Archive for september 2008

Tussen Walle en Troy

leave a comment »

Mijn gedachten zijn bij Louis Seynaeve. Misschien ken je hem wel…het hoofdpersonage uit Het Verdriet van België. Ik vond het in deze woelige tijden van ongesplitste kieskringen, fortissementjes en andere Gerre Bourgeois best een interessant experiment om het meesterwerk van Hugo Claus eens te lezen. Net zoals velen, struikelde ik ook over de beginpagina’s. Het leesplezier was ver te zoeken en ik gromde bij mezelf: “Volksverheffing… Wéér zo’n gast die eens gaat bewijzen hoeveel woorden hij wel kent. Het type dat een meisje verleidt door een hele encyclopedie af te ratelen. Ken jet? Het genot van die pagina’s moet waarschijnlijk bij het schrijven ervan zitten. Zeker en vast niet bij het lezen ervan…” Enfin, zo ging ik maar verder met wat te mokken. Ondertussen ben ik bijna halfweg het boek en ik amuseer me kostelijk! En hoewel ik het vermoeden heb dat het beste nog moet komen, kan ik nu al zeggen dat Hugo Claus postuum die Nobelprijs voor de Literatuur moet krijgen. Schitterend boek!

Lezen. Dat was de afgelopen week vermoedelijk hetgeen we 85% van onze tijd gedaan hebben. Article Analysis, een case study én een midterm exam. Een mens zou voor minder zijn blogposts eens een week achterwege laten. Ondertussen ligt alles achter de rug en kijken we met wazige (chloride?) ogen naar de Fall Break uit die vrijdag begint. Gisteren hadden we dus ons eerste examen dat bestond uit drie open vragen. Tijdens die drie uur mocht iedereen vrij rondlopen, naar het toilet gaan, een koffie gaan halen… er was ook geen surveillantie in het lokaal. Omdat Piet en ik onze woordenboeken Nederlands-Engels mochten gebruiken (hetgeen toch wel nodig is om een beetje academische praat op papier te zetten) waren voor ons ook een laptop mét internetverbinding toegelaten… Hilariteit alom! In België zouden dergelijke toestanden toch écht wel ondenkbaar zijn.

Tijdens het studeren door, hadden we dit weekend ook een verjaardag te vieren. Robert werd 21 jaar: drinking age!!! Het moet inderdaad wel wat zijn. In Amerika word je vanaf je 18de de oorlog in Irak ingestuurd maar mag je maar vanaf je 21ste drinken. Soit, het deed er die dag niet echt toe. Wat onze roommate die dag wilde zat in een fles gevangen…ALCOHOL! “I want to get drunk” En alzo kwamen wij zaterdagmiddag bij de mexicaan terecht alwaar meneer Thiery zich een Bart De Wever van een Margarita bestelde. Legaal! Man, wat een overwinning! Als prijs kreeg hij er nog een shotje tequila bovenop. Aangeboden door het huis. Plots waren die zwartzakken best wel aardige mensen… Hij zou er die dag nog teruggaan om hetzelfde te bestellen. Later op de avond was er ook nog een verjaardagsfeestje gepland maar, je ziet het van uren aankomen, dat was niet echt een voltreffer. De gastheer té zat én vermist en hop, weg sfeer!!!

 

Ondertussen diende een nieuwe week zich gelukkig al aan. Een week van ontspanning. Staan op het programma: lezen, luieren aan het openlucht zwembad, Champions League kijken (dank u wel gebroeders www), trainen voor het voetbal, onze reizen voor december boeken (daarover later meer), koffie mét Belgische (!) chocolade (dank u wel papa), brieven schrijven aan morre, voortdoen aan mijn roman, mailen, facebooken én…uiteraard; mijn website voorzien van nieuwe posts! Het was met genoegdoening! Tot een volgende!

 

Written by korneelwarlop

september 30, 2008 at 7:25 pm

Geplaatst in USA

Wanted: l’efficacité économique

with one comment

Qu’est-ce que le capitalisme? Quand est-il né? Quels sont les traits qui distinguent ce système économique des autres? Et finalement, qu’est-ce qu’un bourgeois? Met deze vragen wordt het boekje ‘Les origines du capitalisme’ van Jean Baechler beschreven. Ik kocht het in 2006 voor 1 euro op een rommelmarkt. Een kerstcadeautje aan mezelf zeg maar. Het boekje zelf dateert van het jaar 1971 en geeft dus een kort overzicht van het concept “kapitalisme” in al z’n verschijningsvormen. Omdat het op mijn steeds groter wordende stapel “te lezen boeken” was verzeild, en ik tenslotte naar het kapitalistische land bij uitstek vertrok, besloot ik het maar in de gauwte mee in te pakken.

Reeds enkele weken wordt in onze klas Public Policy de aandacht gevestigd op de situatie van de financiële markten in de U.S.A., en terecht zo blijkt. Na Fannie Mae en Freddie Mac, twee grote spelers op de Amerikaanse hypotheekmarkt die onlangs onder curatele werden gesteld, lijkt de storm nog niet gaan liggen. De Amerikaanse overheid kondigde, bij monde van the Secretary of the Treasury Paulson, vandaag voor 700 miljard dollar aan maatregelen aan om Wall Street er bovenop te helpen. Een monsterachtig, duizelingwekkend bedrag, zeker als je weet dat de Amerikaanse overheidsschuld onder George W. Bush al opliep tot 413 miljard dollar, onder meer ten gevolge van de inval in Irak. Met deze draconische maatregelen lijkt de Amerikaanse regering alvast de ernst van de situatie te (h)erkennen. Uiteraard moest er iets gebeuren opdat de situatie ietwat gestabiliseerd zou kunnen worden al blijft de vraag of deze oplossing afdoende zal zijn. 

Het probleem dient zeker niet onderschat te worden. De gevolgen laten zich immers razendsnel voelen. Vorige week wist mijn vader me nog deze slogan mee te geven: “Vergeet het kapitalisme, welkom in de wereld van morgen”. Het stond op een brochure afkomstig van een maatschappij. Een teken aan de wand en vooral een barometer voor het geloof in de huidige financiële markt. Door de grote Amerikaanse overheidsschuld (en de hiermee gepaard gaande financiële afhankelijkheid van buitenlandse investeerders zoals China), de stijgende olieprijs (en de hiermee gepaard gaande groeiende afhankelijkheid van andere energieleveranciers) en de ineenstortende hypotheekmarkt (en de hiermee gepaard gaande dalende koopkracht van de Amerikaanse gezinnen met maar liefst 15 000 dollar) lijkt de U.S.A. haar status als financiële wereldleider niet meer geloofwaardig te kunnen invullen. Dat dé wereldmacht van de laatste decennia daarenboven niet alleen financieel maar ook politiek verzwakt is, laten we hier dan nog buiten beschouwing.

(humor in een kapitalistische tempel: Wal Mart)

Wie straks ook zijn intrek neemt in het Witte Huis…de uitdagingen zijn enorm en het lijkt erop dat de politieke partijen zelf wat worstelen met hun strategie. Prof. Rosell wist ons er namelijk op te wijzen dat de republikeinen, die doorgaans tegen staatsinterventie pleiten, nu volmondig willen overgaan tot overheidscontrole. De democraten, traditionele regulatoren van dienst, verwijten dan weer een overregulering en een inperking van de individuele vrijheid door beperkende maatregelen. Of hoe een financiële crisis ook de politiek beroert en ideologisch zotgemaakt wordt.

Persoonlijk denk ik dat we op een keerpunt staan in de mondiale (financiële en politieke) machtsverhoudingen. Het lijkt mij dan ook razend spannend om alles op de voet te blijven volgen en waar kan je dat beter doen dan in de U.S.A. zelf. Zoals Amerika het wil: The show must go on! We zitten op de eerste rij (en met het boekje van Jean Baechler in de hand).

Le caractère spécifique du système capitaliste est la recherche privilégiée de l’efficacité économique…    

Written by korneelwarlop

september 23, 2008 at 3:52 am

Geplaatst in USA

A bad Disney movie

with 3 comments

Boem, paukenslag! Het spel zit hier weer op de wagen. Na het ietwat groezelige intermezzo van afgelopen weekend, je weet wel die scrimmage dat tailgate party en American Football heet, is het weer tijd voor serieuze zaken…

Zondag, 6:45 am, de wekker loopt af en ietwat moeizaam sloften we naar beneden. Vandaag was het immers matchdag van onze voetbalclub. Uiteraard bleek dit moment niet zo bijster goed uitgekozen; de dag na de meest heilige dag (game day) is een local hier niet verondersteld om ook maar één calorie te verbruiken. Wij trokken daarentegen de bus op en maakten ons klaar voor een busrit van 3u naar Alabama University. Omdat de meesten onder ons maar een paar uur geslapen hadden, bleek de hele bus al snel het bijltje erbij neer te leggen. Het spreekt voor zich dat zo’n wervelend team, met nog altijd geen Troy-shirts, geen tot weinig indruk maakt op de tegenstander. Het resultaat was dan ook navenant en voor we het wisten zaten we met een verbrand gezicht en een 5-0 nederlaag aan onze broek al terug op de bus richting Troy. Dat dit soort zaken niet meer door de beugel kunnen werd deze avond op training al snel duidelijk. Vanaf nu wordt iedere speler verondersteld om zich volop te engageren op training, de posities worden dubbel bezet, er worden collectieve fitness-sessies gehouden en na afloop van elke training volgt een reflectiemoment. Beweren dat we dus ooit wel eens een gelijkspel of een overwinning gaan behalen is vanaf nu geen boude uitspraak meer maar een certitude ten gevolge van het strengere beleid. We gaan zien (typte hij met de glimlach rond de mondhoeken).

Naast al dat sportief gedoe zou een mens haast nog vergeten dat er hier verdomme vermagerd wordt! Ondanks het lossere regime (andermaal ten gevolge van het schrikwekkende weekend) en de etentjes bij Lee’s Buffet, een schitterend chinees restaurant (all you can eat voor $8!!!) ben ik er toch in geslaagd om mijn doel van 88 kg te bereiken. Alzo ben ik na vier weken dieet dus exact 8 kilo kwijt. Al die pakken frieten, schoppen pinten en andere pizza pitta’s hangen nu toch al wat minder lachend rond mijn kerkgebouw van een lichaam. Van een romaanse kapel is al geen sprake meer, maar het zal me toch wel nog een tijdje duren tegen ik mijn kathedraal van een lichaam terug heb. Het vermageren verloopt momenteel minder snel en dat is niet noodzakelijk een slecht teken. Ik ga rustig de tijd nemen om mijn streefdoel van 76 kilo te halen. Tegen kerstmis zou ik toch graag messcherp mijn ma kunnen verwelkomen…

Dat brengt ons schier nadeloos bij het volgende onderwerp; plannen maken! Het ziet ernaar uit dat december hier een drukke maand gaat worden. Vermits ons geen dag, wat zeg ik, geen minuut rust gegund is tot en met 2 december, de datum van ons laatste examen, zit de Fall Break en/of een meerdaagse trip er hier vooraf niet meer in. Vermits op 7 januari onze tweede semester weer aanvat, dienen we onze tijd dus goed te besteden. Staat op het programma: de westkust (Las Vegas, Los Angeles en San Fransisco), kerstmis met Jacky, Frieda en mama Leen, oudejaar in New York en hopelijk een gezond weerzien in het nieuwe jaar met papa Paul en Jan. Tot slot mag ook een snuifje Washington DC niet ontbreken vooraleer we terug in de boeken duiken. Uiteraard is alles nog héél voorlopig…kwestie van jullie toch op de hoogte te houden hé!

Daarnaast stijgt de verkiezingskoorts hier nog steeds met de dag. Dat bekende filmsterren een belangrijke pion geworden zijn in de verkiezingsstrijd is vermoedelijk ook geen nieuws. Toch wilde ik jullie dit filmpje van Matt Damon niet onthouden. Hij vertolkt eigenlijk exact wat nogal wat amerikanen voor het moment bezig houdt: de houdbaarheidsdatum van Mc Cain en de bekwaamheid van Palin. Mij moet hij alvast niet meer overtuigen maar zonder twijfel zullen zijn woorden wel menig republikein aan het denken zetten (voor zover dat mogelijk is). Zelfs Robert, onze ultra-conservatieve republikeinse roommate, denkt dat Mc Cain het wellicht geen vier jaar uitzingt… het is ver gekomen!

Ter afsluiting zijn mijn gedachten bij de vergetelingen op deze aardbol. Op welk strand zou Osama Bin Laden momenteel vertoeven? Hoe groot zou het kind van Rik Daems en Sophie Pécriaux al zijn? En Hoe zou het nog zijn met Ariel Sharon? Ligt die nog steeds in coma of stiekem ergens onder de grond?  

Antwoorden zijn steeds welkom! (maar gelieve er toch mee rekening te houden dat de FBI en de CIA altijd over mijn schouders meekijken). Van een slechte Disney Movie gesproken…

Written by korneelwarlop

september 18, 2008 at 7:17 am

Geplaatst in USA

Go go go Trojans and fight, fight, fight!!!

with 3 comments

(merk vooreerst het contrast in beleving en opkomst met mijn vorige post)

American Football is huge in America! Dat hebben we afgelopen weekend aan den lijve ondervonden. De show was compleet. Het spel, dat ongelijk opging en op een 65-0 in het voordeel van Troy uitdraaide, was evenwel héél wat minder. Zo’n saaie “sport”, nie normaal! Toch stond Troy heel het weekend op z’n kop.

Er was veel te beleven en te zien. De dag begon om 14u met een Tailgate Party. Iedereen, maar dan ook iedereen, staat dan te BBQ’en op de laadbak van hun truck, voedert zich met hamburgers en bezat zich met gallons bier. Vervolgens kunnen de leeghoofden met z’n allen naar de optocht van de spelers, de cheerleaders en de muzikanten gaan kijken. In het stadion gaan de festiviteiten vervolgens lustig verder. Een paar chronologische impressies van deze Amerikaanse hoogdag wil ik jullie dan ook niet onthouden. Oordeel zelf!

  • De optocht
  • De Alma Mater van Troy University
  • De warming-up
  • Here are the Trojans!

Written by korneelwarlop

september 16, 2008 at 3:00 am

Geplaatst in USA

9/11 : de dag dat de wereld veranderde

leave a comment »

Ik zal het nooit vergeten. 11 september 2001. Mijn laatste schooljaar in het college in Torhout. Als ancien mocht ik de nieuwe leerlingen verwelkomen tijdens de openingsviering in de feestzaal. Tijdens mijn “speech” voelde ik mijn GSM in mijn broekzak trillen. Toen ik na de viering de tekst op mijn schermpje te lezen kreeg, wist ik niet wat te denken. Hannes, die ziek thuis zat,  zond me iets in de trend van: “Warlop, twee vliegtuigen in WTC, één in Pentagon en één neergestort! Zoek een tv!”  Als een gek liep ik naar blok 9 alwaar ik aan de surveillant vroeg om het nieuws op te zetten. Hij weigerde. “Maar mijnheer, je ontneemt ons de kans om een historisch moment live mee te maken. Dat is wereldnieuws!”, probeerde ik nog. Tevergeefs. Tijdens het laatste lesuur van die bewuste dag hadden we geschiedenisles. Mr. Delandtsheer wist ons in zijn bevlogen stijl te vertellen dat de 21ste eeuw nu echt begonnen was en dat we dat aan den lijve zouden ondervinden. Jammergenoeg kreeg hij gelijk. Toen ik in februari ll. voor mijn stage van de lerarenopleiding terugkeerde naar mijn school, kwam ook die bewuste surveillant naar me toe. “Ik weet nog dat je héél kwaad was op 9/11 omdat ik je niet geloofde en weigerde de televisie open te zetten. Toen ik echter ’s avonds thuis kwam, was het eerste dat ik tegen mijn vrouw, die naar de live-beelden aan het kijken was, zei: “verdomme, die Warlop had gelijk”.

Het is mijn herinnering aan de dag die de wereld zou veranderen. Elkeen heeft zijn/haar verhaal. Sommige zijn hilarisch, andere intriest omdat die gebeurtenissen plost wel héél dichtbij komen. Wat is jouw verhaal?

Ook op onze campus werd 9/11 herdacht. Er werden 2984 vlaggetjes in het grasperk van de central quad geplant. Voor elk slachtoffer één. Tevens werden er tal van toespraken gehouden. De één al overtuigender dan de ander. En hoewel de herinnering bij sommige van de aanwezigen duidelijk nog grote emoties met zich meebracht, kon ik me niet van de indruk ontdoen dat zelfs de grootste tragedie uit de Amerikaanse geschiedenis stilaan aan het slijten is. De opkomst van zo’n 100 man was mager voor een campus van 6000 studenten. Wellicht is bij de amerikaan het besef gekomen dat met 9/11 niet alleen de dagdagelijkse wereld veranderde maar ook de mondiale politieke verhoudingen. Amerika is/was niet meer die supermacht die het al decennialang is. Die kwetsbaarheid zorgt ervoor dat het superioriteitsgevoel die bij veel (voornamelijk republikeinse) amerikanen nog leeft, stilaan plaats dient te ruimen voor angst. 9/11 plaatste de amerikaan met beide voeten terug op de grond. Het besef is (vooral bij de media en bepaalde politieke kringen) gekomen dat er buiten de amerikaanse grenzen nog een wereld is die heel wat minder rooskleurig is dan het amerikaanse ideaalbeeld. Deze realiteit zorgt  vooralsnog voor weinig actie bij de doorsnee amerikanen die wij hier ontmoeten. Ze interesseren zich bitter weinig in de rest van de wereld en de hiermee gepaard gaande problemen van meteo, energie en milieu. Zolang de amerikaan maar kan BBQ’en, supersizen en met zijn perfecte gezin in zijn gehypothekeerde woning het gebed kan prevelen tijdens het bagelontbijt, is er geen vuiltje aan de lucht. De amerikaan kan niet om met ontgoochelingen. Men zal het nooit toegeven maar sinds 9/11 is de angst om nog eens een dergelijke aanslag mee te maken, immens. Ik hoop dan ook dat de goden hun gebeden zullen aanhoren want die angst zou wel eens toekomstige realiteit kunnen worden. Hun onwetendheid is sinds 9/11 onverantwoord en wordt in de wereld van vandaag genadeloos afgestraft. Peace on earth!

(Het nummer van U2 werd bewerkt met de echte geluidsfragmenten van de ramp, de speeches van Bush en getuigenissen van die bewuste dag in september 2001)

Written by korneelwarlop

september 15, 2008 at 7:51 pm

Geplaatst in USA

Food…of wat ervoor moet doorgaan

with 3 comments

Zoals beloofd, zal ik in deze post wat inzoomen op het aanbod en de marketing rond het voedsel dat ze aan deze kant van de plas aanbieden. Niet fantastisch zegt u? Oh, het hangt er maar vanaf waar je norm ligt. Dankzij vetsmelter Verkest (een standbeeld voor die man!) zijn wij in België sinds 1999 natuurlijk wel freaky bezig met eten en de controle op de voedselcyclus. Een bezwete (hebben we het anders geweten) Piet Vantemsche, voormalig directeur van het Federaal Voedselagentschap en nu opvolger van Noël Devisch als voorzitter van de Boerenbond, stelde toen terecht dat we in België pioniers zijn als het op kwaliteitsgarantie aankomt. Negen jaar later kan ik bevestigen Piet! Meer zelfs, in een onbelgisch moment victoriekraaide Vantemsche dat andere landen beter een voorbeeld kunnen nemen aan de belgen. Gelijk heb je Piet! Vervang dus eindelijk eens de statieportretten van Boudewijn en Fabiola door één portret van Vantemsche! Man, wat een charismatisch man!

Hoe essentieel voedsel is, merk je eigenlijk heel snel “aan den lijve”. Tijdens onze eerste week probeerden we logischerwijs het voedselaanbod op campus: chicken-fil-A, All American Food, Subconnection, Pete’s Arena Pizza… Van hamburgers over kartonnen pizza’s, van soda tot smoothies…van vet naar vettiger! Mijn lichaam kwam qua omvang in de buurt van de dikke cellulitisnegerin die mij bediende. Alsof de confrontatie met mijn voedsel alleen al niet voldoende was! Na die week zwete ik constant, was ik loom, snel vermoeid en was het Aalsters carnaval in mijn darmen. Ja, mijn stoelgang begon aardig op een portret van een jodeljumper te gelijken (ja, ik heb niet gezegd dat het een smakelijke post ging worden). Het werd gauw duidelijk dat we een andere weg moesten bewandelen. Van nu voort zouden Piet en ik elke middag de fijnschillers en pollepels kruisen teneinde onze versterkte burcht te voorzien van de nodige essentiële voedingsstoffen. We bestegen de Troy Shuttle en reden als first knights het hemelrijk binnen: Wal Mart!

(Met dank aan die chinees om mijn foto te verkakken!)

“Fuck, what the fuck…mo fuck zeg!”, het was grappig, die eerste minuten in Wal Mart. Alles, ja werkelijk alles kan je er kopen. Voeding en non-voeding, veel en massaal veel, goedkoop en spotgoedkoop. Mijn respect voor de gerant van de keet, want het is werkelijk perfect gestyled. De rekken liggen er gespiegeld bij, de slogans zijn aanlokkelijk en de setting van de rekken is marketingproof. Uiteraard bots je als kleine maar olijke belg op zaken die je toch even choqueren. Wapens bijvoorbeeld… ik zie het al voor me in een lokale Belgische Spar-superette: 1 kalashnikov kopen, 2 colts gratis! Hier is het echter niet meer dan normaal. “Het zit in onze cultuur, meneer!”. Bon, dan is het goed zeker!? Maar doe verdomme die dassen met die afgrijselijke american football-print uit mijn schrale gezichtsveld! En washandjes verkopen ze hier precies ook niet…

Ik beken. Eigenlijk vind ik het schitterend. Bekijk mijn volledige set foto’s op Flickr  (een échte aanrader) en je zal me gelijkgeven. Het is grandioos hoe die amerikanen erin slagen om hun product aan de man te brengen. Neem nu een sexyloos product als vinaigrette (ik hoor Herman Brusselmans dat woord nu hardop zeggen zoals alleen hij dat kan). Hoe zorg je er als marketeer voor dat iemand zo’n product koopt? Het antwoord is even simpel als geniaal. Maak er de vinaigrette van een icoon van: Paul Newman! En ja, zo komt het dat Paul Newman-vinaigrette hier razend populair is!

Andere voorbeelden die weinig aan de verbeelding overlaten: Peter Pan peanut butter, Hungry Jack pannenkoekenstroop en Popeye Spinazie!

  

Tussen al deze overheerlijke zaken kan je er ook Brussels Sprouts terugvinden. Moet er nog zand zijn?! Geen kat die dat hier koopt natuurlijk (ze zien er ook niet uit), maar het is het principe dat telt!

Amerika zou Amerika niet zijn als het geen clichés zou bevestigen. Ja, alles is hier supersize! Het is duidelijk dat gescheiden mensen hier zouden omkomen van overvoeding! Alles is hier in grote hoeveelheden. Van emmers ice cream over gallons melk. Van bustes gehakt over sloten salsa. Meer is knudde! 

   

In dit kleurrijke geheel van fluoriserende birthday cakes en schmutzige pumpkin crème cake is het elke dag een beetje feest. (Celebrate it with hamburgers!) en zijn de mogelijkheden (met gehakt) eindeloos!

  

Eten in Amerika. Het vloekt even hard als Bush in het witte huis. Ook de kost die je in de meerderheid van de restaurants krijgt, is naar Belgische normen onaanvaardbaar. Waar we in België nooit nog naar die eettent zouden teruggaan, doen we dat hier met plezier. Gewoon omdat ze al vis op de kaart hebben staan (waauw) of omdat ze drank serveren in glazen i.p.v. bekers. In dit circus van caloriejonglerende marketeers, voor dit kleurrijk spektakel, bedank ik vriendelijk. Geef mij maar de luchtige bearnaisesaus, de kleverige kreeft of de geweldige lamsschenkels bereid door mijn vader of de lasagne, het gehaktbroodje, het spruitjesgerecht of de stoofpotjes van mijn moeder. Dergelijke gerechten zijn misschien minder kleurrijk (hoewel) maar het is op basis van echte, goede producten met liefde klaargemaakt! Daar kan geen marketeer tegen op!

 

Written by korneelwarlop

september 9, 2008 at 11:00 am

Geplaatst in USA

Een andere wending

with one comment

Je hebt gelijk! Het is alweer een poos geleden dat ik hier nog eens wat van me liet horen. Ik heb goed nieuws! Hou je vast, verwittig je werkgever, want ik heb véél materiaal! Om alles niet in één keer op je af te vuren begin ik misschien het best met het meest essentiële: bedanken! Bedankt lieve mensen voor de vele vlijtige berichten, de nozem nonsense en de hilarische foto’s. Kwestie dat er hier en daar misschien wel wat te rapen valt als advertentieruimte (Je ziet dat ik al volledig de Amerikaanse stijl hanteer), dank u wel: mader en voeder, Nicolas, Prof. Diederik, Thijs en Elien, Morre Porre, Roos en Frank, Jef en Jeanine, Rik en Hilde, Daniël en Magda, Marjan, Mr. T, An DM, Jasper, Wouter DJ, Peter De Hond, Veronique, Ellen-Kathleen-Inès, Mattias, BEHA Myriam, nicht Els, de vrienden van Sovoreg en vele anderen die ik hier over het hoofd gezien heb (sorry!). Also special thanks to my german friend Carl! Keep on rocking in the free world!

Atlantische afstanden zijn vanaf nu ook geen onoverkomelijkheid meer. Ondanks het feit dat één of andere overijverige ICT-ambtenaar hier erin geslaagd is om Skype te vergrendelen, ben ik nu toch te bereiken via internettelefoon. Voipbuster is de naam! Het concept is identiek als Skype. Gewoon downloaden en dan kunnen we gratis naar elkaar bellen. Je kan er ook mee gratis van je computer naar vaste toestellen bellen. Cool, machtig, historisch, overgewaardeerd! Om het je gemakkelijk te maken, geef ik hier de downloadsite weer.  Gezien het uurverschil van zeven uur ben ik voor jullie het best te bereiken tussen 17u en 23u Belgische tijd. Sinds deze week ben ik ook in Amerika bereikbaar via GSM. Mijn Belgisch nummer is daardoor evenwel even buiten gebruik. Mijn nieuw Amerikaans nummer kan je terugvinden bij mijn contactgegevens! Bellen is cool!

Na al dat praktisch gepastoor even reclame tussendoor! We zijn hier in de ban van Vadim Rudakov. Onze sympathieke Kazachse vriend zag je eerder al aan het werk op de filmpjes van Pete’s Birthday. Zaterdagavond, tijdens onze eerste BBQ, hadden we de eer om hem weer aan het werk te zien. Let op onze woorden: hij wordt een superster!

(You like? Word een vriend van Vadim en join de Vadim Rudakov Fangroup op Facebook!)

Over de BBQ later meer. Afgelopen week was best spannend. We dienden opnieuw enkele deadlines te halen en kregen voor het eerst ook feedback op onze eerste taken. De resultaten zijn hoopgevend: 21/25, 27/30 en een 29/30. Dat geeft de Belgische mens in Troy moed. We gaan resoluut voor de hoogste eer! Het grootste nieuws moest dan eigenlijk nog komen: We kunnen hier een volledig jaar blijven! Ondanks eerdere tegengestelde berichten en de formele bekrachtiging van een nieuw protocol tussen de HoGent en Troy University waarbij er gesteld werd dat we slechts één semester in Troy kunnen studeren dan toch een verkwikkende wending! Wij zijn vragende partij om hier te blijven. Niet alleen voor de praktische kant van de zaak maar ook voor het sociale en het financiële kan dit enkel maar voordelen opleveren. Mooi dus! Ik ben hiermee echt supercontent en hoop ook dat de HoGent hiermee akkoord kan gaan. Sta me toe dit geluk  even met jullie te vieren door middel van een schitterende versie van Nantes van Beirut. Ik ben er weg van!

Ik hoop dat jullie er even hard van kunnen genieten als ik. Enige lichtvoetigheid is altijd handig (man wat een woordspeling) om het leven tegemoet te treden. Echter. Mijn starbuckskoffie is leeg, mijn playlist herhaalt zich al voor de derde keer en binnen twintig minuten hebben we les. Ik sluit deze goed-nieuws-show dan ook af met… goed nieuws! Het is maandag en dat is weegdag. Met trots kan ik jullie meedelen dat ik na drie weken dieet reeds 6, 2 kilo afgevallen ben! Morgen meer over voedsel in de US&A… Tot rendez-vous!

 

 

Written by korneelwarlop

september 8, 2008 at 10:38 pm

Geplaatst in USA