Archive for augustus 2009

In looppas naar 2010 en een nieuw leven

leave a comment »

Een bucket list. Je kent het wel. Het soort lijstje dat een mens aanlegt met “dingen die je wil gedaan hebben vooraleer je het aardse inruilt voor het eeuwige”. Of zoiets. Niet dat ik me inlaat met papieren versies van dergelijke charts der to do’s. Dromen laten zich immers niet zo gemakkelijk vangen in tijd, laat staan tussen kantlijn en korte kotjes (zoals ik mijn papier altijd in de Westlandia bestelde. Trouwens, haal jij ook al je papier- en kantoorbenodigdheden bij Westlandia, Beerstraat 8, Torhout?!). Het toeval zorgde ervoor dat ik alvast met potlood weerom een droom van mijn lijstje kan schrappen: een marathon lopen.

Zondag 26 juli. Een prachtige dag. Helaas ging ze alweer aan mij voorbij. De Gentse Feesten hebben zo ook hun keerzijde. Samen met mijn jeugdvriend en kotgenoot, Nicolas Delie, mijmerde ik in de vooravond wat weg over het studentenbestaan. Wat was het toch een schitterende periode. De stilte die vervolgens viel was veelzeggend. Hoe fijn ook, onze studentenperiode komt niet meer terug. De krop in de keel werd echter snel doorgeslikt bij de gedachte wat een mens zoal kan doen op een volledige, nuchtere, uitgeslapen dag. En dat bleek veel. Zeer veel. Ook hier geldt het eigentijdse  credo dat selecteren moeilijker geworden is dan activiteiten verzamelen. Dankzij eliminatie kwamen we uiteindelijk bij eenzelfde goal: ooit eens een marathon lopen.

Korneel en Nicolas in 2006. Van dAS FEST naar der Marathon? (Quote van Wim Verschelde)

Korneel en Nicolas in 2006. Van dAS FEST naar der Marathon? (Quote van Wim Verschelde)

De daad werd bij het woord gevoegd en na wat vluchtig gegoogle doemde al gauw een ruw scenario op. Vanaf 1 augustus zouden we onze training aanvatten teneinde de Marathon van London te kunnen lopen in april. Het internet voorzag in een trainingsperiode van 15 weken teneinde een marathon te kunnen uitlopen. Dat leek wel heel optimistisch. We spraken af dat we ons verder zouden inlichten en alvast een afspraak zouden maken bij sportarts Kris Demanet.

Die vrijdag werden we ontvangen door de energieke heelmeester. Vragen werden gesteld en beantwoord,  de planning werd aangepast en tips ter bevordering van onze trainingen werden vlijtig neergepend. Het was 31 juli. Morgen zou onze voorbereiding beginnen. Blij met de vele informatie en opgefokt van de nieuwe challenge begaven we ons richting ’t Rozeveld. Dit moment moest gevierd worden zoals alleen mannen dat doen; bier, voetbal en vettige kluchten.

“Omdat marathons lopen na je 40 jaar zo midlife is”

Ondertussen zijn we een goede week later. De trainingen verlopen vlot en ik ben al twee kilo kwijt. Tijdens de maanden augustus, september en oktober ligt de nadruk vooral op het opbouwen van basisconditie en het afbouwen van overtollig lichaamsvet. Gelukkig gaan beide hand in hand. Eind oktober volgen dan testen op de loopmat teneinde een beter zicht te hebben op de fysieke mogelijkheden. Op basis daarvan zal een schema opgesteld worden die ons in staat moet stellen om tegen januari de halve marathon te lopen op de Louis Persoons Marathon (de eerste marathon van het jaar in België) en een eerste volledige marathon in juni, op de Nacht van West-Vlaanderen. Voorts is het de bedoeling om tijdens de grote vakantie nog een marathon te lopen in het buitenland. Onze fysieke krachttour wordt afgesloten door de Marathon van Brussel… aankomen op de markt van de hoofdstad. Een mooier orgelpunt bestaat er toch niet?!

Of hoe 2010 met stille trom ons schoon verleden opbergt en met trompetgeschal ons toekomstig leven een nieuwe (en alvast sportieve) wending zal geven.

(Vanaf nu zal je hier onze afmattende queeste richting 18 juni, de Nacht van West-Vlaanderen, op regelmatige basis kunnen volgen.)

Written by korneelwarlop

augustus 10, 2009 at 5:30 pm

Geplaatst in Uncategorized

Humane schaamte: de survival voor basisrechten.

leave a comment »

Zaventem, tien jaar geleden. De dode lichamen van Yaguine Koita en Fodé Tounkara werden gevonden in het landingsgestel van het desbetreffende Sabena-toestel. Doodgevroren. Uiteraard. De twee Afrikanen  probeerden de overstek naar het oude continent te maken en wisten duidelijk goed dat hun hachelijke avontuur niet zonder (levens)gevaar was. In een brief formuleerden ze hun verzuchtingen, hun frustraties en hun (wan)hoop. Soms is het goed om nog eens stil te staan bij de dagelijkse  survival van de mens  en de  bewustwording dat het zoeken naar het ultieme geluk een universeel gegeven is. De volledige tekst van hun brief kan u daarom hieronder lezen.

yaguine_fode_3

Conakry, 21 juli 1999

Excellentie,

Mijne heren leden en verantwoordelijken van Europa,

Wij hebben het eerbare plezier en het groot vertrouwen om u deze brief te schrijven om u in te lichten over het doel van onze reis en over het leed van de kinderen en de jongeren van Afrika. Maar laat ons u eerst onze fijnste, heerlijkste en meest gerespecteerde groeten van het leven overbrengen. Met dit doel willen wij u vragen om onze steun en toeverlaat te zijn, voor ons in Afrika, u die degene bent aan wie men om hulp vraagt.

Wij smeken u, voor de liefde van de uwen op het continent, voor de gevoelens die u koestert voor uw volk, uw families en vooral voor de affiniteit en de liefde van uw kinderen die u liefhebt als het leven zelf. En ook, voor de liefde en de timiditeit van onze schepper, ‘God’, de almachtige die u alle goede ervaringen, de rijkdom en de macht heeft geschonken om uw continent zo goed op te bouwen en te organiseren dat het het mooiste en het meest bewonderenswaardige van alle is geworden. Mijne heren leden en verantwoordelijken van Europa.

Het is op uw solidariteit en uw zachtaardigheid dat wij in Afrika een beroep doen. Help ons, wij lijden enorm in Afrika, help ons, wij hebben problemen en enkele ontbrekende kinderrechten.

Voor wat onze problemen betreft, hebben wij: de oorlog, de ziekten, de voeding enzovoort. Wat de kinderrechten betreft, in Afrika, en vooral in Guinee, hebben wij te veel scholen maar een groot gebrek aan opvoeding en onderwijs, behalve in de privéscholen, waar men een goede opvoeding en goed onderwijs kan krijgen, maar men moet een grote som geld hebben, en onze ouders zijn arm, het belangrijkste is dat ze ons voeden. Vervolgens hebben wij geen sportscholen zoals: voetbal, basket, tennis…. Dus in dit geval vragen wij, de Afrikanen, en vooral wij de kinderen en de jonge Afrikanen, dat u een grote en doeltreffende organisatie zou maken voor Afrika opdat het vooruitgang zou maken.

Dus als u ziet dat wij ons opofferen en ons leven riskeren, dan is dat omdat wij in Afrika te veel lijden en wij uw hulp nodig hebben om te strijden tegen de armoede en een einde te maken aan de oorlog in Afrika. Desalniettemin willen wij studeren, en wij vragen u om ons te helpen studeren zodat wij in Afrika zoals u kunnen worden. Ten slotte: wij smeken u om ons heel erg te excuseren omdat wij gedurfd hebben om deze brief te schrijven, u grote personaliteiten aan wie wij veel respect verschuldigd zijn. En vergeet niet dat het aan u is dat wij ons beklag moeten doen over de zwakheid van onze kracht in Afrika.

Geschreven door twee kinderen uit Guinee

Yaguine Koïta en Fodé Tounkara

Actua:

Bekijk het fragment uit het Journaal van 2 augustus 2009.

Join the group on Facebook

Written by korneelwarlop

augustus 3, 2009 at 12:38 pm

Geplaatst in Uncategorized