Archive for oktober 2008

BEHA info: Onder de hoed van Uncle Sam

leave a comment »

Troy University, Alabama. Sinds augustus 2008 is het de nieuwe thuishaven van twee pas afgestudeerde HABE’ers. Ze volgen er in het kader van de Complementaire Internationale Studies (CIS-programma) een Master of Public Administration. Afwisselend berichten Piet Coopman en Korneel Warlop over hun belevenissen in de US & A.

 

Headline in het CNN News: “Stayin’ Alive” might be more true to its name than the Bee Gees ever could have guessed: At 103 beats per minute, the old disco song has almost the perfect rhythm to help jump-start a stopped heart.

 

Op minder dan twintig dagen voor de cruciale presidentsverkiezingen  en in volle financiële crisis verwacht je zoiets niet direct in prime time op één van de grootste internationale televisiezenders. Natuurlijk is dat maar een banaal voorbeeldje maar het geeft wel een beetje de dubbele Amerikaanse mentaliteit weer. Zo kregen alle internationale studenten eerder deze week een lunch aangeboden door de lokale Rotary Club. Na de lunch werd de landenvlag van de tien grootste studentendelegaties gehesen. Naast onder meer het onvermijdelijke China, de lachende nepalezen en de tjangelende Indiërs behoort ook Saoudie Arabië tot dit selecte clubje. Trots gaven de arabieren wat uitleg bij hun vreemd groen lapje stof. “De witte letters staan voor La ilaha Ila Allah Muhammada Rasulu allah en  betekent dat Allah onze enige God is en Mohammed zijn profeet. Door het typische Arabische zwaard in onze vlag op te nemen, willen we tonen dat we ons geloof en ons land altijd zullen verdedigen.” Applaus van de Amerikaanse goegemeente volgde. Zagen wij dit goed? Waren diezelfde amerikanen immers niet in (een heilige) oorlog met Irak? Hier in het Zuiden, waar het racisme nog weelig tiert, stond een kudde republikeinse rednecks te applaudiseren voor mensen die ze in de dagdagelijkse omgang als “zandmannen” definiëren. Vreemd. Grappig. Stilte.

 

Met onze Trojan slippers tussen de tenen, gebruind velletje en een strakker wordend lichaam paraderen we hier dagelijks rond 3pm naar de Starbucks op de campus. God moet wel bestaan! Wat hier ook opvalt: den amerikaan is toch wel sterk in organisatie en onderhoud. De campus ligt er altijd piekfijn bij, voor alles hebben ze ‘signs’ (zo ook ééntje met het opschrift “Real Trojans don’t cut corners” teneinde de studenten niet op het gras maar op de voetpaden te laten lopen. Red.) en de (sport)infrastructuur is ronduit luxe. Daartegenover staat dan weer dat je niet moet sollen met de regels. Altijd moeilijk voor een belg, laat staan een gewezen student in Gent! Ja, de Arteveldestad wordt toch soms gemist. Als je in Gent leeft en je stapt je deur uit dan word je als het ware meegezogen in een urban style bad van heerlijke restaurants, krachtige cafées, frituuraroma’s en  tal van culturele activiteiten zoals opera, theater, muziekoptredens en musea. Je zoekt geen leven, je ademt leven. Het lijkt zo evident maar dat is het dus niet. In dat opzicht is Troy een dood ruraal gat. Het Keiem van Alabama. We wisten dit wel voor ons vertrek maar toch… Cultuur moet je hier als het ware zoeken en -als je het al vindt- is het vaak een afknapper van jewelste. We laten ons evenwel vertellen dat dit een typisch verschijnsel van ‘the South’ is. Dit hier is niet het Amerika waar wij in Europa van dromen, over lezen of naartoe reizen. Deze uithoek is de échte wereld met zijn échte problemen van racisme, leegstand, armoede, ongeletterdheid en devote parochies. Hoe raar dit ook kan klinken; het doet ons plezier om ook deze kant van de (tanende) wereldmacht te zien. Het scherpt de realiteitszin en doet ons beseffen dat, in tegenstelling tot wat wij altijd mochten aanhoren, de U.S.A. nog veel kan leren van Europa of zelfs België.

 

Wie ons een beetje kent, weet evenwel dat we graag “flitsen”. Er gaat niets boven een raid doorheen de tijd, de fysieke menselijke barrières en de niet-neergehaalde taboes. Om die en tal van andere redenen boetseerden we een schitterende trip na onze kerstexamens (die al gedaan zijn op 2 december). Zoals je in ons vorig artikel kon lezen, waren er al plannen om de Westkust (Los Angeles, Las Vegas, de Grand Canyon en San Francisco) aan te doen. De vliegtuigtickets zijn reeds geboekt. L.A., L.A., L. L. A., L. A. Op 20 december komen onze ouders overgevlogen om -op uitnodiging van onze professor Public Policy- de kerstkalkoen aan te snijden. Met hen maken we ook een rondtrip doorheen het Zuiden (Montgomery, Birmingham, New Orleans en Atlanta) en wanneer ze Amerika terug inwisselen voor Brussel hangen ook wij alweer in de lucht. Destination New York, baby! Eén van de hoogtepunten van de maand moet ongetwijfeld de overgang ‘van oud naar nieuw’ zijn op Times Square. Mijn ogen fonkelen nu al als ik ‘The lowering of the ball’ voorstel. Afkicken van deze reis doen we voor een dagje in Washington DC. We beschouwen het namelijk als onze (verdomde) bestuurskundige plicht om toch zeker Capitol Hill aan te doen gedurende ons verblijf in de States. Je ziet, beste Ludo, we zijn best trots op onze afstudeerrichting!   

 

Momenteel hebben we echter andere katten te geselen. Groepswerken, presentaties, case study’s en andere article analysis vliegen ons rond de oren. Fall Break ligt namelijk al achter ons en dat betekent dat we al halfweg de eerste semester zijn. We doorstonden ons Midterm Exam wonderwel en we werken bijgevolg vol zelfvertrouwen naar de examens van eind november/begin december toe. Onze opleiding in Gent was, in vergelijking met hetgeen we hier zien, minstens evenwaardig wat de inhoud betreft en hoewel de lessen hier merkelijk interactiever verlopen, slagen de Amerikaanse proffen er niet in om het niveau van hun lessen hoog genoeg te houden. Bij deze trouwens een oproep aan onze Gentse profs om eens een gastles te komen geven! Want als je dacht dat je alles al meemaakte…wacht dan maar tot je onze klasdiscussies hier hoort. Die zijn even ‘hot’ als de nasmeulende kogel in een neergeschoten irakezenlichaam. Sorry voor de taal, maar dat is het soort confrontatie waar je mee te maken krijgt.

 

Binnenkort zijn het hier ook presidentsverkiezingen en het valt op dat niemand daar eigenlijk nog wakker van ligt. De financiële crisis is hét gespreksonderwerp. Mensen zijn bezorgd over de waarde van hun huis en de daarbij horende kredieten, hun pensioen, hun ziekteverzekering en hun werkzekerheid. De amerikaan lijkt stilaan te beseffen dat het einde van hun imperium nabij is. “Change is where we believe in”, het zijn de profetische woorden van Obama. De man waarvan ze hier in het Zuiden benauwd zijn want én moslim én zwart. Nochtans lijkt hij momenteel de beste optie om het land vlot te trekken. Of hij de nodige veranderingen evenwel kan doorvoeren valt gezien de omstandigheden nog af te wachten. Het zijn onzekere tijden. Den amerikaan heeft schrik. Meer dan ooit lopen de kerken hier vol. Bidden om een kapitalistisch mirakel. After all: God bless America, and nobody else! Er zijn nog zekerheden in het leven.

 

(Korneel Warlop)

Advertenties

Written by korneelwarlop

oktober 29, 2008 at 10:01 pm

Geplaatst in USA

Een ongewenste gast

with 2 comments

“I’m sorry man…now it seems like everyone in America is a thief but I can assure you that it is not like that”. Het zijn de woorden van onze Residence Assistant Michael. Hij zat er duidelijk mee verveeld en ik was eveneens ‘not amused’…

Woensdag zorgde een drieste tackel op de voetbaltraining ervoor dat mijn grote teen wat blauw uitsloeg en pijnlijk aanvoelde bij het ontrollen van mijn voet. Om niet al te veel risico te nemen, besloot ik dan maar om de vrijdagtraining aan mij te laten voorbijgaan. Ik zou in plaats daarvan gaan fitnessen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn bril, portefeuille, camera, mp3-speler en GSM legde ik op mijn bureautje en mijn kleren werden als een volleerd stripper op mijn bed geslingerd. Ik had er zin! De tussendeuren naar de keuken en de badkamer werden, evenals onze buitendeur, vergrendeld en doorheen de mantel van de winderige (niet figuurlijk) avond trok ik rond 8pm naar de fitness alwaar ik me gedurende een uur afbeulde.

Toen ik om 9pm terug op de kamer was, merkte ik al gauw dat er iets niet pluis was. Een briefje dat normaalgezien als leeswijzer tussen een boek zat, lag op de grond. Mijn laptop stond gedraaid op mijn bureau en al gauw had ik door dat mijn USB-stick en mijn webcam weg waren. Als de bliksem opende ik mijn portefeuille en ja hoor…ook daar was de 24 dollar aan cash verdwenen. Mijn Visa-kaart was gelukkig niet gepikt en ook de duurdere zaken zoals mijn mp3-speler, GSM en camera lagen nog op hun plaats.

Het werk van de dief is dus op z’n minst merkwaardig te noemen. Wie heeft nu in godsnaam een motief om een webcam buit te maken. Michael verklaarde bovendien dat hij om 8:15 pm aan mijn kamer passeerde en zag dat de deur op een kier stond (hetgeen technisch gezien niet kan). Omdat buiten Piet en ik enkel Michael een sleutel heeft, maakt hem dat tevens verdacht. Wegens gebrek aan motief lijkt het echter weinig waarschijnlijk dat hij er iets mee te maken heeft. Integendeel, hij hielp me met het invullen van een aangifteformulier voor de politie. To be continued dus…

Het had erger gekund indien ze bv. mijn hele portefeuille of onze drie laptops hadden gepikt. Tenslotte is een webcam uit de WalMart en een schier lege USB-stick geen groot verlies. Ook die 24 dollar cash is pijnlijk maar al bij al nog draaglijk. Toch hadden zowel Piet als ik een vreemd gevoel toen we onze kamer die avond achterlieten. Als je je zelfs niet meer veilig kan voelen in een volledig gesloten kamer…dan is dat toch wel een deuk in je vertrouwen.

Maar goed, het leven gaat verder en onze eerste negatieve Amerikaanse ervaring werd al gauw vergeten… Freddy en Aline hadden ons namelijk uitgenodigd om Mexicaans te komen eten en voor we het wisten zaten we te smullen van al dat lekkere eten. Veruit het beste dat we hier al door onze kiezen jaagden. De avond verliep dankzij Band of Brothers en het leuke gezelschap in een gemoedelijke sfeer. Er werden bovendien ook plannen gemaakt voor het halloweenfeestje van volgende week en om te gaan skydiven in de tweede semester. Moe maar voldaan keerden we dus op een treffelijk uur terug huiswaarts. Morgen moest er immers weer geflitst worden.

De positieve ervaring wint het zoals steeds op de negatieve ervaring. Besluiten doe ik dan ook met onderstaande foto:

Written by korneelwarlop

oktober 25, 2008 at 8:03 pm

Geplaatst in USA

Ik ben belg/Je suis belge

with 3 comments

“Of ik iets voel bij de Vlaamse Leeuw?”, vroeg Piet me een paar weken geleden. “Neen, niet echt.” We hadden toen namelijk een discussie over Vlaanderen, België en de capaciteiten van onze politici. De nieuwsuitzendingen van de afgelopen X maanden (sorry, ik ben de tel kwijt) zijn stille getuigen over hoe mensen verschillende opvattingen kunnen hebben over deze thema’s, zo ook dus Piet en ik. Het begrip natiestaat en de interpretatie ervan was niets voor niets voer voor menige oorlogen. Gelukkig liep het bij ons zo’n vaart niet al was het wel een geanimeerde en genuanceerde discussie. Freddy, onze excentrieke klasgenoot was bij momenten de moderator van dienst en bijgevolg waren de vergelijkingen met het Amerikaanse federalisme nooit ver weg. De avond liep ten einde, zoals het hoort tussen drie coole koppigaards: elk in zijn eigen gelijk maar “no hard feelings”. Toegeven dat het voor elkeen van ons leerrijk was, is uiteraard ‘not done’. Ons machogedrag krijgt hier namelijk een verwenbeurt. Moeder, ik word een man!!!

(Met Freddy. Onze discussies zijn geweldig!)

Uitleggen aan een amerikaan waar België ligt, is simpel: tussen Frankrijk en Duitsland (zowat de enige twee Europese landen die ze wél kennen). Spontaan zie je onze amerikanen denkbeeldige kruisingen maken tussen luie, vuile, stokbrood-etende fransen en jodenhatende, oktoberfestiaanse duitsers (met een klein snorretje). Een erg hoge eerste indruk zullen ze van dat onbekend landje wel niet hebben. Gelukkig hebben belgen goede smaak én wereldvermaarde culinaire lekkernijen zoals chocolade en bier! En wasaa!!!!!!!! Iedereen ligt aan onze voeten! (althans, dat is vooraleer ze kennis gemaakt hebben met onze Belgische humor… die ligt hen duidelijk véél minder. Freddy vind het evenwel geweldig!)

(We supporteren voor Erika, onze Zweede veldloopster!)

Jaques Brel hoorde ik het volgende zeggen; “Ik voel me belg en vlaming. Waarom zou ik geen vlaming kunnen zijn? Omdat ik Frans spreek? Ik voel me vlaming omdat ik er ben opgegroeid. Ik voel me één van hen. Maar wat is dat ‘vlaming zijn’? Vlaanderen ligt tussen Frankrijk en Nederland. Een vlaming is in mijn ogen dus een hard werkende fransman en een bourgondische nederlander.” Het is Brel ten voeten uit en hij raakt -volgens mij- ook de essentie aan van dat hele debat nl. dat die Vlaamse eigenheid mooi en waardevol is maar dat ze natuurlijk geen privilege kan zijn van een bepaalde bevolkingsgroep net omdat ze niet uniek is. Ze wordt gemaakt door mensen en die zijn per definitie onderhevig aan veranderingen en evoluties. Tevens is het geruststellend om dat te beseffen wanneer je de wereld rondreist. Je spreekt gelukkig eerst ‘van mens tot mens’ vooraleer je een gesprek hebt tussen nationaliteiten. Dankzij dit gegeven kunnen wij als belg supporteren voor een Zweedse veldloopster, leren amerikanen vloeken in het West-Vlaamsch dialect en gaan Hollandse meiden van bil met brazilianen.

(De Troy University Rotary Club brengt op zijn jaarlijkse luncheon de locals en de internationale studenten samen)

In Troy University zijn er internationale studenten van 54 verschillende landen aanwezig. Uiteraard zorgt dit -vooral op het praktische gebied- vaak voor wat ongemakkelijkheden maar het is tegelijk een héél verrijkende ervaring. Het feit dat je als individu enkel maar je horizon kan verruimen door met anderen om te gaan, te converseren of samen te leven is in mijn ogen dan ook een reden om supporter te zijn van iedereen. En België? Wij slaan op dat vlak geen slecht figuur…

(Vlaming Piet met de Belgische vlag op de internationale vlaggenparade vóór het American Football van afgelopen weekend. Zo simpel kan het leven zijn.)

Written by korneelwarlop

oktober 19, 2008 at 10:27 pm

Geplaatst in USA

Einde van Fall Break en Mental Break

with one comment

“Moe”, zei ik gisterenavond tegen onze Nederlandse spitsbroeders toen ze onze kamerdeur openden en naar onze gemoedstoestand aasden. Ja, het was een intens weekend geweest maar…we hebben “leute” gehad. Uiteraard kan ik nu beginnen aan een verslag van de feiten maar om niet teveel echo te veroorzaken op jullie blogroll stel ik daarom voor dat je het relaas van ons weekend, met bijhorende foto’s, kan lezen op Piet zijn blog. Feiten zijn en blijven -helaas of gelukkig- maar feiten! De vraag is: wat doe je ermee!

Fall Break is gedaan. En terwijl in België het academiejaar nog maar net uit de startblokken is, zijn wij hier al halfweg de eerste semester. Vanaf nu zou het wel eens snel kunnen gaan. Er ligt (nog) veel werk op de plank en op 20 november hebben we al ons eerste examen, gevolgd door een dikke maand van reizen. (Daar kijk ik geweldig naar uit) Tegen dan is het toch al weer januari en voor je het weet is het eind mei (jaja, ik ben nog het kind van de jaarsystemen in het hoger onderwijs). Tijdens Fall Break stond ik dan ook even stil bij het het verleden en brak ik mijn nachtelijk hoofd over de toekomst.

Dit avontuur is om die reden zeker ook een meerwaarde. Het is zoals iemand me schreef: “Je wordt op een afstand gesmeten van je eigen directe leven. Je kan er als het ware even naar kijken terwijl het bezig is. Iedereen laat je even met rust en het is je eigen geweten die de vragen begint te stellen i.p.v. anderen. Als je terug zal zijn zal je nog veel meer te weten komen over die effecten, je zal beginnen handelen en je zal er ook wat op staan kijken …het is raar” 

Het bovenstaande proces zal Erasmussers wel doen lachen en is uiteraard een deel van de buitenlandse ervaring die je hier opdoet. En eigenlijk is dat in onze huidige maatschappij een grote luxe. Weinig mensen beseffen hoe belangrijk het is voor ’s mens functioneren om op geregelde tijdstippen in het leven even stil te staan en alles in vraag te stellen. Ik merk het alvast aan mezelf dat ik bepaalde zaken al anders benader. Het maakt me geen ander mens maar het geeft me wel de mogelijkheid om ‘de dingen’ beter te begrijpen of te interpreteren. Zoals ik al zei…het is een luxe waarvan het eigenlijk jammer is dat niet iedereen ze heeft, ze neemt of kan hebben.

Hier, aan de andere kant van de oceaan, voel ik een grote verbondenheid met het leven. Het is een kleurenpallet, een wit blad zonder kantlijn, een bodemloze pot chocolademousse, een nimmer te bevliegen hoogte. Het is dat totale gebrek aan initiële grenzen, regels en wetmatigheden die me meer dan ooit doet beseffen wat een persoonlijke vrijheid we als individu wel niet hebben om te doen, te laten en te maken wat we zelf willen. Het is zoals Javier Bardem als Florentino Ariza, op het einde in de matige verfilming van het (naar het schijnt schitterende) boek Love in the Time of Cholera, zei:

I discovered to my joy

that it is life not deaf

to have no limits.

Het stemt me tevreden en gelukkig om dat -na een rare week van overpeinzingen- meer dan ooit te beseffen.  

Written by korneelwarlop

oktober 13, 2008 at 7:23 pm

Geplaatst in It's all in my head, USA

Around the U.S.A.

with 3 comments

We hebben geboekt en in december gaat het gebeuren…dan gaan we hier al flitsend zowat de grootste steden en bijhorende bezienswaardigheden van de U.S. & A gaan aanschouwen. Ja, de apen, de schminkmokkels en de koffieserveuzes van Troy zullen eindelijk rustig kunnen ademhalen. Geen twee Belgische ambetanterikken meer die altijd van die lastige vragen (genre: “Is de volgorde van de presidentkandidaten op jullie stembiljet bepaalt per trekking of op alfabet?”) stellen, lachen met humor die niemand hier kan smaken of die het hele gebouw ’s nachts wakker houden… Wij hebben namelijk betere dingen te doen. Een overzicht van onze plannen:

  • Deel 1: De westkust: LA-LV-SF

Op 2 december hebben we hier ons laatste examen. Dat geeft ons welgeteld een volle dag om wat te bekomen aan het openlucht zwembad vooraleer we op 4 december het vliegtuig nemen naar “LA, LA, L LA, LA”. Na vijf dagen Los Angeles vliegen we -hopelijk met engelenvleugels- naar Las Vegas, baby! Van daar uit gaan we ook de Grand Canyon bezoeken (ahja, Brugge bezoeken zonder een boottochtje op de reien…dat doe je toch ook niet?! Tot zover de bedenking). Vanaf 15 december treden we op in San Francisco. De voorstellingen lopen nog tot en met 18 december want op 19 december keren we via Atlanta (de grootste -en dus goedkoopste- luchthaven in de buurt) terug naar Troy.

  • Deel 2: Christmas in the South

Een witte kerst gaat het voor Piet zijn ouders en mijn moeder alvast ook niet worden. De gelukvogels komen namelijk voor een weekje over met de feestdagen. Van barmhartigheid gesproken! Cadeaus zijn bij deze al niet meer nodig. Dank u wel catholicisme! En een spontane ‘Santo Subito’ flitst even door mijn hoofd als ik aan mijn ouders denk. Maar goed, waar waren we…ohja, een witte kerst op een tropisch zandstrand, zo je wil. Tijdens deze week zijn we alvast van plan om de omgeving wat te tonen. Montgomery (de plaats van Martin Luther King), Birmingham en New Orleans staan alvast op het programma, eventueel gekoppeld aan een snuifje Atlanta. Het exacte programma staat hier echter nog niet zo vast. Het is ook een rare periode (kerst) en bovendien zijn we ook uitgenodigd om mét onze ouders te gaan dineren bij onze prof. Dat gaan we uiteraard niet afslaan!

  • Deel 3: New Year in New York and Birthday in Washington

Het derde deel van ons drieluik begint (logischerwijs) bij het einde van het tweede deel: op 30 december vertrekken onze oudjes terug naar België en diezelfde dag verlaten ook wij het nest opnieuw. New York, New York… Samen met Piet’s broer Jan en mijn vader (en die andere Jan) gaan we nieuwjaren op Times Square. Daarna trekken we uiteraard nog voldoende tijd uit om de stad te onderzoeken (zo wil ik wel eens een comparatief onderzoek doen in het NY Guggenheim Museum, nadat ik eerder al dat van Bilbao in Spanje bezocht). Afkicken van onze maand doen we evenwel niet in ‘the big apple’ maar in Washington. Naar verluid is de hoofdstad maar een flauwe bedoening maar we kunnen het als bestuurskundigen toch niet maken om het politieke hart van de U.S.A. links te laten liggen?! Na het dagje DC keren we dus op 7 januari terug Troy-waarts om op 8 januari terug in de les te zitten…wegdromend van nieuwe vooruitzichten zoals de komst van Don Morlioné, Mardi Gras in New Orleans en het obligate bezoekje aan Panama Beach (en Miami) gedurende Spring Break!

 Ik heb zo het gevoel dat het beste nog moet komen. God Bless America, and nobody else!

(Check in dat verband zeker eens onderstaand clipje…meeeuuuuuhhh!!!!)

Uiteraard zijn tips en aanraders aangaande onze reisplannen altijd welkom!

Written by korneelwarlop

oktober 7, 2008 at 10:59 pm

Geplaatst in USA

Halfweg de eerste doelstelling: 20 kilo vermageren!

with 4 comments

Links en rechts konden jullie hier al eens lezen dat ik aan het vermageren was. Tot op heden is dat nog steeds zo en na zes weken kan ik jullie melden dat ik welgeteld 10, 6 kilo teruggegeven heb aan de wereld. (bedankt voor de bruikleen trouwens). Vaste lezers (waaronder ook tantes) van mijn site vragen me geregeld om mijn geheime dieetrecept. Maar eigenlijk is er niet echt een magische formule. De oplossing tot het verdikkingsprobleem is terug te brengen naar de oorzaak. Hoe komt het dat je verdikt?

Het antwoord op deze vraag zal bij mijn collega’s medestudenten waarschijnlijk een glimlach op het gelaat toveren wanneer alle gezamenlijke herinneringen naar boven komen. De laatste jaren leefden we hard, folks! We zongen niet, we brulden! We dronken niet, we zopen! We dansten niet, we stoempten! We werkten niet, we flitsten! We gaven geen handen maar omhelsden de wereld… Dergelijke manier van leven is op het randje (en soms er zelfs over). Het is niet lang vol te houden en ik denk dat we bij ons thuis naderhand wel weten wat de gevolgen van dergelijk leven kunnen zijn. En hoewel we vermoedelijk blijvend het knetterende vuur in ons warm zullen houden, is wat meer “matigheid” niet alleen aangeraden maar ook noodzakelijk.

Straks word ik 25. Het studentenleven ligt bijna achter me en het echte leven (of ik het nu wil of niet) bonkt als een knoertige discobeat op de deur van de toekomst. Om de uitdagingen die met dat ‘nieuwe leven’ gepaard gaan volop aan te kunnen, wil ik zowel mentaal en fysiek paraat van de U.S.A. terugkomen. Vergis je niet! Ik ben nog steeds dezelfde en je kan er donder op zeggen dat mijn persoonlijke fundamenten nog steeds intact zijn… alleen vertoonde de bovenbouw hier en daar een scheur en was er instortingsgevaar door de overhangende gevel. Beeldspraak maar wel realiteit. Van elke seconde die ik geademd heb, van elke meter dat ik mijn voeten heb verzet en van elk culinair orgasme die ik mocht beleven heb ik geen spijt. Integendeel. Het maakt me tot wat ik nu ben.  Het doet me beseffen wat ik was.. en het laat me dromen van wat ik wil zijn.

Op naar de volgende 10 kilo!

Written by korneelwarlop

oktober 5, 2008 at 10:42 pm

Geplaatst in USA

En toen was er post!!!

leave a comment »

Post bestaat in alle maten en gewichten. Pakjes, brieven, kaartjes, buizen, megabytes en zakken. Ook hier heb ik het geluk om op geregelde tijdstippen iets te ontvangen op de oude manier van communiceren. Dat kan je in het geval van sommige ontvangen stukken wel zeggen. Zo krijg ik van een boezemvriend enkel getypte brieven (jaja, mét een oude typmachien geschreven…inkthamertjes en al) waarin hij zijn gebeurtenissen vertelt, herinneringen ophaalt en zijn schrijftalent op een grappige of ontroerende manier laat zegevieren. Aan één brief zit dien duts maar liefst 4 uur te typen. Respect! En bij deze, het mocht wel eens wereldkundig worden gemaakt!

(God Bless the Mailman)

Anderen prefereren dan weer “de postkaart” als communicatiemiddel. Een andere, meer gestandardiseerde, manier van converseren…totdat je de inhoud leest. ;-) Sorry, papa en mama maar deze is niet voor publicatie en ik vermoed dat ook een zekere regeringscommissaris daar niet mee zou kunnen lachen. (die gasten hebben altijd al een zwaar gebrek aan humor vertoond)

(Nieuwe Woning!)

Het zou uiteraard geen Warlop moeten zijn die de overtreffende trap nóg eens moet overschrijden. Vorige week kreeg ik namelijk een postpakket toegestuurd van mijn vader. (en ik ben in blijde verwachting van mijn moeder. Althans, haar postpakket.) De inhoud was even fantastisch als verrukkelijk: mijn HoGent-studentenkaart (?), de papieren van een extra verzekering, den T’ater van de Rembert, een halve liter Jupiler, twee pakken vol gelukzalige Côte D’Or chocolade, twee potjes Mostard van Wostyn én washandjes!!!!!!!! Jui!!!

Post verzenden naar de U.S.A. is -zoals alles hier, zeker als het uit België komt- een bedreiging voor de staat. Om die reden heb ik evenwel moeten vaststellen dat mijn pakketje toch wel zwaar beschadigd toegekomen was. Aan de kleefband en de aangebrachte touwen te zien, was het duidelijk dat het pakje opengemaakt geweest is. Bij nadere inspectie van de inhoud denk ik zelfs dat één van mijn potjes mostard ook werd geïnspecteerd. Je zou voor minder… zo’n lekker spul! (ik hoop dat die controleur eens goed gebleit heeft nadat hij hiervan proefde)

 

Enfin, het is gewoon schitterend dat naast de vele leuke mailtjes en digitale zoenen er ook nog een alternatieve weg bestaat die des levens is. You win some, you loose some… wat blijft zijn zoete herinneringen en mijn eeuwige dankbaarheid!

Written by korneelwarlop

oktober 1, 2008 at 3:05 pm

Geplaatst in USA