Wijnendale-Torhout à pied

leave a comment »

SDC10103Aan de overkant van het water zat een merel. Oranje bek tegen de blauwe horizon. De schemer moest plaats maken voor nevel. Het water streelde de ontluikende dag en plots doemde een landschap voor me op. Konijntjes huppelden opgeschrikt door het knarsende gravel, kreunend vanonder mijn zool. Accordeonmuziek weerklonk in de verte. Ik had zo te horen nog een lange tocht voor de boeg hetgeen op zich wel te ontzien was. Gelukkig was het besef bij elke voetstap er één van volmondig leven. Als een potplant in volle grond. Dat verzachtte de pijn wel. Hoe zou een merel – je weet wel, zo een met een oranje bek – daarover denken? Ik glimlachte.

Ogen ontvlamden. Harten gingen als eiwit kloppen. Auto’s raasden voorbij en degradeerden me tot een passant. In mijn rugzak klotste een halfvolle fles water die me deed herinneren aan intensiteit. Thuisgekomen haalde ik tevens twee diploma’s uit mijn bochelvriend. Het resultaat van vier jaar werk. Gewoon, te dragen op je rug mits enige welwillendheid. Stapelen. Mens, wat hebben we de laatste tijd gestapeld. In de vloedlijn van ons leven is er natuurlijk veel uit het zand te halen en af te stoffen. Vaak gewoon voor de herinnering, de geur of de evidentie van het vergaren. Of hoe de mens van voedselverzamelaar tot decadentieverzamelaar evolueerde. Ik betrap er dan ook mezelf op dat ik meer dan vroeger sta te staren naar de microwereld met mij als epicentrum. Het voelt geheimzinnig aan, alsof het me iets wil zeggen. Alsof een ruimte van vier op vijf  met me wil dialogeren als pianomuziek.

Wij komen, gaan en blijven gaan. Afstanden vervagen in ons hoofd en maken me dromen van een werkwoord als helikopteren: ik helikopter, jij helikoptert, wij hebben gehelikopterd. Dat zou mooi zijn. Hoe bedrogen zouden we niet zijn over onze macrowereld als iedereen het werkwoord helikopteren zou kunnen vervoegen én toepassen. Fantastisch. Zouden we zwaaien naar elkaar?

Thuisgekomen weerklonk getjilp vanop het terras. Het silhouet van een vogel tekende zich tegen de blauwe horizont af. Hij sloeg zijn vleugels gulzig open en in de vluchtig vormende schaduwen kon ik nog net een oranje bek ontwaren. En ik? Ik zwaaide terug.

Written by korneelwarlop

juni 29, 2009 bij 9:02 am

Geplaatst in Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: