellen om op een optimistische en constructieve manier de toekomst mee vorm te geven.  Het is eigenlijk niet slechts “een” manier maar “de” manier om ons als generatie rekenschap te geven ten opzichte van de geschiedenis. En ja, we, wij, wij hebben hierin een keuze!

 

“Het is niet waar dat de geschiedenis al geschreven is en ze wordt niet beheerst door geheime wetten en uitgevaardigd door een onverbiddelijke godheid of een despotische natuur. De geschiedenis wordt geschreven door de vrouwen en de mannen van deze wereld, op maat van hun dromen, inspanningen en wil. Deze zekerheid legt vanzelfsprekend een geweldige verantwoordelijkheid op onze schouders en staat ons niet toe excuses te zoeken voor onze mislukkingen. Maar ze is tevens de meest fantastische stimulans voor de volkeren die zich gekrenkt of beroofd voelen. Want ze duidt aan dat niemand verplicht is te zijn wat hij is, dat de geschiedenis kan zijn zoals ze hoorde te zijn, zoals wij zouden willen dat ze was, en dat het alleen van ons afhangt of ze dat wordt.” (Mario Vargas Llosa uit De taal van de Hartstocht)

Written by korneelwarlop

mei 2, 2008 at 3:43 pm

Geplaatst in Uncategorized