Archive for november 2008

Thanksgiving Trip Day 1 & 2: I skydive life

with 4 comments

Van 25 november tot en met 29 november waren we in Daytona Beach, Florida, om er Thanksgiving te vieren bij de ouders van Aline, de vrouw van klasgenoot Freddy. In wat komt kan je een dagelijks verslag verwachten van onze trip: over kalkoenen, Black Friday en andere skydivers.

Dinsdag 25 november. Uiteraard wisten we op voorhand dat we om 11 am niet zouden vertrekken. Toch dienden we omstreeks dat uur gepakt en gezakt voor de deur van Freddy en Aline te staan. En zo geschiedde… Na een hectische ochtend (jaja, er werden nog plannen gemaakt voor onze grote kleine herontdekking van Amerika. Ik slaagde erin om ’s nachts nog een restaurant op Times Square te boeken voor oudejaar. Hoezee, hoezee!) werd onze rit zowat met een uur vertraging aangevangen. Het ging richting Daytona Beach in de staat Florida. Zo’n 6,5 uur en 413 mijl later arriveerden we ter plekke, ten huize Wallace. Een typische villa in Florida: superbeveiligd, palmbomen in de straat, een golf court achterin de tuin en dus zowat de natte droom van elke Amerikaan. Het kwik gaf 24 graden aan en we zagen dat het goed was. Na de lange rit en een stevige maaltijd waren we enkel nog goed genoeg om een filmpje te bekijken. Morgen was immers de grote dag…

Het hoeft niet altijd de Putstraat in Torhout te zijn natuurlijk.

Het hoeft niet altijd de Putstraat in Torhout te zijn natuurlijk.

… van enige opgewondenheid was er zeker en vast sprake. Vandaag zouden we gaan skydiven in DeLand, niet ver van de Atlantische Oceaan. Na een overheerlijk versgeperst fruitsapje van échte Florida-appelsienen, geperst door moeder Mimi, gingen we terug de boer op. De hemel was staalblauw en naar het schijnt had Tom Cruise ons dit al voor gedaan. Gelukkig kon Piet met zijn plaaster ook alsnog de sprong maken, hetgeen voor een dubbele kick gezorgd moet hebben. Het concept komt er botweg op neer dat je je op een hoogte van  14 000 feet tegen een snelheid van 110 mph uit een vliegtuig naar beneden springt. Je vrije val duurt drie minuten. Daarna wordt de parachute opengetrokken en duurt het 5 minuten vooraleer je weer met beide benen op de grond staat. Meer woorden zijn eigenlijk overbodig…ik liet mijn sprong namelijk filmen en het resultaat van mijn luchtperformance (let vooral op de hilarische “huidgezichten” in de lucht) kan je hier zien:

De kick bleef nog voor de rest van de dag in onze kleren hangen. Het is een onbeschrijflijk gevoel! Ik kon voor even écht vliegen…  Na een welverdiende “nap” (man wat was ik moe hiervan!) en het bekijken van onze filmpjes gingen we ’s avonds uit…nog steeds nagenietend van deze schitterende ervaring. Alweer een topic minder op mijn bucket list!

Tom Cruise deed het ons al voor...
Tom Cruise deed het ons al voor…
De liefde voor de sport gaat door de nummerplaat

De liefde voor de sport gaat door de nummerplaat

Ge komt wat tegen tijdens een avondje uit in Daytona Beach
Ge komt wat tegen tijdens een avondje uit in Daytona Beach
Advertenties

Written by korneelwarlop

november 30, 2008 at 8:54 am

Geplaatst in USA

Gezelligheid

with 2 comments

sdc15749

Zeg maar niets, ik weet het wel. Bananen bijten niet en tamme kastanjes doen al lang mijn keel niet meer droog worden. De grasmachine ratelt verder op het getak van moeders naaifabriek op herfstige zondagavonden en nimmer was de honger naar échte pannenkoeken zo groot. De besneeuwde transatlantische verbinding knappert als het hardvuur van gedroogde zilverberk en de koren kan je al horen. De geur van haardrogers op zaterdag en versgeknipte nageltjes. De schimmen die je op het dak kan ontwaren en de katers van de buren is weer zoek. De koeien die niet meer loeien en de nacht kan de dag beschadigen als geloof onze ziel. Gij weet mij wel te vinden, gij met uw schapenwollen gefonkel. Aan iedereen wil ik verdomme zeggen. Dat het zo schitterend is weer seizoenen te ontwaren en de pudding zal nooit zo jam gegeten worden als biggetjes onder het noorderlicht. De pauw koekoeroekoet als een bezige bij en lachende pony’s klieven door het luchtruim als tamme chinese bergchimpansees op een doordeweekse woensdag in november. Het moet overigens een dinsdag geweest zijn want de geur van kaneel en de boeken die me zoeken deden me eraan herinneren dat muziek weerklinkt achter de hersenpan van de vrijgevochten generatie van ’80. Wereldbollen en dropgoed als 1+1 is 3. Neen, ik ben niet seniel. Papier en karton en een snuifje zout en verder niets dan vreugde, liefde en een tikkeltje badschuim.

Schitterend nummer, dank u wel leverancier van de Broccoli!

 Man wat is het hier gezellig, alles gaat goed. Merci en de kost. Geen gezeik. Alleen een lied en stembanden en lang zal het internet leven!

(Wees gerust, volgende keer weer bittere ernst. Gewoon om jullie te laten weten dat ik nog leef. Be prepared!)

Written by korneelwarlop

november 25, 2008 at 10:00 am

Geplaatst in USA

Overwinningsmoederkoek

leave a comment »

Donderdag. De tweede dag na de overwinning van Barack Obama als nieuwe president van de U.S.A. De gemoederen zijn ondertussen wat gaan liggen. Het was toch wel een schok die door het land ging. Voor sommigen was dit het teken van hoop waar ze al zolang naar smachtten. Voor anderen is het het begin van een nachtmerrie. Het is als europeaan moeilijk te vatten hoe beide emoties beleefd worden. Zo kreeg ik gedurende de verkiezingscampagne twee sms-berichten die helaas weinig aan de verbeelding overlaten:

SMS 1

If Obama and an apple fell out of a tree, which one would hit the ground first? The apple. The rope usually stops the nigger. Thought you would like it.

SMS 2

WalMart is going to be making Obama christmas ornaments so that everyone can hang that nigger.

 

Om stil van te worden. Niet alleen distancieer ik mij hier volledig van, ik vind het gewoon ronduit degoutant dat mensen zich met zulke zaken bezig houden. Alsof de recente wereldgeschiedenis nog niet genoeg aangetoond heeft wat de gevolgen van dergelijk racisme kunnen zijn. Het is voor mij dan ook een uitgemaakte zaak dat dergelijke propaganda te verklaren is door een grote onwetendheid bij delen van de Amerikaanse bevolking. Argumenten als “Obama doesn’t salute the american flag” zijn ronduit fout en rechtvaardigen toch helemaal niet zo’n gedrag. Er is angst. Angst voor de vreemde, donkere man. Maar die angst komt voornamelijk voort uit onwetendheid. Het ergste van al is dan ook dat de mensen hier totaal geen moeite doen om daar iets aan te veranderen, om zich te informeren. Liever blijven ze naief en geloven ze in een God die met hen opstaat en hen dagelijks voedt met ignorance… Kortom, laat ons vooral niet vergeten dat 46% van de kiezers niet op Obama heeft gestemd en dat daarvan een meerderheid leeft in een denkwereld dat zich afspeelt ergens op één of andere rurale weide in het Amerikaanse binnenland of het zuiden. Een denkwereld tussen vier palen met prikkeldraad is niet echt bevorderend voor een kleerscheurvrij toekomstbeeld.

Het is eveneens goed om een positief beeld te hebben van wat er hier gebeurt. Donderdagavond was er namelijk een victory party van de Democratische partij in Alabama. Uiteraard waren wij weer van de partij en spendeerden we wat tijd met een aantal aanwezigen. Een alcoholconsulent en een hyundaidealer later was het feestje al afgelopen. Als bedanking voor de europese steun aan Barack Obama kregen we alle blauw-wit-rode ballonnen van het feest mee. Het gevolg kon zich laten raden…heliumhumor en een origineel verjaardagscadeau voor Amy die 20 werd.

 

Written by korneelwarlop

november 7, 2008 at 7:44 pm

Geplaatst in USA

Obama’s Landslide

with 5 comments

Election Day in de U.S.A.. De dag waarop de wereld even zijn adem inhoudt en zenuwgierend de belevenissen van Uncle Sam volgt. Staan we op de afgrond of op een kantelpunt? Zo moet de afweging er bij velen uitgezien hebben… Wij trokken op onderzoek naar Montgomery alwaar we in het democratische hoofdkwartier van de staat Alabama, samen met de aanwezigen, de resultaten afwachtten.

sdc164501

Verstomd. De mensen rondom ons konden het niet geloven. Het was amper 10 pm of de uitslag was al zo goed als bekend. Obama won vannacht niet alleen van McCain, hij deed dat ook op een verpletterende wijze. Nog voor alle stemmen geteld waren, lag hij al meer dan dubbel op voorsprong. De noodzakelijke 270 kiesmannen bleken al ruim binnen (op dat moment had hij er al 307). Toch was de voorzichtigheid die ik in mijn voorbeschouwing ventileerde gegrond. In bepaalde swing states bleek McCain lang op kop te liggen maar uiteindelijk haalde Obama het toch nipt in traditioneel republikeinse staten als Ohio, Pennsylvania en Virginia. Net die staten zouden volgens politieke waarnemers beslissend zijn over de uitkomst van de verkiezingen. Uiteindelijk bleek de voorsprong van Obama zó (onverhoopt) groot zodat het al snel duidelijk werd wie aan het langste eind zou trekken. Amerika’s 44ste president wordt Barack Obama, de man die de geschiedenis zal ingaan als de eerste zwarte president van de U.S.A.. De geschiedenis van het land ingedachte, is dit een stunt die zijn gelijke niet kent. Dat was er ook aan te merken bij de democratische aanhangers op het moment dat het nieuws bekend werd. De beelden spreken voor zich:

Een weinig later verbrak Mc Cain als eerste de stilte. Hij dankte zijn kiezers, feliciteerde Obama oprecht en gaf iedereen de raad mee om zich achter de nieuwe president te scharen. Ik kon het eerst niet geloven… Was dit de John Mc Cain die we de afgelopen weken aan het werk gezien hebben?! Dit leek wel een verbeterde versie! Ik vermoed dat het voor hem na zijn tweede gemiste kans  toch wel een ontgoocheling moet zijn. De manier waarop hij reageerde vond ik echter groots. Ik merkte zelfs een zweem van bewondering op voor die nieuwe politieke ster. Het moet gezegd: Obama laat niemand onberoerd. Toen hij de eerste woorden van zijn overwinningsspeech aanhief, werd het ook in onze zaal muisstil. Mensen riepen luid wanneer ze het eens waren met hun nieuwe hoop in bange, barre dagen. Barack is één van hen. Hij is hun kijk op de wereld. Hij is hun stem. Hij is ieders president. Hij is intelligent. Hij is welbespraakt. En hij gaf een werkelijk historische speech. Speciaal voor jullie heb ik het integraal opgepakt mét de reacties van ons publiek erbij. (De lengte van de clip zorgt er evenwel voor dat je nog even geduld zal moeten oefenen…)

sdc164541

Ik moet eerlijk zijn dat ik hier nog nooit zo ontroerd geweest ben. Het is een onbeschrijfelijk gevoel. Opluchting, intens geluk en een geloof dat we opnieuw kunnen bouwen aan een positieve, betere wereld. Het is mijn aanvoelen dat we dit écht nodig hadden. Amerika kreeg een éénmalige kans en heeft ze met beide handen gegrepen. Het is mijn geloof dat de rol van Amerika als wereldleider danig verzwakt is, dat ze niet meer over de superioriteit beschikt als voorheen. Toch lijkt de sleutel van de oplossing van menig mondiaal probleem in handen van de amerikanen. Denk maar aan de milieu- en energieproblematiek. Denk maar aan de oorlog in Irak. Denk maar aan de bijkomende investeringen voor geneesmiddelen ter bestrijding van kankers en AIDS… De USA kan, soms zelfs met een minimum aan middelen, al véél bereiken, misschien net omdat ze al die jaren niets gedaan hebben. Er is een gigantisch potentieel dat dus enkel goed gekanaliseerd moet worden. Het klinkt ogenschijnelijk gemakkelijker dan het is maar dat zijn wel de uitdagingen die Obama moet en zal aangaan.

peace

We verlieten Montgomery uiteindelijk moe maar meer dan voldaan. Overgelukkig keerden we al zingend terug naar Troy. Alabama. De staat die ondanks alles toch keihard republikeins is gebleven. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen ik de beelden herbekeek. Het is werkelijk een historische dag geworden. De nacht van 4 op 5 november 2008 zullen we hier met z’n allen nooit vergeten. Het staat voor mij op hetzelfde niveau als 9/11 maar dan aan de positieve kant. Eindelijk. Eindelijk. De toekomst is weer open. Laat ons maar (even) euforisch zijn. Het is zo verdomd krachtig! Ik pleng, net zoals bij het aanhoren van de victory speech, een traan weg en lach. Yes, we can!

sdc16470

Written by korneelwarlop

november 5, 2008 at 10:59 am

Geplaatst in USA

Afspraak met de geschiedenis

with 4 comments

Straks, binnen een paar uur heeft Amerika een afspraak met de geschiedenis. Ik mijn ogen wordt het nog een nek-aan-nek race… Obama of McCain: het is een wereld van verschil. Mijn bewondering voor Obama is sinds mijn aankomst in de U.S.A. alleen maar groter geworden. Hij belichaamt in vele aspecten een “nieuwe wereld”, een geloof bij vele mensen dat men de toekomst hoopvol mag tegemoet zien. Hij heeft de menselijke, intelectuele en culturele bagage in zich om -in mijn ogen- een uitzonderlijk president te zijn. Hij kan het scharnierpunt worden van een losgeslagen wereld in transitie. Het is aldus mijn vurige wens dat hij het straks zal halen.

Toch blijf ik héél voorzichtig, en dat om verschillende redenen. Vooreerst is er de Europese reflex om steeds te focussen op de democratische kandidaten. Dat is vaak een foute inschatting van de Amerikaanse cultuur, die wij van hieruit toch wel beter kunnen inschatten. De recente geschiedenis van de verkiezingen van 2000 (Gore) en 2004 (Kerry), bewijzen dat ook. Telkens diende de democratische kandidaat de duimen te leggen voor de republikeinse kandidaat. En al kan de reden voor die nederlaag ter discussie staan, wat telt is diegene die straks van the Oval Office zijn kantoor kan maken.  Daarbij wordt toch wel een beetje te snel vergeten dat men in Amerika met kiesmannen werkt. Obama mag dan al voorliggen in het aantal kiesmannen, toch is de kloof nog niet definitief. De strijd wordt dus inderdaad beslist in de zogenaamde “swing states” en daar ziet het beeld er toch wel veranderend uit. Mc Cain en Obama liggen haast overal nek aan nek. Rekening houdende met de foutmarge is dat verschil dus verwaarloosbaar. Verrassingen zijn dus wel nog degelijk mogelijk, al is de kans klein. Ik vind persoonlijk dat Johan Depoortere, toch wel dé referentie bij het verslaan van de VS-verkiezingen voor de VRT, daar toch te weinig de nadruk op legt. Ik ben een fan van hem maar daar is hij op journalistiek vlak niet objectief genoeg.

Een derde en laatste reden is misschien wel de meest essentiële. Kiezers zouden wel eens van gedrag kunnen veranderen in het stemhokje. Het beeld van wachtende rijen voters die overtuigd zijn van hun keuze bedriegt mijns inziens. Ik kan écht geloven dat nogal wat mensen toch met klamme handjes naar de stembus trekken en eventueel op het laatste moment zich laten leiden door een impuls. Laat ons toch niet vergeten dat het, zeker in de Southern states, een hele ommezwaai zou zijn indien een zwarte president zou worden. Het plotse besef dat je als kiezer hiertoe zou bijdragen kan dus wel eens moraliserend werken. Tegelijk zijn er ook nog steeds 7% van de kiesgerechtigden onbeslist. Dat is veel als je weet dat dit exact het verschil is in de polls tussen Mc Cain en Obama. Van een échte voorsprong is er dus geen sprake. Terug refereren naar Gore (die toch meer stemmen had dan Bush) en naar Kerry (die constant op kop lag in de peilingen)…het verhaal van het vel en de beer…

De grootste conclusie is misschien wel dat we lessen moeten trekken uit het verleden. Hier, in Alabama, de thuishaven van Martin L. King, hebben ze een afspraak met de geschiedenis. Laat ons nog voor één keer zijn wijze woorden beluisteren en hopen dat we 45 jaar na King’s ‘I have a dream’ woensdag opnieuw een zwarte een historische rede horen geven. Als president dan. Change, where we can believe in.

Op Election Day maken we de verplaatsing naar Montgomery alwaar we de democratische election night zullen bijwonen van 8 pm tot 8 am woensdagmorgen. Tegen dan zouden we al veel meer moeten weten. We vertrekken evenwel al om 3 pm om de sfeer aan de stemlokalen te gaan opsnuiven en wat interviewtjes af te nemen. Dit was dus nog maar een voorbeschouwing…

 

Written by korneelwarlop

november 4, 2008 at 4:37 am

Geplaatst in USA

91 jaar!

leave a comment »

Vandaag, 3 november, is Opa Warlop 91 jaar geworden! Santé Gerard, en een dikke proficiat!

Written by korneelwarlop

november 3, 2008 at 3:17 pm

Geplaatst in USA

We won! (but it had consequences)

with 3 comments

We hebben iets gedaan wat ik nooit voor mogelijk achtte! De Troy Club Soccer heeft voor het eerst in zijn bestaan gewonnen tegen een voetbalclub uit Dothan (op zo’n uurtje rijden van Troy). Een huzarenstukje want in ons team combineren we maar liefst 13 verschillende nationaliteiten. Van nepalezen over japanners tot en met ghanezen en twee verloren gelopen belgen. Elke week wordt er drie keer getraind op maandag, woensdag en vrijdag. Omdat we de maandag evenwel les hebben, kunnen we maar twee keer per week gaan maar dan drukken we wel onze stempel op de training. Voor Piet betekent dat meestal puike reddingen verrichten en voor mij vooral veel lawaai maken en wat verder sukkelen. Een échte voetballer kan je mij dus bezwaarlijk noemen en zal ik vermoedelijk ook nooit worden. Geloof me, dit is geen gebrek aan ambitie maar gewoon zelfkennis. :-)

Hoedanook, vandaag slaagden we er dus in om een team te verschalken. Al in de eerste minuten kregen we een meer dan terechte pinanti die feilloos omgezet werd door Futo. In de twee helft zorgde Toma voor de grotere kloof en de veilige voorsprong. De buit was binnen, al hadden we wel wat geluk toen de aansluitingstreffer afgefloten werd voor buitenspel. De eerste overwinning was dus binnen. Het team mocht dus trots (mét de nieuwe shirts) op de wazige foto!

De overwinning werd helaas wat overschaduwd door de vuile overtredingen van onze tegenstanders. Piet was daarvan het ergste slachtoffer. Toen hij halfweg de tweede helft werd aangetrapt en slecht neerkwam, kon hij niet meer verder. Het was snel duidelijk dat het serieus was en na de match konden we de schade opmeten. Bekijk het zelf: wat een knoert van een zwelling op de rechterenkel!

Is het een gebroken enkel of verrokken liggamenten? In de loop van deze week zullen we meer weten. Het is in ieder geval sneu voor Piet. Fitnessen en voetballen mag hij voor een tijdje vergeten en daarmee valt voor hem ook een groot deel van de hobby’s hier weg. Nu goed, we moeten erdoor. Er zijn geen andere opties en met onze reis in december voor de boeg is er toch iets mega-hoopvol in het verschiet!

Written by korneelwarlop

november 2, 2008 at 3:19 pm

Geplaatst in USA