Miami & Key West. The End.

with one comment

Drie kameraden. Eén avontuur. Twee bestemmingen. Dat was het basic plan van deze tocht, die vooral bedoeld was om samen een mooi einde te maken aan een schitterend jaar. Snelwegen werden omgebouwd tot rijdende conversatieruimtes, niet aflatende jukeboxen en rubbermaneges eerste categorie. Het moest en zou een goedkope onderneming worden (deels uit noodzaak, deels omdat het maar in Florida was (en dus niet ver) en deels voor de spankracht van ons verhaal) en zo geschiedde het dat we vier dagen bij onze gehuurde Nissan Versa te gast waren: De parking als hotel, de stranddouche als badkamer, de zee als groot privé toilet en de parkeerwachters als raar opkijkende concierges. Schitterend was het.

Als eerste, of zo je wil: voorlaatste, bestemming stond Miami op het menu. Gezien downtown Miami niet echt veel om het lijf heeft, focusten we ons vooral op de populaire South Beach. Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. De art deco slaat je namelijk als een architectuurgodin rond de oren.  De hoeveelheid bewaarde huizen is écht indrukwekkend en alvast de grootste collectie op het Amerikaanse vasteland. Daarnaast is de sfeer op de befaamde Ocean Drive er één van zien en gezien worden en soms, ja héél soms, waant een mens zich op een filmset anno de jaren ’50. The sun, the ocean, the beaches and the nightlife. Als je daarvoor gekomen bent, dan weet Miami je zeker wel te bekoren. Aah, waarom ook niet! (maar het is die decadentie hé, meneer!) Tja.

Key West is het verste punt van continentaal Amerika. Het ligt op zo’n vier uur rijden van Miami en vooral de tocht langs alle andere keys  is al de moeite op zich. Aan een belachelijk lage snelheid dokker je als een 21ste eeuwse Mozes doorheen de zee met aan de ene kant de Golf van Mexico en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Key West op zich is niet overdreven groot. Toch is het er aangenaam vertoeven, al was het maar voor het tropische klimaat en bijhorende vegetatie. Met Cuba zo’n 90 miles van je af hoeft het ook niet te verwonderen dat het eiland wat weg had van een geamerikaniseerd Cubaans provinciestadje. Bevreemdend en hartverwarmend tegelijk. Het einde van continentaal Amerika, het verste punt voor je het water insukkelt. Kilometer O. Toepasselijker kan je het gevoel op de terugweg niet omschrijven.

The Beatles – Here comes the sun

Een grote dosis melancholie, dankbaarheid voor de kansen en de mooie tijd samen, the right music en de schemerduister als vallend rood doek. The end.

Wat nog rest zijn examens en inpakken.

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Miami. Art deco and cuban influences.

Miami. Art deco and cuban influences.

Tourist picture (but a great feeling)

Tourist picture (but a great feeling)

Key West = Paradise.

Key West = Paradise.

Korneel - Julian - Piet

Korneel - Julian - Piet

Key West harbor sunset.

Key West harbor sunset.

Last night.

Last night.

No problem.

No problem.

On the way back to Troy.

On the way back to Troy.

On the american roads.

On the american roads.

The Shins – New Slang

Written by korneelwarlop

april 22, 2009 bij 4:22 am

Geplaatst in USA

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ik heb zowaar een traan weggepinkt bij het zien van “the end ” en “Here comes the sun ” .
    Het deed me ook reflecteren naar het voorbije jaar,het was mooi en zo heb ik ook een stukje Amerika gezien.
    Op naar een nieuwe fase in je leven , met veel ” zon ”
    Welkom thuis , van harte ,Mam

    leen denoulet

    april 28, 2009 at 3:11 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: