Archive for juli 2008

Thijs en Elien

with 2 comments

Er zijn zo van die mensen die er altijd geweest zijn en er altijd zullen zijn… Mag ik u voorstellen aan Thijs en Elien. Een schitterend koppel en misschien wel hét toonbeeld voor een realityreeks “Een goede relatie anno 2008”. In de aanloop voor mijn vertrek naar Amerika zijn ze van onschatbare waarde. Niet alleen voor hun bereidheid om mijn materiële spullen te herbergen maar ook, en vooral, voor hun gastvrijheid in het rustige dorp Wijnendale. Een evidente zaak voor hen. Een steun en toeverlaat voor mij.

Thijs en ik zijn al jaren kameraden. Eigenlijk ken ik Thijs al heel mijn leven en het zal me dus raar doen om Thijs niet aan mijn zijde te hebben. We maakten, samen met tal van andere vrienden natuurlijk, een schitterende jeugd mee. Desalniettemin kenden we beiden de nodige ups en downs maar onze vriendschap kwam er nooit onder te lijden. Sterker nog; we kwamen schouder aan schouder telkens sterker terug. Voor zo iemand ga je blindelings, achterstevoren en al flikflakkend door een vuur.

Het was pas helemaal kermis toen Thijs Elien leerde kennen. De Kortrijkse pleute moet zowat de meest energieke vriendin zijn die ik ken. Prachtig om te zien hoe die twee met elkaar “matchen”. Van zo’n relatie, zo’n band, kan een mens alleen maar dromen. Ik ben er dan ook rotsvast van overtuigd dat het geloof in een toekomst bij hen te vinden is. Realistisch maar avontuurlijk, energiek en speels, luidruchtig en een tikkeltje ingetogen… Maar vooral sociaal voelend en steeds bereid om mensen te helpen waar nodig.

Ik wil Thijs en Elien dan ook eens van harte bedanken voor de vele fijne momenten, de vele attenties in blok- en examenperiodes, de hulp bij de verhuis  en de meeste emotionele gesprekken die ik in jaren voerde.

Bij deze wens ik iedereen van harte vrienden als Thijs en Elien toe!

Written by korneelwarlop

juli 31, 2008 at 12:48 pm

Geplaatst in Uncategorized

Gentsche Fieste!

leave a comment »

Tussen het verhuizen door maakte ik met graagte nog wat tijd vrij voor de Gentsche Fieste! Zoals elk jaar was ook dit jaar des heren een ware slachtpartij in de Gentse binnenstad. Hoewel ik er maar drie dagen heb op zitten (en een veel te foute generale repetitie op de vrijdagavond) heb ik toch het gevoel dat het welletjes geweest was. Van Spaanse erasmusstudentes, porties chorizo, gratis bicky burgers in de Dulle Friete, zilveren schoenen, kinky riemslagen op achterwerken tot weddingschappen voor het stelen van een lege bak Duvel (zonder leeggoed welliswaar).

 

Jaja, we waren andermaal geweldig. Dit jaar was onze uitvalsbasis vooral het Duvel Droomschip… een droom van een kater volgde de dag nadien als gevolg. De glazenkast is bijgevuld, het GSM-nummer van het biermeisje is vergeefse moeite. Wat rest zijn herinneringen aan gelach en gekalf. Aan onzachte stoellandingen en het volhouden van “niet zatte” toestanden (cfr. als West-Vlaming volhouden dat je altijd AN spreekt, komt niet echt over. Geef toe.) aan het beklimmen van Sint-Baafs en aan de glooiende golven van ons bootje op de rondtocht van de Lieve en de Leie (mét gratis Duvel uiteraard).

De Gentsche Fieste vanop Sint-Baafs. Gratis torenbeklimming tijdens de feesten.

Op dinsdag rukte onze Moeder (mét hoofdletter) nog eens uit om zich te laven aan de overdaden van de man uit Ertvelde: Eddy Wally. Schitterend! Heerlijk! Attractief! Nooit gedacht dat Eddy écht zo groots was. In ieder geval was de Moeder een trouwe supporter.

Met dé Joos…de uitermate sympathieke praeses van Moeder Latijnse

Diezelfde nacht kon er echter geheel anders uitgezien hebben. Getuige onderstaande gebeurtenis die zich toen voordeed. Maar hé, de show must go on!

Written by korneelwarlop

juli 30, 2008 at 7:00 am

Geplaatst in Uncategorized

Le Corbusier Holiday

leave a comment »

In augustus vorig jaar ging ik samen met Pieter Morlion aka Morre naar de tentoonstelling van Le Corbusier in Rotterdam. Omdat we zo onder de indruk waren van Charles-Edouard Jeanneret’s werk, dampten wilde ideëen uit onze schedelpan: een ware reis doorheen la douce France alwaar we ons laten leiden door diverse bouwwerken van de grootmeester. Toen werd dit evenwel anders geventileerd.

En ja hoor, een jaar na datum werden onze plannen al ontvouwd. We huurden een camionette, draaiden enkele waterkratten ondersteboven, legden er een matras op en weg waren we voor een tocht van 2 500 kilometer. (Zo’n 700 km meer dan verwacht).

We zagen achtereenvolgens Chimay/Charleville Mezières/Briey/Vittel/Ronchamp/Bourg-en-Bresse/L’Arbresle/Firminy/Dijon en Epernay. Een zalige tocht, een boeiende ontdekkingsreis doorheen een schitterend land, de gebouwen en het leven van een excellent architect en de warme persoonlijkheid van mijn metgezellen. De reis was zonder bestemming. Het onderweg zijn was de bestemming. De zon achterna, want bijna heel de reis haalde de temperatuur moeiteloos de 25°C. We sliepen in weiden van boeren met schitterende uitzichten en belachelijke pyjama’s. We zongen Disco Lies zodat ons wit gevaarte met een blauwe T als vanzelf aan het rijden ging, Ik sliep met mijn hoofd op bewegende muizen… ge maakt wat mee met Le Corbusier! Eén ding is voor mij na zo’n reis alvast heel duidelijk: we are friends! You’ll never be alone again, come on!!!!!

(Foto: Pieter Morlion. Meer foto’s volgen nog…)

Written by korneelwarlop

juli 29, 2008 at 1:00 pm

Geplaatst in Uncategorized

In memoriam: Oprotfuif

with one comment

Omdat mijn postachterstand wat te hoog oploopt, dien ik jullie nog te berichten over een gelukzalige gebeurtenis dd 30 juni… De oprotfuif van Piet en mezelf ter ere van ons vertrek naar the States. Locatie van het gebeuren was ’t Zwientje te Ruddervoorde. Een klein maar gezellig stulpje te midden van de VV, de Vlaamsche Vlakten! De thermometer gaf zo’n 25°C aan, het bier stond gekoeld, de DJ nog niet zat en de gasten dropen (logischerwijs) druppelgewijs naar binnen om er zich tegoed te doen aan een BBQ…

Dat het leven een kunst is, geeft niet alleen de gevel weer maar ook de grote schare opgekomen vrienden. Als een bende jolijtige en uitgelaten menigte flitste de avond voorbij. Voor we het wisten stonden we met z’n allen als vanouds Jump for Joy mee te zingen. DJ Wietn gaf zich daarna volledig en wij hadden een nieuwe god! De morele afgrond werd later op die avond (oh ja, het was alweer ochtend) bereikt toen gelegenheids-DJ Cisse Arrividerci Hanz door de boxen blaasde. De koeien in de weide naast ons zijn vermoedelijk nog altijd doof van Laura Lynn’s gekwaak.

In ieder geval was het een fantastische avond.  De ouders aanschouwden alles met de nodige trots en een navenante werkkracht, opperdocenten Thomas Van Langenhove en Eddy Storms (BBQ-expert van dienst) kwamen samen met “de dames van het departement” ons nog uitzwaaien. 

Daarnaast was het ronduit zalig om te zien hoe alle vrienden, hoe verscheiden ook,  met elkaar contacten legden en er samen een onvergetelijke avond van maakte. Een avond die niet lichtjes vergeten zal worden…al was het maar door de wijnvlekken in mijn Amerikaanse vlag. En nu? Oprotten!

Meer foto’s zien? www.morlion.net

Written by korneelwarlop

juli 28, 2008 at 4:23 pm

Geplaatst in USA

Compact leven

with one comment

In een vorige post beloofde ik om op meer geregelde basis weer wat te posten. Helaas dien ik tot mijn scha en schande toe te geven dat ik er niet toe kom. Er is namelijk nog veel te doen. Momenteel ben ik bezig met mijn kot op te kuisen. Zoals ik dacht komt er toch wat meer bij kijken. In tegenstelling tot vele anderen veranderde ik op zes jaar Gent nooit van woonst. DIt heeft natuurlijk als nadeel dat je veel meer tuig gaat bijhouden. Wat dient een mens immers allemaal aan te vangen met een onthoofd heiligenbeeldje, een MDF-plankje van 30 op 90, een enkele boekensteun, een stofferloos vuilnisblik en een verwelkte plastieken bloem?! Om maar te zeggen dat ik aan dergelijke grappige fait divers mijn tijd verdoe.

Bij het opkuisen van zo’n nest is het vanzelfsprekend dat je vaak herinnerd wordt aan vervlogen tijden. Oude platen waarvan ik dacht dat ik ze kwijt was, jeugdfoto’s met mijn broer, te klein geworden kleren, kroonkurkjes in mijn kleerkast en een verdacht haastig wit geschilderde deur. (nadat we er in mijn eerste jaar met vijf man onze handtekening in alcoholstift hadden opgezet. Ter hoogte van mijn deur plakt mijn vloer overigens nog altijd van de cocktail die met deze daad gepaard gaat). Stilaan krijgt de ruimte zijn oude, oorspronkelijke vorm terug. Mijn “te verhuizen inboedel” staat klaar. Tegelijk een teken dat mijn aftocht naar Amerika steeds dichterbij komt maar ook een vallend doek over een tijdperk. Of hoe zes jaar leven verdwijnt in een paar bananendozen. Compact leven noemen ze dat!

Written by korneelwarlop

juli 18, 2008 at 4:11 pm

Geplaatst in Uncategorized

Diamanten Jubileum

leave a comment »

Mijn grootouders aan mijn moeders kant, Georges en Irene, vierden op 18 mei 2008 hun Diamanten Jubileum. Een schaars gegeven. Zestig jaar getrouwd zijn, is in deze wereld eerder de uitzondering op de regel aan het worden. Het spreekt dan ook voor zich dat het feest in Kortrijk vooral een ode was aan de dankbaarheid van de orde van de dag en, natuurlijk, de liefde! De dag begon met een dankviering (alwaar uw dienaar het slotwoord mocht voeren) op de parochie en ging nadien verder op restaurant met een café chantant. Schitterend was dat! Mijn oudjes, 88 en 85 jaar jong, die elk een liedje zongen en daarna nog een danspaske lieten optekenen. “When the moon hits your eyes like a big pizza pie, that’s amore!”

Opa en Oma,

 

Hier sta ik dan. Alles is al gezegd, geschreven en bezongen. Het wiel zal ik in de resterende minuten ook niet heruitvinden en de schoonheid van jullie aanwezigheid en dat van alle mensen hier in deze kerk doet me eigenlijk sprakeloos worden. Èh moh hérè toch, gaat hij nu niets zeggen, hoor ik oma al denken. Natuurlijk wel of wat had je gedacht?! 

 

De vraag is alleen maar; hoe begin je aan zoiets? Hoe begin je aan een slotwoord terwijl er van een slot helemaal nog geen sprake kan zijn? Of beter nog; waar begin je aan een slotwoord zodat je zeker weet dat je met een climax à la “en ze leefden nog lang en gelukkig” kan eindigen?! Dit enkel  als voorbeeld om te zeggen dat punten plaatsen in een mensenleven helemaal niet gemakkelijk is. Laat staan wenselijk.

 

Aldus ben ik op het volgende punt gekomen. Een uitspraak van Samuel Johnson die over de liefde zei: Wat lang bemind moet worden, moet eerder met verstand worden bemind dan met hartstocht. Ik las deze spreuk toevallig in een boek dat pretendeerde “passioneel” te zijn. Nadat ik de spreuk nog een paar keer herlezen had, probeerde ik me een koppel voor te stellen waaraan ik deze spreuk zou kunnen toetsen. Welk koppel, waarvan je met een stellige zekerheid kan zeggen dat ze het lang met elkaar zullen uithouden, zou er nu eerder via het verstand dan wel via de hartstocht liefhebben?! Misschien lag het aan mijn acuut gebrek aan bevriende koppels maar ik kon er alvast geen voor de geest halen. Ik sloeg het boek dicht en dacht na. Liefhebben met het verstand. Liefhebben met het verstand. Liefhebben met het verstand… maar dat is toch je reinste onzin? Alsof liefde, de tinteling die door je aders stroomt, de zuurstof van het leven, een product zou zijn van het verstand. Alsof hartstochtelijke liefde op lange termijn niet mogelijk is. Alsof het hart na verloop van tijd niet meer open zou staan voor love, l’amour, tederheid, affectie, romantiek of gewoon een simpele “ik zie je graag”.

 

Met een grote dosis kennis ter zake zullen jullie hierop wel een antwoord weten te formuleren. Maar iedereen hier aanwezig zal met mij wel beamen dat jullie hierop geen antwoord moeten geven. Het is immers (in tegenstelling tot het weer) zonneklaar dat jullie tot op vandaag leven op hartstocht. Met het verstand voed je geen zes kinderen op, ben je geen steun en toeverlaat voor 17 kleinkinderen en wordt je niet bewonderd door inmiddels 3 achterkleinkinderen. Bovendien moet er wel hartstocht door jullie aderen stromen, want nergens was de liefde zo te voelen dan in de vele bezoeken bij jullie thuis alwaar het ontvangst telkens weer een feest is, het werkwoord aperitieven nooit in het enkelvoud geschreven wordt, de petit beurrekes onze koffie besuikeren en de pistolets met gehakt al even legendarisch zijn als de lepeltjes van nonkel Pol. De spontaniteit en generositeit waarop wij dit altijd opnieuw hebben mogen ervaren kan moeilijk het resultaat zijn van verstand. Samuel Johnson had het gelukkig dus fout en jullie zijn daar het grootste voorbeeld van.

 

Het is dan ook een moment om er even bij stil te staan dat zestig jaar hartstochtelijk liefhebben toch best een prestatie is en onvermijdelijk ook veel energie gevraagd moet hebben van beide kanten van de trouwfoto. Een begrip om elkaar te willen en een zintuig om elkaar te kunnen verstaan. In goede en kwade dagen, zoals mijnheer pastoor 60 jaar geleden ook al proclameerde. Toen zeiden jullie ‘ja’ op een leven dat gestoeld is op geloof in elkaar, in God én op het optimisme van de mensen. Ja, want het was Georges Denoulet die bij z’n afscheid van de ACV zijn vrouw bedankte en het devies “alleen optimisten zullen overleven” de wereld van de jaren ‘80 instuurde. Deze visionaire uitspraak mag in de wereld van vandaag best wat meer herhaald worden want ze bevat nog steeds een hoge actualiteitswaarde.

 

Anderzijds is het motto “alleen door liefde zullen we overleven” vandaag krachtiger dan ooit, door jullie gesymboliseerd en door ons hartstochtelijk ervaren. Omdat het plaatsen van punten overbodig is, besluit ik dan maar te zwijgen, te genieten en te leven.

Zwijgen.

Genieten.

En leven…

Laat ons dat vooral niet verleren.

 

 

(Korneel 18 mei 2008)

Written by korneelwarlop

juli 15, 2008 at 9:32 am

Geplaatst in It's all in my head

Ademen

leave a comment »

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets liet noteren. Niet dat ik niets meemaakte (verre van zelfs) maar simpelweg omdat ik nog geen tijd vond om mijn klaviertoetsjes de nodige liefde te geven die ze verdienen.

Over exact 23 dagen vertrek ik naar Amerika om er een jaartje te gaan studeren. In aanloop daarvan beleef ik heel wat machtige zaken. We sloten de Gentse periode gepast af en ondertussen maakte ik ook al een onvergetelijke Le Corbusierreis in Frankrijk. De honger is evenwel nog niet gestild. Er resten nog een paar dagen Gentse Feesten, een paar BBQ’s, een weekje werken en natuurlijk een geweldige kotverhuis.

In de komende dagen beloof ik dan ook plechtig mijn postachterstand in te halen! Aan iedereen ondertussen alvast een spetterende vakantie of voor de minder gelukkigen onder jullie: een goede tweede zit!

Greetz,

Korneel

Written by korneelwarlop

juli 14, 2008 at 9:31 am

Geplaatst in Uncategorized