Et c’est parti…

with 2 comments

Het werd zo stilaan tijd, me dunkt. We zijn hier nu bijna drie volle weken en pas deze week hebben we voor het eerst alle drie de vakken (Public Policy, Foundations of Public Administration en Public Budgeting) voor het eerst gehad. Het echte werk kan vanaf nu beginnen. Onze lessen vallen telkens ’s avonds van 6 pm tot 9 pm. Een toeval is dat allerminst want we zitten vooral opgescheept met werkende collega’s studenten. Enkelen zijn aan de slag voor de lokale overheid en hopen via de opleiding Master of Public Administration wat meer skills bij te leren (lees: wat meer te verdienen). Anderen zijn dan weer militair die eindelijk de kans zien om te studeren, hetgeen ze door hun dienst niet konden doen. Nog anderen zijn, wat ik noem, de aanmodderaars. Van die mensen die eigenlijk niet goed weten wat ze doen, ook niet weten of ze er goed in zijn (hetgeen meestal niet het geval is) en die dus meesmuilend de lessen volgen. En dan, ja dan, heb je nog de exchange students… Zonder te overdrijven; van die schare vreemde eenden in de Amerikaanse bijt zijn de belgen zeker de beste! De twee chinezen die ook tot het selecte kransje internationale studenten gerekend mogen worden, spreken amper engels. Zo moest ik, die nochtans ook geen vlotte lezer ben, tijdens een groepsdiscussie maar liefst 10 minuten wachten op Joe; een chinees die zo hard slijmt bij de prof dat er spetters op mijn brilglazen te ontwaren zijn. Maar mee discussiëren in groep? Oooooh neen, nooit van gehoord! Ik vind het soms toch wat wrang. Tijdens onze aanvraag kregen wij heel vaak te horen dat een goede kennis van het engels noodzakelijk was. Het is trouwens één van de parameters om hier toegelaten te worden. Als je dan ziet dat een gast als Joe, die hier al aan zijn tweede jaar bezig is, niet veel verder komt dan de engelse zin: “My name is Joe, it’s my English name…my chinese name is…”, vervolgens gaat hij door in het chinees om nadien een melting pot der talen te brabbelen waarvan zelfs onze chinese prof. Feng Sun haar geëpileerde wenkbrauwen fronst. Als chinezen elkaar al niet meer verstaan… hoe moet ik dan die mandarijn begrijpen?

(De Mc Call Hall, het gebouw waar onze lessen doorgaan)

Enfin, we zijn er niet echt door gefrustreerd. Vaak is het gewoon lachwekkend. Ook de manier van lesgeven is hier best amusant. Altijd, maar dan ook altijd, zijn er hier groepswerken of -discussies (mijn docent uit de lerarenopleiding zou er vast dagelijks een triple orgasme aan overhouden). Best wel interessant want op die manier leer je je collega’s en de Amerikaanse structuren wat beter kennen. Ondertussen hebben we ook al onze eerste taken gekregen. Een essay over Public Budgeting en een lesvoorbereiding voor Foundations of Public Administration. Werken! Werken! Werken! Ook het niveau valt hier best mee en is vergelijkbaar met hetgeen we in Gent gezien hebben. Het grootste verschil is vermoedelijk wel het cursusmateriaal. Dat is hier toch wel een stuk beter, meer basiswerk en als je dat dan nog eens oversaust met de geschiedenis van de Public Administration in de Amerikaanse context dan krijg je als europeaan toch wel andere inzichten. Leuk! Ook qua randinformatie is hier veel meer voor handen. In onze gang staat bv. een rekje met enkel bestuurskundige tijdschriften. Een schril contrast met de enkele tijdschriften die wij in Gent voorhanden hadden. Onze verbazing was dan vermoedelijk ook even groot als toen Columbus de aardappel meenam naar Europa.

(En toen stond daar doodleuk een rekje vol vakliteratuur)

Na(ast) de psychische afmatting is het natuurlijk ook tijd voor de fysieke afmatting. Schier dagelijks zijn we dan ook op het soccerplein te vinden voor een partijtje voetbal. Het is eigenlijk steeds een leuke en gezonde afsluiter van de dag. De internationale studenten ontmoeten elkaar daar nog eens en smeden plannen voor de  komende dagen. Tenminste, dan moet het weer wel wat meezitten want er is storm op komst. De andere campus van Troy University, in Dothan, werd uit voorzorg gesloten en de lessen opgeschort. Benieuwd of de chinezen in uiterste nood toch hun engelse taal zullen beheersen en de betekenis weten van de afkorting S.O.S. Van een case study gesproken!

(Op dergelijk niveau is iedereen international)

Written by korneelwarlop

augustus 22, 2008 bij 7:36 pm

Geplaatst in USA

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Hoe zit het nu met die storm, Korneel? Ik hoorde op t nieuws dat ze onderweg was naar Alabama. Je bent toch niet weggewaaid, hoop ik?

    Hans

    augustus 24, 2008 at 9:46 am

  2. Yepse,

    We zijn niet weggewaaid maar we zijn wel even uit onze kamer geroepen geweest. Als het hier stormt is het hier écht wel serieus. (zoals dik hier ook écht wel dik is…)

    Soit info over de bewogen dag van gisteren kan je lezen op piet zijn post:

    http://pietcoopman.wordpress.com/2008/08/24/tornado-warning/

    korneelwarlop

    augustus 24, 2008 at 6:57 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: