BEHA info: Onder de hoed van Uncle Sam

leave a comment »

Troy University, Alabama. Sinds augustus 2008 is het de nieuwe thuishaven van twee pas afgestudeerde HABE’ers. Ze volgen er in het kader van de Complementaire Internationale Studies (CIS-programma) een Master of Public Administration. Afwisselend berichten Piet Coopman en Korneel Warlop over hun belevenissen in de US & A.

 

Headline in het CNN News: “Stayin’ Alive” might be more true to its name than the Bee Gees ever could have guessed: At 103 beats per minute, the old disco song has almost the perfect rhythm to help jump-start a stopped heart.

 

Op minder dan twintig dagen voor de cruciale presidentsverkiezingen  en in volle financiële crisis verwacht je zoiets niet direct in prime time op één van de grootste internationale televisiezenders. Natuurlijk is dat maar een banaal voorbeeldje maar het geeft wel een beetje de dubbele Amerikaanse mentaliteit weer. Zo kregen alle internationale studenten eerder deze week een lunch aangeboden door de lokale Rotary Club. Na de lunch werd de landenvlag van de tien grootste studentendelegaties gehesen. Naast onder meer het onvermijdelijke China, de lachende nepalezen en de tjangelende Indiërs behoort ook Saoudie Arabië tot dit selecte clubje. Trots gaven de arabieren wat uitleg bij hun vreemd groen lapje stof. “De witte letters staan voor La ilaha Ila Allah Muhammada Rasulu allah en  betekent dat Allah onze enige God is en Mohammed zijn profeet. Door het typische Arabische zwaard in onze vlag op te nemen, willen we tonen dat we ons geloof en ons land altijd zullen verdedigen.” Applaus van de Amerikaanse goegemeente volgde. Zagen wij dit goed? Waren diezelfde amerikanen immers niet in (een heilige) oorlog met Irak? Hier in het Zuiden, waar het racisme nog weelig tiert, stond een kudde republikeinse rednecks te applaudiseren voor mensen die ze in de dagdagelijkse omgang als “zandmannen” definiëren. Vreemd. Grappig. Stilte.

 

Met onze Trojan slippers tussen de tenen, gebruind velletje en een strakker wordend lichaam paraderen we hier dagelijks rond 3pm naar de Starbucks op de campus. God moet wel bestaan! Wat hier ook opvalt: den amerikaan is toch wel sterk in organisatie en onderhoud. De campus ligt er altijd piekfijn bij, voor alles hebben ze ‘signs’ (zo ook ééntje met het opschrift “Real Trojans don’t cut corners” teneinde de studenten niet op het gras maar op de voetpaden te laten lopen. Red.) en de (sport)infrastructuur is ronduit luxe. Daartegenover staat dan weer dat je niet moet sollen met de regels. Altijd moeilijk voor een belg, laat staan een gewezen student in Gent! Ja, de Arteveldestad wordt toch soms gemist. Als je in Gent leeft en je stapt je deur uit dan word je als het ware meegezogen in een urban style bad van heerlijke restaurants, krachtige cafées, frituuraroma’s en  tal van culturele activiteiten zoals opera, theater, muziekoptredens en musea. Je zoekt geen leven, je ademt leven. Het lijkt zo evident maar dat is het dus niet. In dat opzicht is Troy een dood ruraal gat. Het Keiem van Alabama. We wisten dit wel voor ons vertrek maar toch… Cultuur moet je hier als het ware zoeken en -als je het al vindt- is het vaak een afknapper van jewelste. We laten ons evenwel vertellen dat dit een typisch verschijnsel van ‘the South’ is. Dit hier is niet het Amerika waar wij in Europa van dromen, over lezen of naartoe reizen. Deze uithoek is de échte wereld met zijn échte problemen van racisme, leegstand, armoede, ongeletterdheid en devote parochies. Hoe raar dit ook kan klinken; het doet ons plezier om ook deze kant van de (tanende) wereldmacht te zien. Het scherpt de realiteitszin en doet ons beseffen dat, in tegenstelling tot wat wij altijd mochten aanhoren, de U.S.A. nog veel kan leren van Europa of zelfs België.

 

Wie ons een beetje kent, weet evenwel dat we graag “flitsen”. Er gaat niets boven een raid doorheen de tijd, de fysieke menselijke barrières en de niet-neergehaalde taboes. Om die en tal van andere redenen boetseerden we een schitterende trip na onze kerstexamens (die al gedaan zijn op 2 december). Zoals je in ons vorig artikel kon lezen, waren er al plannen om de Westkust (Los Angeles, Las Vegas, de Grand Canyon en San Francisco) aan te doen. De vliegtuigtickets zijn reeds geboekt. L.A., L.A., L. L. A., L. A. Op 20 december komen onze ouders overgevlogen om -op uitnodiging van onze professor Public Policy- de kerstkalkoen aan te snijden. Met hen maken we ook een rondtrip doorheen het Zuiden (Montgomery, Birmingham, New Orleans en Atlanta) en wanneer ze Amerika terug inwisselen voor Brussel hangen ook wij alweer in de lucht. Destination New York, baby! Eén van de hoogtepunten van de maand moet ongetwijfeld de overgang ‘van oud naar nieuw’ zijn op Times Square. Mijn ogen fonkelen nu al als ik ‘The lowering of the ball’ voorstel. Afkicken van deze reis doen we voor een dagje in Washington DC. We beschouwen het namelijk als onze (verdomde) bestuurskundige plicht om toch zeker Capitol Hill aan te doen gedurende ons verblijf in de States. Je ziet, beste Ludo, we zijn best trots op onze afstudeerrichting!   

 

Momenteel hebben we echter andere katten te geselen. Groepswerken, presentaties, case study’s en andere article analysis vliegen ons rond de oren. Fall Break ligt namelijk al achter ons en dat betekent dat we al halfweg de eerste semester zijn. We doorstonden ons Midterm Exam wonderwel en we werken bijgevolg vol zelfvertrouwen naar de examens van eind november/begin december toe. Onze opleiding in Gent was, in vergelijking met hetgeen we hier zien, minstens evenwaardig wat de inhoud betreft en hoewel de lessen hier merkelijk interactiever verlopen, slagen de Amerikaanse proffen er niet in om het niveau van hun lessen hoog genoeg te houden. Bij deze trouwens een oproep aan onze Gentse profs om eens een gastles te komen geven! Want als je dacht dat je alles al meemaakte…wacht dan maar tot je onze klasdiscussies hier hoort. Die zijn even ‘hot’ als de nasmeulende kogel in een neergeschoten irakezenlichaam. Sorry voor de taal, maar dat is het soort confrontatie waar je mee te maken krijgt.

 

Binnenkort zijn het hier ook presidentsverkiezingen en het valt op dat niemand daar eigenlijk nog wakker van ligt. De financiële crisis is hét gespreksonderwerp. Mensen zijn bezorgd over de waarde van hun huis en de daarbij horende kredieten, hun pensioen, hun ziekteverzekering en hun werkzekerheid. De amerikaan lijkt stilaan te beseffen dat het einde van hun imperium nabij is. “Change is where we believe in”, het zijn de profetische woorden van Obama. De man waarvan ze hier in het Zuiden benauwd zijn want én moslim én zwart. Nochtans lijkt hij momenteel de beste optie om het land vlot te trekken. Of hij de nodige veranderingen evenwel kan doorvoeren valt gezien de omstandigheden nog af te wachten. Het zijn onzekere tijden. Den amerikaan heeft schrik. Meer dan ooit lopen de kerken hier vol. Bidden om een kapitalistisch mirakel. After all: God bless America, and nobody else! Er zijn nog zekerheden in het leven.

 

(Korneel Warlop)

Written by korneelwarlop

oktober 29, 2008 bij 10:01 pm

Geplaatst in USA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: