Surprise! Happy Birthday Pete!

with one comment

Elk jaar, al 21 jaar aan een stuk, vieren mensen de post-baarmoederjaartjes van Piet Coopman, mijn roommate en trouwe trawant in tal van zaken. Is het nu eten, drinken, uitgaan, participeren in studentenraden of studeren in het buitenland. Ja, die Piet weet naderhand wel hoe het moet en daar ben ik, als trouwe kameraad, best fier op. Ik herinner me nog hoe we als groentjes in het eerste jaar bestuurskunde elkaar leerden kennen als “die gast die ook in Toeroet in het college gezeten heeft”. Wie had toen gedacht dat we een dikke vier jaar later samen aan de andere kant van de aardbol in Troy University zouden studeren. Ik alleszins niet. Onwetendheid maakt vaak een groot deel uit van de schoonheid. Neem nu bijvoorbeeld afgelopen avond…

 

Niets vermoedend gaan Piet en ik naar onze les. Foundations in Public Administration: het vak waar we beiden het meest van verwachten. De sfeer in de klasgroep is ontspannen en bij wijze van introductie wordt gedurende anderhalf uur uitleg gegeven. Bij het buitenkomen van het lesgebouw ontmoeten we Julian en Paul, twee kameraden, en we spreken af om binnen een uurtje te gaan voetballen. Paul en Julian zouden we wel ontmoeten op het voetbalplein. Omdat we nog niets gegeten hebben, gaan we nog snel een slaatje eten. Rond vijf na acht komen we boven op ons verdiep. Piet steekt de sleutel in het slot, draait, opent de deur en…SURPRISE!

 

Ja, ze waren er allemaal: Julian, Paul, Lucas, Wendy, Mirte, Leonie, Mr. T, Vadim, Andrew, Robert, Erika. Er was een typisch Amerikaanse birthdaycake, er waren slingers en toeters, er was bier en er waren cadeautjes. Uw dienaar was opgetogen want zijn opzet was gelukt: een verjaardagsfeestje organiseren zonder dat Piet er iets vanaf wist. Geen sinecure als je op drie meter van elkaar leeft. Een niets vermoedende Pete liet zich gewillig meedrijven op de golven van de internationale vriendschap. Er was een typisch Amerikaanse roeispaan waarmee hij 22 keer gekickt werd, er was een poster van de cheerleaders van Troy University, er was een te gekke T-shirt…

 

Als klap op de vuurpeil speelde onze Kazachse vriend Vadim Rudakov enkele gitaarnummers, waaronder het zeer gesmaakte Prosta takaja. De avond kon niet meer stuk! Sommigen kropen vroeg onder de wol. Morgen was er immers nog een lesdag en moesten wij niet naar de eerste soccertraining? Met een harde kern bleven we echter nog over, wachten tot het middernacht was. Klokslag 12u gingen de blikjes Busch voor het laatst open. Een gelukkige internationale 22° verjaardag Pete!  

(Meer foto’s: zie Flickr)

Written by korneelwarlop

augustus 20, 2008 bij 6:47 am

Geplaatst in USA

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. hallo Korneel,die Khalid is wel de max en zie het al helemaal voor me dat je ook zo over de grond danst en springt na je dieet;veel succes ermee.mam

    Leen Denoulet

    augustus 22, 2008 at 8:50 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: