Hallo, revolutie?!

with 2 comments

In een opiniestuk in de krant De Morgen van 8 oktober steekt oud-premier Guy Verhofstadt de loftrompet over de nieuwbakken Nobelprijswinnaar literatuur: Mario Vargas Llosa. Mensen die me wat kennen zullen wel hun wenkbrauwen fronsen. Ja het is waar, ik ruilde het AVVVK-papier in voor socialistische gazettenpraat en ik vond er zowaar een artikel over een tot liberaal bekeerde communist die opgehemeld wordt door een tot sociaal-democraat bekeerde neo-liberaal. Geraak jij er nog wijs aan uit? Ik, eeuwige student bekeerd tot werkmens, alvast niet. Een oncomfortabel gevoel is dit niet langer en leidt ons ook af van de essentie van dit pitoreske gekrabbel, namelijk dat de nietige mens – naakt in deze wereld – een kwetsbaar maar onvoorspelbaar wezen is: “als we de wereld niet opnieuw in het ongeluk willen storten, moeten we onze dromen over het gelukkig maken van de wereld opgeven. Maar we moeten desondanks toch wereldverbeteraars blijven – maar bescheiden verbeteraars. We moeten ons tevreden stellen met de nooit eindigende taak het lijden te verminderen, vermijdbaar kwaad te bestrijden, misstanden op te ruimen; en daarbij moeten we steeds de ogen open houden voor de onvermijdelijke ongewilde gevolgen van ons ingrijpen, die we nooit geheel kunnen voorzien en die maar al te vaak de balans van onze verbeteringen passief doet staan.”

Niet zo gek lang geleden zag ik ook oud VRT-verslaggever voor het middenoosten Jef Lambrecht live aan het werk tijdens een lezing voor een handvol kasteelbewonderaars. Echt sympathiek kon je de man bezwaarlijk noemen maar hetgeen hij te vertellen had, sneed wel hout. Zo had hij het onlangs ook in Knack onder meer over onze perceptie op de regio en de hoge graad van politisering bij de mensen aldaar: “ze kijken voorbij de grenzen. Ze zijn natuurlijk vatbaar voor allerhande complottheorieën maar ze zijn zich vooral bewust van het feit dat de wereld zich met hen bezighoudt en dat zij zich dus ook me de wereld moeten bezighouden. Dat is een vanzelfsprekendheid die wij niet meer kennen. Wij hebben daarentegen een eilandmentaliteit. Wij denken dat we alles hoe dan ook wel zullen overleven, dat we de rest van die vervelende wereld niet echt nodig hebben. Dat we de rest van de wereld desnoods wel tot de orde roepen. Alleen bewijzen de feiten dat dat iets minder gemakkelijk is dan we ons weleens plegen voor te stellen. We vergissen ons fundamenteel. Er staat een wereld voor onze deur te dringen die wij nauwelijks kennen: Chinezen, Arabieren, Indiërs, Brazilianen, noem maar op. Maar die wereld kent ons wel. En dat is een nadeel. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat die wereld noodzakelijkerwijze onze vijand is. Ik verwacht dat wij in de nabije toekomst gebeurtenissen zullen zien die het Westen ingrijpend zullen veranderen. En misschien wel ten goede. Zo worden wij voortdurend geïnterpelleerd door de wereld en zullen onszelf opnieuw moeten definiëren. Wat verstaan wij onder democratie? Onder vrijheid? Op die vragen moet opnieuw een antwoord komen. En ik geloof in het zogenaamde ‘butterfly effect’: hele kleine, vrijwel onopgemerkte fenomenen kunnen verstrekkende gevolgen hebben.”

Later in het artikel zou Lambrecht – net zoals Guy Verhofstadt trouwens – nog pleiten voor een supranationale identiteit. Daarbij stelt hij onomwonden: “Het is geen kwestie van keuze. De technologie maakt de wereld gewoon steeds kleiner.” Is Lambrecht nu liberaal geworden? Of heeft dit alles niets met politieke kleur te maken? Wat zou Bart De Wever hiervan denken? Zou hij het begrijpen? Het supranationale denken. Niet terugplooien op onszelf… Zou hij de moed hebben om ‘de ander’ niet steeds in vraag te stellen maar zichzelf als naakte wereldverbeteraar te beschouwen? Geen grote omwentelingen of revoluties predikend. Zijn grote droom opbergend en ons eindelijk te geven waar we allemaal zo naar smachten. Een bescheiden verbetering.

Advertenties

Written by korneelwarlop

oktober 19, 2010 bij 9:35 pm

Geplaatst in Uncategorized

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. ik heb je tekst drie keer gelezen en geniet met de glimlach van je kronkels. Bedankt.

    luc descheemaeker

    oktober 20, 2010 at 7:10 am

  2. Korneel, erg is het dat ik maar eens naar je blog ging in afwachting om naar het ziekenhuis te gaan.Ben toch blij dat ik dat gedaan heb maar zou nog meer dan 3 keer moeten lezen om er aan uit te geraken.Een mooie foto en ook je typische manier van schrijven,leuk.mam

    leen denoulet

    oktober 20, 2010 at 8:02 am


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: