Einde van Fall Break en Mental Break

with one comment

“Moe”, zei ik gisterenavond tegen onze Nederlandse spitsbroeders toen ze onze kamerdeur openden en naar onze gemoedstoestand aasden. Ja, het was een intens weekend geweest maar…we hebben “leute” gehad. Uiteraard kan ik nu beginnen aan een verslag van de feiten maar om niet teveel echo te veroorzaken op jullie blogroll stel ik daarom voor dat je het relaas van ons weekend, met bijhorende foto’s, kan lezen op Piet zijn blog. Feiten zijn en blijven -helaas of gelukkig- maar feiten! De vraag is: wat doe je ermee!

Fall Break is gedaan. En terwijl in België het academiejaar nog maar net uit de startblokken is, zijn wij hier al halfweg de eerste semester. Vanaf nu zou het wel eens snel kunnen gaan. Er ligt (nog) veel werk op de plank en op 20 november hebben we al ons eerste examen, gevolgd door een dikke maand van reizen. (Daar kijk ik geweldig naar uit) Tegen dan is het toch al weer januari en voor je het weet is het eind mei (jaja, ik ben nog het kind van de jaarsystemen in het hoger onderwijs). Tijdens Fall Break stond ik dan ook even stil bij het het verleden en brak ik mijn nachtelijk hoofd over de toekomst.

Dit avontuur is om die reden zeker ook een meerwaarde. Het is zoals iemand me schreef: “Je wordt op een afstand gesmeten van je eigen directe leven. Je kan er als het ware even naar kijken terwijl het bezig is. Iedereen laat je even met rust en het is je eigen geweten die de vragen begint te stellen i.p.v. anderen. Als je terug zal zijn zal je nog veel meer te weten komen over die effecten, je zal beginnen handelen en je zal er ook wat op staan kijken …het is raar” 

Het bovenstaande proces zal Erasmussers wel doen lachen en is uiteraard een deel van de buitenlandse ervaring die je hier opdoet. En eigenlijk is dat in onze huidige maatschappij een grote luxe. Weinig mensen beseffen hoe belangrijk het is voor ’s mens functioneren om op geregelde tijdstippen in het leven even stil te staan en alles in vraag te stellen. Ik merk het alvast aan mezelf dat ik bepaalde zaken al anders benader. Het maakt me geen ander mens maar het geeft me wel de mogelijkheid om ‘de dingen’ beter te begrijpen of te interpreteren. Zoals ik al zei…het is een luxe waarvan het eigenlijk jammer is dat niet iedereen ze heeft, ze neemt of kan hebben.

Hier, aan de andere kant van de oceaan, voel ik een grote verbondenheid met het leven. Het is een kleurenpallet, een wit blad zonder kantlijn, een bodemloze pot chocolademousse, een nimmer te bevliegen hoogte. Het is dat totale gebrek aan initiële grenzen, regels en wetmatigheden die me meer dan ooit doet beseffen wat een persoonlijke vrijheid we als individu wel niet hebben om te doen, te laten en te maken wat we zelf willen. Het is zoals Javier Bardem als Florentino Ariza, op het einde in de matige verfilming van het (naar het schijnt schitterende) boek Love in the Time of Cholera, zei:

I discovered to my joy

that it is life not deaf

to have no limits.

Het stemt me tevreden en gelukkig om dat -na een rare week van overpeinzingen- meer dan ooit te beseffen.  

Written by korneelwarlop

oktober 13, 2008 bij 7:23 pm

Geplaatst in It's all in my head, USA

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Korneel,als je al die ervaringen hebt dan is het zeker de moeite dat je dit avontuur bent ingestapt.Je kan er alleen maar verrijkend uitkomen,een cadeau voor het leven dat ik wel gemist heb moet ik zeggen.
    Omarm de wereld en geniet ervan.mam

    Leen Denoulet

    oktober 15, 2008 at 3:29 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: