Het marathonplan zeg je?

with one comment

Lullig geparkeerd op je eigen gehandicaptenparkeerplaats. Dat is zo een beetje het gevoel van de laatste maand. Na bijna zes maanden intensieve marathontraining sloeg het noodlot op 16 januari toe. Tijdens een cross met het AXA Running Team ging het mis. Een bevroren ondergrond, een dooiende toplaag en een hellend parcours. Meer had ik niet nodig om mijn linker hoef te verrekken. Als een volleerd skiër gleed ik telkens met mijn linkerbeen de hellingen af om vervolgens met mijn knullige rechterbeen de nodige bijsturingen te doen. Het resultaat liet zich raden… de volgende ochtend smakte ik als een vergeetachtige geamputeerde tegen de grond. En zo werd bevestigd wat menig politiek analist, in het kielzog van mijn dokter,  dezer dagen met verbijstering vaststelt: links faalt.

Les Relais Givrés. Herinnering: Super tijd, klotige blessure.

Het zag er nochtans allemaal meer dan veelbelovend uit.  Sinds 1 november liep ik namelijk vier keer per week:  maandag, woensdag en vrijdag over de middag in het Zoniënwoud (het AXA hoofdkantoor ligt naast het oudste bos van België nvdr) en een wedstrijd in het weekend. Een leuk gemiddelde en een haalbaar ritme. Mijn lichaam verteerde alles vlotjes, vet werd ingewisseld voor spieren en mijn tijden verbeterden zienderogen. Het is dan ook frustrerend om net voor “het echte werk” uit te vallen. Gelukkig werden er geen breuken en geen scheuren vastgesteld. Het kon dus erger en zoals Nietzsche zich ooit liet ontvallen: What doesn’t kill you, makes you stronger. Die linksaard was zo dom nog niet (al mocht hij wel eens zijn baard kammen).

Zelfs tijdens de feestdagen zaten we nog op schema. Hier op een kerstloop.

In die optiek is na een maand blessureleed het ergste stilaan voorbij en begin ik straks aan een trage, gestage heropbouw van mijn trainingen. Gelukkig sta ik er niet alleen voor want mijn partner in crime had – toeval of niet – ook af te rekenen met een hardnekkige knieblessure. Ondertussen is hij al terug bezig met trainen en komt met het lengen van de dagen ook de moraal stilaan terug.

18 juni staat nog steeds met stip in de agenda genoteerd. De Nacht van West-Vlaanderen. Ik kan niet wachten om zoals Emmanuel Mutai, deze zomer zilveren medaillewinnaar op het WK marathon in Berlijn, mijn maniokwortel uit te kotsen bij het opdraaien van de Torhoutse markt. Al zal onze tijd vermoedelijk zo’n anderhalf uur later liggen…

Advertenties

Written by korneelwarlop

februari 16, 2010 bij 8:03 pm

Geplaatst in Uncategorized

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. hilarische quote: “En zo werd bevestigd wat menig politiek analist, in het kielzog van mijn dokter, dezer dagen met verbijstering vaststelt: links faalt.” My hero.

    Thomas Van Langenhove

    februari 17, 2010 at 12:04 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: