Archive for april 2009

Miami & Key West. The End.

with one comment

Drie kameraden. Eén avontuur. Twee bestemmingen. Dat was het basic plan van deze tocht, die vooral bedoeld was om samen een mooi einde te maken aan een schitterend jaar. Snelwegen werden omgebouwd tot rijdende conversatieruimtes, niet aflatende jukeboxen en rubbermaneges eerste categorie. Het moest en zou een goedkope onderneming worden (deels uit noodzaak, deels omdat het maar in Florida was (en dus niet ver) en deels voor de spankracht van ons verhaal) en zo geschiedde het dat we vier dagen bij onze gehuurde Nissan Versa te gast waren: De parking als hotel, de stranddouche als badkamer, de zee als groot privé toilet en de parkeerwachters als raar opkijkende concierges. Schitterend was het.

Als eerste, of zo je wil: voorlaatste, bestemming stond Miami op het menu. Gezien downtown Miami niet echt veel om het lijf heeft, focusten we ons vooral op de populaire South Beach. Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. De art deco slaat je namelijk als een architectuurgodin rond de oren.  De hoeveelheid bewaarde huizen is écht indrukwekkend en alvast de grootste collectie op het Amerikaanse vasteland. Daarnaast is de sfeer op de befaamde Ocean Drive er één van zien en gezien worden en soms, ja héél soms, waant een mens zich op een filmset anno de jaren ’50. The sun, the ocean, the beaches and the nightlife. Als je daarvoor gekomen bent, dan weet Miami je zeker wel te bekoren. Aah, waarom ook niet! (maar het is die decadentie hé, meneer!) Tja.

Key West is het verste punt van continentaal Amerika. Het ligt op zo’n vier uur rijden van Miami en vooral de tocht langs alle andere keys  is al de moeite op zich. Aan een belachelijk lage snelheid dokker je als een 21ste eeuwse Mozes doorheen de zee met aan de ene kant de Golf van Mexico en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Key West op zich is niet overdreven groot. Toch is het er aangenaam vertoeven, al was het maar voor het tropische klimaat en bijhorende vegetatie. Met Cuba zo’n 90 miles van je af hoeft het ook niet te verwonderen dat het eiland wat weg had van een geamerikaniseerd Cubaans provinciestadje. Bevreemdend en hartverwarmend tegelijk. Het einde van continentaal Amerika, het verste punt voor je het water insukkelt. Kilometer O. Toepasselijker kan je het gevoel op de terugweg niet omschrijven.

The Beatles – Here comes the sun

Een grote dosis melancholie, dankbaarheid voor de kansen en de mooie tijd samen, the right music en de schemerduister als vallend rood doek. The end.

Wat nog rest zijn examens en inpakken.

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Miami. Art deco and cuban influences.

Miami. Art deco and cuban influences.

Tourist picture (but a great feeling)

Tourist picture (but a great feeling)

Key West = Paradise.

Key West = Paradise.

Korneel - Julian - Piet

Korneel - Julian - Piet

Key West harbor sunset.

Key West harbor sunset.

Last night.

Last night.

No problem.

No problem.

On the way back to Troy.

On the way back to Troy.

On the american roads.

On the american roads.

The Shins – New Slang

Written by korneelwarlop

april 22, 2009 at 4:22 am

Geplaatst in USA

Een treffend treffen

with 6 comments

Met mijn buitenlands avontuur ging ook het engagement gepaard om wat meer te lezen. Zoals bij velen onder jullie is ook bij mij de stapel “te lezen” boeken echter groter dan “gelezen” boeken. Om moedeloos van te worden. Toch besloot ik om er gewoon aan te beginnen, op mijn eigen tempo weliswaar. Een veellezer zal ik vermoedelijk nooit worden…

claus

(Hugo Claus)

En ik moet zeggen: ik genoot van de boeken die ik totnogtoe gelezen heb. ‘De helaasheid der dingen’, van Dimitri Verhulst was schiterend (en soms zelfs herkenbaar)! Vooral de beeldspraak en het grove taalgebruik smaakte ik als chocolade op mijn vingers.  Daarnaast las ik ook het obligate ‘Het verdriet van België’, van de onlangs overleden Hugo Claus. Een knuppel van jewelste! Ik herinner me een les Nederlands in het middelbaar. Mijn toenmalige lerares raadde het boek aan maar zei er tevens bij dat “je je toch wel door het begin moet worstelen”. Ze had gelijk. Claus vertelt niet alleen een verhaal. Hij duidt, onderwijst, grapt, veronderstelt en beschrijft. Kortom, de leeservaring is compleet anders dan bij een gewoon goed boek. Veel intensiever. Net daarom duurt het ook langer om dit boek uit te lezen. Maar…laat er geen twijfel over bestaan: het is een absoluut meesterwerk en (hoe verbazend ook) het is actueler dan ooit. Met recht is Claus, dankzij dit boek,  jaren aan een stuk getipt geweest voor de Nobelprijs Literatuur. Een monument. Met ‘De vis in het water’, van Mario Vargas Llosa ben ik momenteel bezig aan mijn tweede boek van de Peruviaanse auteur, die momenteel evenwel in Londen resideert. Ik werd fan van hem door het boek ‘De taal van de hartstocht’, hetgeen een bundeling is van columns uit de Spaanse krant El País. Zijn snedige pen en zijn ongezouten mening (veelal met zijn eigen land als achtergrond) zijn telkens opnieuw de basis voor een intelectueel feest! ‘De vis in het water’, is zijn autobiografie en is -na reeds enkele hoofdstukken gelezen te hebben- eveneens te kwalificeren als ‘meesterlijk’.

vargas_foto

(Mario Vargas Llosa)

Het laatste boek dat ik uitlas, is evenwel van een andere orde. Het betreft het boek ‘Een geschiedenis van de wereld van morgen’, van Rik Coolsaet. Hij is hoogleraar internationale politiek aan de Universiteit Gent en eerder publiceerde hij oa. ook ‘De mythe al-Qaeda’. Wie, net zoals ikzelf, nog les gehad heeft van hem, weet dat dit een zeer minzame man is die over een enorm observatievermogen beschikt. Dat bleek ook andermaal in zijn boek. De linken en parallellen die hij trekt tussen de huidige woelige tijden en vergelijkbare periodes uit het verleden, zijn ronduit intrigerend. Het sust en schudt je wakker tegelijk. De bedoeling van het boek is om wat genuanceerder de wereld rondom je te benaderen. Niet alles is wat het lijkt. Afsluitend schetst Coolsaet ook nog enkele concepten die nodig zullen zijn om dit scharnierpunt met succes te kunnen overbruggen.

geschiedenis-van-de-wereld-van-morgen

Eén van die concepten trof mij ten zeerste: Leiderschap. Een volledige beschrijving zou de lengte van deze post wat te buiten gaan, daarom hou ik het bondig. Rik Coolsaet haalt drie, naar eigen zeggen ouderwetse, recepten aan voor mensen die leiding willen geven aan de maatschappij en waarvoor deze een leidraad kunnen betekenen: Ten eerste, de samenleving is inderdaad maakbaar, nationaal én internationaal. Beleid maakt wel degelijk het verschil. Ten tweede, er is behoefte aan méér politiek en niet aan minder, als men niet wil dat het algemeen belang het aflegt tegen particuliere belangen. De overheid heeft namelijk een elementaire rol te spelen bij het herstel van elementaire gemeenschapszin. Ten derde, vraag niet wat de samenleving kan doen voor u, maar wat u kan doen voor de samenleving.

Opmerkelijk en tegelijk hoopgevend is de treffende gelijkenis met Barack Obama. Wie een beetje zijn campagne en de recente actualiteit gevolgd heeft, die herkent deze drie richtlijnen zeer duidelijk in de aanpak en het geloof van de nieuwe Amerikaanse president. Wie van de gelegenheid gebruikt maakt om de Inaugural speech nog eens te beluisteren, zal deze drie elementen hierin terugvinden. Deze vaststelling is niet zaligmakend en verre van een vrijgeleide voor het beleid van Obama… maar het kan alleen maar een positief signaal zijn aan de miljoenen mensen die hunkeren naar sterk leiderschap en een stabiele wereld met een herwonnen samenhorigheidsgevoel. 

Treffender kan het einde van het boek dan ook niet zijn met de conclusie: “Een slechte samenleving is een samenleving die gelooft dat zij niet verbeterd kan worden. Een goede samenleving is een samenleving die zichzelf verwijt niet goed genoeg te zijn”.

Written by korneelwarlop

april 8, 2009 at 9:17 pm

Geplaatst in USA

Remote Proctor: Formidabel, jawel!

with 6 comments

Hoewel mijn terugkeer naar België al een tijdje vast ligt op 5 mei, wil dit geenszins zeggen dat mijn zomervakantie al wordt ingeluid. Integendeel. Op 11 mei dien ik namelijk nog een eindexamen te maken voor een internetcursus die Piet en ik hier gestart zijn na Spring Break. Van 12 tot en met 24 mei is er dan even een adempauze. Ideaal om wat familie en vrienden te bezoeken, een dak boven mijn hoofd te vinden en verder uit te kijken naar een keinijge job.

Op 25 mei begint dan de Summer Semester. “Oe!!!”, hoor ik je bosaapachtig denken. Jawel, den diezen hier zal gedurende negen weken nog eens op de tanden bijten en vier internetcursussen afleggen vanuit België. Indien ik daarin slaag, dan heb ik alle vakken van het Master of Public Administration (MPA) program afgelegd en kunnen we reikhalzend uitkijken tot wanneer de postbode ons diploma in de bus komt domfen. Ons Amerikaans avontuur zal zo ook op studievlak een mooi einde kennen (alvast dat hopen we hier toch).

Een aantal wijsneuzen en andere onderwijspedagogen onder jullie vroegen zich al af hoe dat allemaal in zijn werk gaat. “Internetcursussen, allemaal goed en wel, maar hoe verloopt dat praktisch met het afleggen van examens?” Het antwoord op deze vraag is, na al het bedenkelijke nieuws dat hier over Troy University al verschenen is, toch wel verrassend. De Remote Proctor is hét tovermiddel van de digitale Amerikaanse onderwijsexpansie! Of zoals ze het zelf zo mooi zeggen: “Troy University of Troy, Alabama, a global leader in combining non-traditional learners with cutting-edge technology, recognized the need for a new methodology suited for the virtual classroom and testing environments”. Die Amerikanen…hun onderwijs trekt (in vergelijking met België)  veelal op de ballen maar in dergelijke innovatieve zaken zijn ze toch wel meesterlijk! Dat moeten we hen nageven.

remoteproctorlg

Hoe werkt het? Wel, je dient een Remote Proctor aan te kopen via het wereldwijde kobbenet. Het apparaat bestaat uit een vingerafdrukscanner, een microfoon en een webcam die uitkijkt op een spiegelbol waardoor men je 360° in de gaten kan houden.  Op de website van de e-campus (alwaar we even verheugd als kotsmisselijk ook met Blackboard werken) vind je dan een installatiehandleiding en -software terug. Eens dat geïnstalleerd is, is het eigenlijk kinderspel. Althans dat zou het toch moeten zijn. Van zodra je examen online staat, krijg je gedurende een bepaalde periode de mogelijkheid om je examen te maken. Door het gebruik van de proctor (waardoor men je tijdens of na het afleggen van je examen kan controleren op onregelmatigheden)  en de software die heel veel unieke codes bevat, is vals spelen haast onmogelijk. Een knap staaltje techniek en een schitterende uitvinding om afstanden te overbruggen. Wie meer wil weten kan het volledige verhaal eens rustig nalezen op deze site.

(De eigenaar van deze website is niet verantwoordelijk voor uitspraken van de makers van dit filmpje)

Bij deze is dit mysterie ook weer opgelost! Veel is er eigenlijk niet echt te melden. Schoolwerk, sport en carnavaleske administratieve toestanden houden ons hier momenteel wel nog even aan de praat. Gelukkig zijn we hier al wat verzadigd en kunnen we de vrije momenten die ons hier resten goed gebruiken om onze nabije toekomst te plannen. Maar…meer daarover in een volgende post. Ik kan je alvast wel één geheim vertellen: ik heb véél goesting in vol-au-vent! Wink wink!!! 

 

Written by korneelwarlop

april 3, 2009 at 1:08 am

Geplaatst in USA