Archive for augustus 2008

As good as it gets

leave a comment »

Gatver! Weer naar beneden! Het is zowat de teneur van de afgelopen drie dagen. Tornado Fay hangt hier zwaar mijn keel uit. Afgelopen nacht werden we om 2 am gewekt door een sirene: Tornado Alarm. Je kan niet geloven hoe mottig het is om steeds opnieuw je dagritme verstoord te zien worden om vervolgens als een stelletje werkloze haringen in een gang te gaan zitten niksen. Piet heeft het stalen gestel en de Duitse ingesteldheid om altijd en overal te presteren. Zo ook in een gang vol tornadopamperende chinezen. Chapeau Piet! Het is mij alvast niet gegeven. Vandaag en morgen zou het hier even rustig moeten zijn maar tegen het weekend voorspelen ze opnieuw meer onheil. Frank, Sabine…waar zijn jullie toch met jullie afgrijselijke oneliner:  “Morgen zijn we er weer met meer weer”? (voor de geïnteresseerden in weather alert: check onze Troy University SOS website)

 

Voorts gaat het leven hier zijn gewone…tja…vooral gang.  Zoals je weet ben ik begin vorige week gestart met mijn dieet en  dus heb ik op maandag steevast een date met mijn weegschaal (zowaar in kilo) en met de uitdagende weddenschap met mijn vader dat ik vermoedelijk één van de eerste mensen zal zijn die magerder uit Amerika zal terugkeren dan ik gekomen ben. Vrolijke taferelen à la een verliefde Erik-en-Sanne-blik verheugden aldus maandag mijn gemoed: 2, 6 kilo lichter op één week tijd! Dat gaat (te?) hard! Het hoeft ergens niet te verbazen natuurlijk. De manier waarop de kilo’s er afgelopen jaar weer bijkwamen mag ik niet vrijgeven van de voedselveiligheid maar gezond was het allerminst. Elke dag evenwichtige voeding, veel groenten, alles afgewogen, veel water drinken én vooral veel sporten. Daarbij kweken we stilaan een vast dagelijks ritueel. In de voormiddag gaan we fitnessen, in de namiddag lopen of zwemmen en ’s avonds hebben we voetbaltraining. Dikke fun! Het was ook héél erg leuk om reacties te krijgen van partners in crime die ook aan het regimen zijn! Volhouden, beste caloriehaters! Als ik kan vermageren in het land van Mc Donald dan kunnen jullie het zeker in het land van Yves Leterme. (nu snap ik eindelijk wat hij bedoelt met de broeksriem aanhalen).

Met een beetje geluk wordt het hier straks misschien het land van Dr. Change. Barack Obama is hier dan misschien niet echt hot, van de televisie is hij alvast niet weg te slaan. Deze week vond ik eindelijk de tijd om de volwaardige speech over race eens te bekijken en ik moet zeggen; ik was zwaar onder de indruk.  Als je even een half uurtje de tijd hebt, is dit zeker een aanrader!

 Tijdens het fitnessen volg ik de verkiezingszenders hier op de voet (jaja, uiteraard heeft elk toestel hier zijn eigen TV met een miljard zenders) en het is best amusant en sensationeel, zeker met de Democratische Conventie die nu aan de gang is in Denver. Aanslag op Obama verijdeld! De 75 000 aanhoorders van Obama’s speech moeten om 10u in het stadion binnen zijn om Obama om 18u te horen speechen. Insane! Ted Kennedy die uit de doden is opgestaan om zijn steun te komen betuigen. Amerika wordt zot! De dochters van Obama die voor heel de conventie “Daddy” roepen wanneer ze hun vader via videoconferentie op een reuzescherm te zien krijgen. En plots vindt iedereen Obama sympathiek! Fantastisch toch hoe alles hier als gesuikerde eiwitten opgeklopt wordt?! Soms, ja heel soms, kan ik er écht van genieten.

 

 

Advertenties

Written by korneelwarlop

augustus 27, 2008 at 7:56 am

Geplaatst in USA

Et c’est parti…

with 2 comments

Het werd zo stilaan tijd, me dunkt. We zijn hier nu bijna drie volle weken en pas deze week hebben we voor het eerst alle drie de vakken (Public Policy, Foundations of Public Administration en Public Budgeting) voor het eerst gehad. Het echte werk kan vanaf nu beginnen. Onze lessen vallen telkens ’s avonds van 6 pm tot 9 pm. Een toeval is dat allerminst want we zitten vooral opgescheept met werkende collega’s studenten. Enkelen zijn aan de slag voor de lokale overheid en hopen via de opleiding Master of Public Administration wat meer skills bij te leren (lees: wat meer te verdienen). Anderen zijn dan weer militair die eindelijk de kans zien om te studeren, hetgeen ze door hun dienst niet konden doen. Nog anderen zijn, wat ik noem, de aanmodderaars. Van die mensen die eigenlijk niet goed weten wat ze doen, ook niet weten of ze er goed in zijn (hetgeen meestal niet het geval is) en die dus meesmuilend de lessen volgen. En dan, ja dan, heb je nog de exchange students… Zonder te overdrijven; van die schare vreemde eenden in de Amerikaanse bijt zijn de belgen zeker de beste! De twee chinezen die ook tot het selecte kransje internationale studenten gerekend mogen worden, spreken amper engels. Zo moest ik, die nochtans ook geen vlotte lezer ben, tijdens een groepsdiscussie maar liefst 10 minuten wachten op Joe; een chinees die zo hard slijmt bij de prof dat er spetters op mijn brilglazen te ontwaren zijn. Maar mee discussiëren in groep? Oooooh neen, nooit van gehoord! Ik vind het soms toch wat wrang. Tijdens onze aanvraag kregen wij heel vaak te horen dat een goede kennis van het engels noodzakelijk was. Het is trouwens één van de parameters om hier toegelaten te worden. Als je dan ziet dat een gast als Joe, die hier al aan zijn tweede jaar bezig is, niet veel verder komt dan de engelse zin: “My name is Joe, it’s my English name…my chinese name is…”, vervolgens gaat hij door in het chinees om nadien een melting pot der talen te brabbelen waarvan zelfs onze chinese prof. Feng Sun haar geëpileerde wenkbrauwen fronst. Als chinezen elkaar al niet meer verstaan… hoe moet ik dan die mandarijn begrijpen?

(De Mc Call Hall, het gebouw waar onze lessen doorgaan)

Enfin, we zijn er niet echt door gefrustreerd. Vaak is het gewoon lachwekkend. Ook de manier van lesgeven is hier best amusant. Altijd, maar dan ook altijd, zijn er hier groepswerken of -discussies (mijn docent uit de lerarenopleiding zou er vast dagelijks een triple orgasme aan overhouden). Best wel interessant want op die manier leer je je collega’s en de Amerikaanse structuren wat beter kennen. Ondertussen hebben we ook al onze eerste taken gekregen. Een essay over Public Budgeting en een lesvoorbereiding voor Foundations of Public Administration. Werken! Werken! Werken! Ook het niveau valt hier best mee en is vergelijkbaar met hetgeen we in Gent gezien hebben. Het grootste verschil is vermoedelijk wel het cursusmateriaal. Dat is hier toch wel een stuk beter, meer basiswerk en als je dat dan nog eens oversaust met de geschiedenis van de Public Administration in de Amerikaanse context dan krijg je als europeaan toch wel andere inzichten. Leuk! Ook qua randinformatie is hier veel meer voor handen. In onze gang staat bv. een rekje met enkel bestuurskundige tijdschriften. Een schril contrast met de enkele tijdschriften die wij in Gent voorhanden hadden. Onze verbazing was dan vermoedelijk ook even groot als toen Columbus de aardappel meenam naar Europa.

(En toen stond daar doodleuk een rekje vol vakliteratuur)

Na(ast) de psychische afmatting is het natuurlijk ook tijd voor de fysieke afmatting. Schier dagelijks zijn we dan ook op het soccerplein te vinden voor een partijtje voetbal. Het is eigenlijk steeds een leuke en gezonde afsluiter van de dag. De internationale studenten ontmoeten elkaar daar nog eens en smeden plannen voor de  komende dagen. Tenminste, dan moet het weer wel wat meezitten want er is storm op komst. De andere campus van Troy University, in Dothan, werd uit voorzorg gesloten en de lessen opgeschort. Benieuwd of de chinezen in uiterste nood toch hun engelse taal zullen beheersen en de betekenis weten van de afkorting S.O.S. Van een case study gesproken!

(Op dergelijk niveau is iedereen international)

Written by korneelwarlop

augustus 22, 2008 at 7:36 pm

Geplaatst in USA

Surprise! Happy Birthday Pete!

with one comment

Elk jaar, al 21 jaar aan een stuk, vieren mensen de post-baarmoederjaartjes van Piet Coopman, mijn roommate en trouwe trawant in tal van zaken. Is het nu eten, drinken, uitgaan, participeren in studentenraden of studeren in het buitenland. Ja, die Piet weet naderhand wel hoe het moet en daar ben ik, als trouwe kameraad, best fier op. Ik herinner me nog hoe we als groentjes in het eerste jaar bestuurskunde elkaar leerden kennen als “die gast die ook in Toeroet in het college gezeten heeft”. Wie had toen gedacht dat we een dikke vier jaar later samen aan de andere kant van de aardbol in Troy University zouden studeren. Ik alleszins niet. Onwetendheid maakt vaak een groot deel uit van de schoonheid. Neem nu bijvoorbeeld afgelopen avond…

 

Niets vermoedend gaan Piet en ik naar onze les. Foundations in Public Administration: het vak waar we beiden het meest van verwachten. De sfeer in de klasgroep is ontspannen en bij wijze van introductie wordt gedurende anderhalf uur uitleg gegeven. Bij het buitenkomen van het lesgebouw ontmoeten we Julian en Paul, twee kameraden, en we spreken af om binnen een uurtje te gaan voetballen. Paul en Julian zouden we wel ontmoeten op het voetbalplein. Omdat we nog niets gegeten hebben, gaan we nog snel een slaatje eten. Rond vijf na acht komen we boven op ons verdiep. Piet steekt de sleutel in het slot, draait, opent de deur en…SURPRISE!

 

Ja, ze waren er allemaal: Julian, Paul, Lucas, Wendy, Mirte, Leonie, Mr. T, Vadim, Andrew, Robert, Erika. Er was een typisch Amerikaanse birthdaycake, er waren slingers en toeters, er was bier en er waren cadeautjes. Uw dienaar was opgetogen want zijn opzet was gelukt: een verjaardagsfeestje organiseren zonder dat Piet er iets vanaf wist. Geen sinecure als je op drie meter van elkaar leeft. Een niets vermoedende Pete liet zich gewillig meedrijven op de golven van de internationale vriendschap. Er was een typisch Amerikaanse roeispaan waarmee hij 22 keer gekickt werd, er was een poster van de cheerleaders van Troy University, er was een te gekke T-shirt…

 

Als klap op de vuurpeil speelde onze Kazachse vriend Vadim Rudakov enkele gitaarnummers, waaronder het zeer gesmaakte Prosta takaja. De avond kon niet meer stuk! Sommigen kropen vroeg onder de wol. Morgen was er immers nog een lesdag en moesten wij niet naar de eerste soccertraining? Met een harde kern bleven we echter nog over, wachten tot het middernacht was. Klokslag 12u gingen de blikjes Busch voor het laatst open. Een gelukkige internationale 22° verjaardag Pete!  

(Meer foto’s: zie Flickr)

Written by korneelwarlop

augustus 20, 2008 at 6:47 am

Geplaatst in USA

Panama Beach bitch!

with 3 comments

Je kent het gevoel wel. Weekend. Het gevoel dat Tracy Ullman zo mooi weergaf in haar liedje Breakaway… Thank you oh Lord, er is nog andere muziek dan die dikke-vette-neger-whatch-my-Dodge-muziek. Sorry voor de taal maar ik neem nu eenmaal rap de taal van mijn republikeinse roommate over. Hij is tegen alles wat niet blank is maar hij luistert wel naar zwarte muziek. Hij verwijt de aziaten dat ze rijsteters zijn maar eet zelf niets anders dan van die afgrijselijke snacks met veel te foute namen als “Lunchables” en afgrijselijke vormen zoals je op de foto hieronder kan zien.

In feite eet hij niets anders dan zo’n vuiligheid. Hij eet ook de hele dag door. Op zich is dat zijn probleem maar als je deze site van de producent even bekijkt dan merk je al gauw dat er hier meer aan de  hand is. Duizenden Amerikaanse kinderen krijgen dagelijks dergelijke non-food mee naar school. Je kan de gevolgen al raden… en heb je al eens stilgestaan bij de macht dat dergelijke voedingsbedrijven moeten hebben? Ze kneden de hersencelletjes van de toekomst van morgen. Degoutant als je er zo even op doorgaat. (Hetgeen ik uiteraard nog wel eens zal doen. Ik ben bezig een voedselfotoalbum aan het aanleggen. Ik kom er dus zeker op terug. Fasten seatbelts!)

Maar goed, het is weekend, en dan moeten we er even tussenuit. We vergeten even dat we kritische massa hebben en stappen lekker mee in de kapitalistische fanfare… Robert, de roommate, heeft een auto en speelt dus chauffeur van dienst. Juist, je raadt het al, muziek volle bak en maar rijden. Op naar Panama Beach. Het kustoord van verderf waar Springbreak jaarlijks doorgaat. Er was ons verteld dat het zo’n twee en een half uur rijden was vanuit Troy. Twee uur dikke fun, in voor een fris biertje en de tijd om onderweg je ogen even de kost te geven. Een impressie:

Ollright…zou je in het West-Vlaams denken. “Dikke Amerikaanse boerefun”. Dat had het inderdaad kunnen zijn. Helaas was de route die Robert wilde volgen toch wel een “beetje” langer dan hetgeen ons voorgehouden werd. Het was bijna valavond toen we het strand na vier uur rijden bereikten. Het was behoorlijk bewolkt en de chicks waren al lang weg. Kut. Jaja, echt een kutgevoel. Alsof je direct je hoofd van je lichaam zou willen zuipen. (zoals je hoort neem ik ook snel de taal van onze hollandbroeders over) Maar goed, een mens maakt er het beste van, speelt wat beach volleybal, leert je reisgezellen wat beter kennen en geniet van een best aardige sunset.

 

Een machtig gevoel. Daarnet zat je met je teensletsen nog in het zand van Nieuwpoort aan de Noordzee en nu zit je met je vette  reet op het hagelwitte zand van Panama Beach. Mijmeren aan de Golf van Mexico. De wereld is écht een toverbal! Heel wat minder magisch verliep het vervolg van onze avond. Het plan was nochtans hoopgevend: douchen, eten, een motel zoeken, biertje, partietje (ook een hollands mop) en vervolgens genieten van de zonsopgang. Geef toe, een studerende mens kan het slechter treffen.

(Meer foto’s op mijn Flickr-account. Zie hiernaast)

Dat was evenwel buiten de republikein, zoals Pete en ik onze roommate noemen, gerekend. Hij was al sinds onze aankomst in Panama aan het ouwehoeren dat het een lieve lust was en opeens kwam de aap uit de T-shirtmouw. Meneer wilde terug. Geen zin. Moe (vermoedelijk door het gebrek aan Lunchables) en hij vond het plan eigenlijk geen zo’n best idee. Even flitste Admiral Freebee door mijn hoofd: It’s a bad year for rock ’n roll… Een afknapper van jewelste sloeg als een tropische golf in ons gezicht. Julian, onze coole Duitse spitsbroeder, probeerde nog wel even maar tevergeefs. Na een deugddoende maaltijd in Applebee’s vatten we onze vier uur durende tocht aan. Hoop en al zijn we zo’n twee en een half uur in Panama geweest en hebben we acht uur in de auto gezeten. Kut!

Moraal van het verhaal: als je rock ’n roll wil moet je je ontdoen van alle republikeinse amerikanen aan boord. Serieus. Ze stinken, ze roken mentholsigaretten, ze eten lunchables en ze kunnen zagen zoals alleen uithoekse limburgers kunnen. (Sorry Fery, deze kon ik echt niet laten liggen). Wat je dan wel moet doen? Sporten! De laatste dagen zijn we goed op dreef. We voetbalden al behoorlijk intens en je kan niet geloven hoe dankbaar ons lichaam daarvoor was! Dat lichaam wordt vanaf maandag overigens aardig gesoigneerd want dan begin ik met mijn dieet en drijf ik mijn sportintensiteit op. Ik kijk er best wel naar uit. Het is geen kwestie van keuze maar van noodzaak ofschoon ik niet té hard op een hartlijdende Amerikaan wil lijken. Het is hier dus opperbest en het wordt elke dag beter. Zet tot slot je computerspeakers op het hoogste volume en beluister onderstaand nummer. We horen het hier overal en van zodra we onze Dodge hebben, is het eerst wat we doen onze ramen openzetten en dit nummer door de boksen jagen.Het is niet voor elk moment maar het is zwarte muziek die best aardig is. Die zwarten… Zij zijn wél rock ’n roll. 

 

Written by korneelwarlop

augustus 18, 2008 at 5:37 am

Geplaatst in USA

Hey what’s up man!

with 5 comments

Hier in Alabama is de meerderheid van de mensen republikein, ook de studenten. Ze komen er openlijk voor uit dat ze gaan stemmen op Mc Cain. Als je hen om een motivatie voor hun stemgedrag vraagt, dan krijg je weerzinwekkende dingen te horen als: “I don’t vote on niggers”, “Obama is a muslim, that’s why we call him Barack Osama”, of beter nog “I don’t vote on a nigger who’s a muslim on top”. Als we opwerpen dat Obama nochtans een goed programma heeft en bijzonder populair is in de rest van de wereld dan krijg je niets anders dan schuddende hoofden te zien. “He doesn’t have a program. He never tells us how he would make it work”. Laat het duidelijk zijn. Het racisme is hier (en blijkbaar in nogal wat andere staten in Amerika) nog prominent aanwezig en het is zo klaar als pompwater dat de aanslagen van 09/11 het schrikbeeld van de moslims heeft aangewakkerd. Het verwonderde ons dan ook niet toen Robert, onze Amerikaanse roommate, gisteren kwam aandraven met een poll waaruit blijkt dat 56% van de Amerikanen op Mc Cain zou stemmen. Het belooft dus zeker nog een spannende strijd te worden en om eerlijk te zijn zou ik er niet zo gerust op zijn dat Obama het haalt. Het lijkt me in ieder geval iets om met interesse te volgen.

Tegenover al dat conservatisme van de Amerikaanse studenten staat een ongeremdheid als het op drank en vrouwen aankomt. Het lijkt mij alvast moeilijk te rijmen met hun zelfbeeld maar blijkbaar zijn die values niet van toepassing op zichzelf.  Als Europeanen zijn wij nochtans wat gewoon als het op feesten aankomt maar als je dacht dat de taferelen van in de Gentse Overpoort al erg waren dan heb je nog niets gezien. Omdat we hier nog geen les gehad hebben (en ’s avonds dus ook nog niet veel om handen hebben) schuimden we hier drie feestjes af. Het was wel amusant maar het woord dat hier best bij past is hallucinant…

Wie zei ook weer dat Amerikaanse films altijd overdreven zijn? Me dunkt dat dit een verbeterde versie van American Pie is… Ze zijn echt wel grappig die amerikanen omdat ze zo verdomd naïef zijn. Blijkbaar helpt het hen wel om op die manier onbezorgder te leven maar ze weten echt niet wat er in de rest van de wereld gebeurt. Ze zijn gelukkig in hun onwetendheid. Dat moet je hen wel nageven. In ieder geval is er één iets dat ik hier al geleerd heb. Er is geen betere plaats om te leven dan Europa.

Written by korneelwarlop

augustus 14, 2008 at 7:55 pm

Geplaatst in USA

En dan was er W3, een Dodge and thoughts

with 3 comments

Hoezee! Eindelijk kan ik terug flitsen als vanouds en komt er terug muziek uit mijn computerklavier getokkeld. Mooi zo. Het zegt jullie misschien weinig maar deze week reed ik zowat de muren op zonder the world wide web (W3, de Amerikaanse tegenhanger van Kristel, Karen en Kathleen). Jaja, het is erg te moeten vaststellen hoezeer we aan die nieuwe infobron annex communicatiekanaal verslingerd zijn. De ergernis kan gelukkig plaats maken voor heugelijk nieuws: er komen meer posts en filmpjes. Foto’s zijn hiernaast al op mijn Flickr-account te bewonderen. Ook mijn contactgegevens in Amerika zijn bij “contact” terug te vinden. Sinds vanavond werkt alles dus perfectemento, no problemo!!! Beter nog. Vandaag hebben we ook een optie genomen op onze auto want zonder vierwieler ben je hier werkelijk niets! Ik wil en kan er nog niet veel over kwijt maar in primeur krijg je toch al een foto van onze Dodge Durango te zien. Een beestige auto!

Het is best grappig om nog eens echt het Nederlands te hanteren. Kwestie dat een mens zich toch wel héél snel aanpast en Piet en ik (toch twee vurige verdedigers van de West-Vloamsche tongval) nu en dan zelfs al Engels tegen elkaar spreken. Gewoon. Because we’re used to. Geef toe, ietwat raar na amper een week. Het is aan de andere kant echter ook normaal. We leven hier op een roetsjbaan als het aankomt op nieuwe contacten leggen. Een mens heeft zowaar geen tijd om iedereen toe te voegen op Facebook…je kan immers niet én “computeren” en “shaking hands”. Maar goed, zelfs dat went ook al was het maar omdat er nu ook wel andere katten te geselen zijn. 

Pete, Mr. T and I

Sinds ons verblijf hier vallen er ons toch een aantal zaken op die merkelijk anders zijn dan bij ons. Neem nu bijvoorbeeld inkopen doen. Hier vind je geen bruin brood. Bakboter evenmin en van washandjes hebben ze al helemaal geen kaas gegeten. Vuilniszakken heb je enkel van 180 L. Dat is drie keer zo groot als een gewone huisvuilzak bij ons. (ik hoef er natuurlijk niet bij te zeggen dat ze van recyclage nog nooit gehoord hebben).  Aan de andere kant is alles hier vrij goedkoop. Een printer kost hier bijvoorbeeld 54 dollar. Een GSM 12 dollar. Een paar Nike sportschoenen 8 dollar en speakers voor je computer 9 dollar. Uiteraard zijn dat de meest markante voorbeelden, maar het geeft toch wel mooi aan waar de verschillen zitten. Daarnaast is Amerika ook een land van dubbelzinnigheden. Neem nu bijvoorbeeld onze infrastructuur op de campus. Van buitenuit kan je er werkelijk niets op aanmerken. Het is zó perfect dat het haast fake lijkt…en dat is het helaas ook. De Griekse zuilen, waar ik in een eerdere post over sprak, blijken bij nader onderzoek hol te zijn en gemaakt uit kunststof. Wat een afknapper! Het international center, waar de internationale studenten verblijven, is van buitenaf een pareltje (te zien aan de fonteintjes en de potsierlijke namen op de gevel) maar de kamers binnen kunnen best een likje verf gebruiken. Een ander voorbeeld. In bijna elke mededeling die we hier van de officiële instantie krijgen staat er te lezen dat het belangrijk is om aan sport te doen. Terecht, zou ik zo zeggen! Een gezonde geest in een gezond lichaam, weet je wel…Tegelijk moet je evenwel vaststellen dat er op de campus werkelijk niets van gezond of onbewerkt eten te vinden is. Het zijn zo van die kronkels die me telkens opnieuw opvallen en me bezig houden.

Dat Amerika er in haar prille geschiedenis er altijd al een dubbele houding op nagehouden heeft, blijkt héél duidelijk uit onderstaand filmpje van South Park. Het werd ook gebruikt in Bowling for Columbine, de documentaire van Michael Moore. Zeker voor het zuiden klopt dit beeld helemaal.

Zoals je op Piet zijn blog kan lezen gebeurde er deze week nog vanalles. Het meest opmerkelijke was evenwel de ontmoeting met onze prof, mevrouw Rosell. Een héél vriendelijke dame die direct tijd voor ons vrij maakte. Ze gaf ons wat meer duiding bij de opleiding. Het is duidelijk dat het hier, meer dan in Gent, zal gaan over de grondbeginselen van de bestuurskunde en de bestuurswetenschappen. Dat stond ons geweldig aan omdat in Gent de nadruk toch meer lag op het publiek management. Tevens blijven we nog steeds van oordeel dat we hier op inhoudelijk vlak op de beste plaats terecht gekomen zijn. Daarnaast wist mvr. Rosell ons te verrassen met enkele weetjes over België maar de grootste verrassing moest toen nog komen: ze raadt ons aan om niet naar Western Kentucky University te gaan in de tweede semester en gewoon in Troy onze opleiding te vervolledigen. Op één dag tijd bleek alles dus op te klaren boven de administratieve hemel en mogen we van Troy University het jaar hier uit doen. Een plotse wending die toch wel goed moet overwogen worden (ook met het thuisfront) áls we hierop zouden ingaan. Het is in ieder geval goed dat we alle opties open houden. Het geeft een goed gevoel. Het gevoel dat je niet enkel welkom bent maar ook een beetje thuis komt.

Written by korneelwarlop

augustus 13, 2008 at 8:27 am

Geplaatst in USA

Geduld is een mooie deugd…

leave a comment »

Shit, it’s getting hot in here!!!

Met mijn excuses voor het lange wachten op nieuws… alles is ok met mij maar ik sukkel wat met mijn computer… It’s freaking me out! Ik hoop evenwel bijna het eind van de tunnel te zien zodat ik hier binnenkort weer kan botvieren! Ik verlang al naar lange chatsessies, het doorsturen van wat beelden en natuurlijk het delen van massa’s anekdotes! It’s great over here, man! Er is hier ook één en ander aan het veranderen van plannen maar meer daarover van zodra de tijd rijp is.

Greetz,

Korneel

Written by korneelwarlop

augustus 12, 2008 at 9:09 pm

Geplaatst in USA