Gezien: La Forza del destino (Verdi)

leave a comment »

La Forza del destino (1862/1869) vertelt het verhaal van een onmogelijke liefde, van racisme, dood en wraak in het Spanje en Italië van het midden van de 19de eeuw. Een echte uitdaging voor regisseurs, al was het maar door het grote aantal scènes, de verschillende locaties, de vele onvoorziene wendingen en het feit dat het verhaal zich over meerdere jaren afspeelt.

Verdi creëerde La Forza del destino op vraag van het nagelnieuwe Mariinski-theater in Sint-Petersburg in 1862. Hij wilde echter bepaalde dramaturgische en muzikale aspecten herwerken en maakte een nieuwe versie van het vierde en vijfde bedrijf die hij in 1869 voorstelde in de Scala van Milaan. Het is ook deze tweede versie die wordt gebracht onder leiding van Kazushi Ono.

Voor de verjaardag van mijn moeder nodigde regisseur en vriend aan huis Dirk Tanghe ons uit in De Munt in Brussel om haar te verrassen. En ja hoor, wat was ze in de wolken. Je zou voor minder. We hadden de beste plaatsen, centraal voor de scène en op éénderde van de parterre. Ideaal! De opera zelf was me niet geheel onbekend. Vooral het motief had ik al vaker gehoord. Toch was het voor mij de eerste échte live-kennismaking met opera. De ervaring was heel boeiend, zeker de situationele omstandigheden. Sopranen en baritons die drie uur lang het beste van zichzelf geven, technici die overal zijn maar toch onzichtbaar blijven, het schitterende plafond in De Munt en natuurlijk de muzikanten die verdoken in de orkestbak tevens wereldniveau halen.  Fabuleus!

(Het prachtige plafond en de indrukwekkende luster van De Munt)

Live-opera heeft echter ook een bevreemdend iets. Door de zanginspanning is het acteerspel nogal statisch, soms zelfs lachwekkend. Het is echter niet meer dan begrijpbaar. Aan de andere kant vond ik de enscenering héél sober gehouden, soms iets té. Van Dirk zijn we normaalgezien groteske taferelen gewend. Deze bleven nu uit. Ook zijn decorkeuze vond ik soms bedenkelijk. Zo begint de derde akte in een omvergeschoten bos waarbij de korte boomstronken me eerder deden denken aan Les Misèrables. Niet bepaald iets dat je dus verwacht in de opera dus. Toch zaten er stukken van genialiteit in. De sopraan was absoluut om kippenvel van te krijgen en ook de belg José Van Dam leverde een puike prestatie. De slotscène was zonder meer adembenemend.

Het bezoek aan de opera was een echte voltreffer. Het benadert het dichtst meegenomen worden in een droom waaruit je na drie uur prachtige muziek ontwaakt. Een ervaring waarvan ik hoop dat het niet bij één keer zal blijven.

Written by korneelwarlop

juni 4, 2008 bij 11:16 am

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: