“They can’t be all inspired by LeBron or Lil Wayne”

with 2 comments

CNN bericht vandaag dat de steun voor de maatregelen van Amerikaans president Barack Obama gereduceerd is tot onder de 60%. Een dieptepunt sinds zijn Inauguration van 20 januari 2009. En ja, er valt wat voor te zeggen. De grote woorden van HOPE en CHANGE vervagen alweer in het grote boek der slogans en termen. CRISIS en BAILOUT zijn meer realiteit dan het land en zijn president lief is. Want, laat er geen misverstand over bestaan…de situatie in Amerika is dramatisch (om maar één hallucinante parameter te noemen: de Amerikaanse staatsschuld is intussen opgelopen tot  1 billion dollar) en het ziet er niet naar uit dat daar zo heel snel verandering in gebracht kan worden (over de financiële crisis later meer in een volgende post). Stilaan wordt dus duidelijk dat ook de ster van Obama niet tot in andere melkwegen kan reiken en dat de realiteit in deze tijden vaak genadeloos hard kan zijn.

Toch wil ik hier even teruggrijpen naar de verkiezing van de 44ste President of the United States of America. Wat wij in Europa maar moeilijk kunnen bevatten, is de emotie die met deze verkiezing gepaard ging. Afgelopen jaar had ik evenwel het geluk om de laatste rechte lijn van de campagne, de election night en de Inauguration vanop de eerste rij mee te maken. Een historische en onvergetelijke ervaring. Wie in het zuiden van de USA komt of al geweest is, die zal/kan het beamen: er hangt een sfeer van troosteloosheid, gelatenheid en onderhuidse spanning. De elektriciteit van de Civil Rights movement hangt daar – meer dan elders in het land – nog in de lucht en schier overal kan je wel nog vormen van seggregatie of zelfs racisme ontwaren. Voor de zwarte bevolking zijn er dan al veldslagen binnengehaald, de oorlog is verre van gewonnen.

Velen onder hen hadden met de verkiezing van Obama gedacht dat een moderne Jezus (en ik heb het dan niet over Michael Jackson) was opgestaan. Een superman die de problemen met één bluesknip zou oplossen.  Maar stilletjes aan wordt het wel duidelijk dat de woorden van Obama niet alleen profetisch waren, maar ook een vorm van confrontatie omhelsden. Woorden als “zelfreflectie”, “zelfrespect” en “introspectie” vormen dan ook de basis van de nieuwe equal rights politiek. Een gedurfde aanpak en eigenlijk alleen maar een boodschap dat voor het eerst door deze president geloofwaardig en instemmend kan gebracht worden. Obama heeft ons al retorisch verwend…welnu, neem zeker ook eens een dik half uur de tijd om onderstaand fragment te bekijken. De eerste grote speech als president voor de National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). Kippenvel.

Written by korneelwarlop

juli 18, 2009 bij 8:24 am

Geplaatst in Uncategorized

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Korneel,

    Bedankt om dit te delen.
    Ik ben gegrepen door zijn begeestering en zijn woorden.

    Bart

    Bart Van Synghel

    juli 18, 2009 at 9:36 pm

  2. Dag Walrop Walrus! Hoe gaat het in het land der walrobben en walende russen? Ik bericht je van zodra ik weer buiten mag komen; maar ik zie via facebook- en andere wegen dat het aan feest niet ontbreken mag.

    Morre – veruit de onhandigste telg uit een kroostrijk geslacht.

    ps.: er staat een dt-fout in je post.

    Pieter

    juli 20, 2009 at 11:14 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: