Diamanten Jubileum

leave a comment »

Mijn grootouders aan mijn moeders kant, Georges en Irene, vierden op 18 mei 2008 hun Diamanten Jubileum. Een schaars gegeven. Zestig jaar getrouwd zijn, is in deze wereld eerder de uitzondering op de regel aan het worden. Het spreekt dan ook voor zich dat het feest in Kortrijk vooral een ode was aan de dankbaarheid van de orde van de dag en, natuurlijk, de liefde! De dag begon met een dankviering (alwaar uw dienaar het slotwoord mocht voeren) op de parochie en ging nadien verder op restaurant met een café chantant. Schitterend was dat! Mijn oudjes, 88 en 85 jaar jong, die elk een liedje zongen en daarna nog een danspaske lieten optekenen. “When the moon hits your eyes like a big pizza pie, that’s amore!”

Opa en Oma,

 

Hier sta ik dan. Alles is al gezegd, geschreven en bezongen. Het wiel zal ik in de resterende minuten ook niet heruitvinden en de schoonheid van jullie aanwezigheid en dat van alle mensen hier in deze kerk doet me eigenlijk sprakeloos worden. Èh moh hérè toch, gaat hij nu niets zeggen, hoor ik oma al denken. Natuurlijk wel of wat had je gedacht?! 

 

De vraag is alleen maar; hoe begin je aan zoiets? Hoe begin je aan een slotwoord terwijl er van een slot helemaal nog geen sprake kan zijn? Of beter nog; waar begin je aan een slotwoord zodat je zeker weet dat je met een climax à la “en ze leefden nog lang en gelukkig” kan eindigen?! Dit enkel  als voorbeeld om te zeggen dat punten plaatsen in een mensenleven helemaal niet gemakkelijk is. Laat staan wenselijk.

 

Aldus ben ik op het volgende punt gekomen. Een uitspraak van Samuel Johnson die over de liefde zei: Wat lang bemind moet worden, moet eerder met verstand worden bemind dan met hartstocht. Ik las deze spreuk toevallig in een boek dat pretendeerde “passioneel” te zijn. Nadat ik de spreuk nog een paar keer herlezen had, probeerde ik me een koppel voor te stellen waaraan ik deze spreuk zou kunnen toetsen. Welk koppel, waarvan je met een stellige zekerheid kan zeggen dat ze het lang met elkaar zullen uithouden, zou er nu eerder via het verstand dan wel via de hartstocht liefhebben?! Misschien lag het aan mijn acuut gebrek aan bevriende koppels maar ik kon er alvast geen voor de geest halen. Ik sloeg het boek dicht en dacht na. Liefhebben met het verstand. Liefhebben met het verstand. Liefhebben met het verstand… maar dat is toch je reinste onzin? Alsof liefde, de tinteling die door je aders stroomt, de zuurstof van het leven, een product zou zijn van het verstand. Alsof hartstochtelijke liefde op lange termijn niet mogelijk is. Alsof het hart na verloop van tijd niet meer open zou staan voor love, l’amour, tederheid, affectie, romantiek of gewoon een simpele “ik zie je graag”.

 

Met een grote dosis kennis ter zake zullen jullie hierop wel een antwoord weten te formuleren. Maar iedereen hier aanwezig zal met mij wel beamen dat jullie hierop geen antwoord moeten geven. Het is immers (in tegenstelling tot het weer) zonneklaar dat jullie tot op vandaag leven op hartstocht. Met het verstand voed je geen zes kinderen op, ben je geen steun en toeverlaat voor 17 kleinkinderen en wordt je niet bewonderd door inmiddels 3 achterkleinkinderen. Bovendien moet er wel hartstocht door jullie aderen stromen, want nergens was de liefde zo te voelen dan in de vele bezoeken bij jullie thuis alwaar het ontvangst telkens weer een feest is, het werkwoord aperitieven nooit in het enkelvoud geschreven wordt, de petit beurrekes onze koffie besuikeren en de pistolets met gehakt al even legendarisch zijn als de lepeltjes van nonkel Pol. De spontaniteit en generositeit waarop wij dit altijd opnieuw hebben mogen ervaren kan moeilijk het resultaat zijn van verstand. Samuel Johnson had het gelukkig dus fout en jullie zijn daar het grootste voorbeeld van.

 

Het is dan ook een moment om er even bij stil te staan dat zestig jaar hartstochtelijk liefhebben toch best een prestatie is en onvermijdelijk ook veel energie gevraagd moet hebben van beide kanten van de trouwfoto. Een begrip om elkaar te willen en een zintuig om elkaar te kunnen verstaan. In goede en kwade dagen, zoals mijnheer pastoor 60 jaar geleden ook al proclameerde. Toen zeiden jullie ‘ja’ op een leven dat gestoeld is op geloof in elkaar, in God én op het optimisme van de mensen. Ja, want het was Georges Denoulet die bij z’n afscheid van de ACV zijn vrouw bedankte en het devies “alleen optimisten zullen overleven” de wereld van de jaren ‘80 instuurde. Deze visionaire uitspraak mag in de wereld van vandaag best wat meer herhaald worden want ze bevat nog steeds een hoge actualiteitswaarde.

 

Anderzijds is het motto “alleen door liefde zullen we overleven” vandaag krachtiger dan ooit, door jullie gesymboliseerd en door ons hartstochtelijk ervaren. Omdat het plaatsen van punten overbodig is, besluit ik dan maar te zwijgen, te genieten en te leven.

Zwijgen.

Genieten.

En leven…

Laat ons dat vooral niet verleren.

 

 

(Korneel 18 mei 2008)

Written by korneelwarlop

juli 15, 2008 bij 9:32 am

Geplaatst in It's all in my head

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: