Archive for the ‘It’s all in my head’ Category

Einde van Fall Break en Mental Break

with one comment

“Moe”, zei ik gisterenavond tegen onze Nederlandse spitsbroeders toen ze onze kamerdeur openden en naar onze gemoedstoestand aasden. Ja, het was een intens weekend geweest maar…we hebben “leute” gehad. Uiteraard kan ik nu beginnen aan een verslag van de feiten maar om niet teveel echo te veroorzaken op jullie blogroll stel ik daarom voor dat je het relaas van ons weekend, met bijhorende foto’s, kan lezen op Piet zijn blog. Feiten zijn en blijven -helaas of gelukkig- maar feiten! De vraag is: wat doe je ermee!

Fall Break is gedaan. En terwijl in België het academiejaar nog maar net uit de startblokken is, zijn wij hier al halfweg de eerste semester. Vanaf nu zou het wel eens snel kunnen gaan. Er ligt (nog) veel werk op de plank en op 20 november hebben we al ons eerste examen, gevolgd door een dikke maand van reizen. (Daar kijk ik geweldig naar uit) Tegen dan is het toch al weer januari en voor je het weet is het eind mei (jaja, ik ben nog het kind van de jaarsystemen in het hoger onderwijs). Tijdens Fall Break stond ik dan ook even stil bij het het verleden en brak ik mijn nachtelijk hoofd over de toekomst.

Dit avontuur is om die reden zeker ook een meerwaarde. Het is zoals iemand me schreef: “Je wordt op een afstand gesmeten van je eigen directe leven. Je kan er als het ware even naar kijken terwijl het bezig is. Iedereen laat je even met rust en het is je eigen geweten die de vragen begint te stellen i.p.v. anderen. Als je terug zal zijn zal je nog veel meer te weten komen over die effecten, je zal beginnen handelen en je zal er ook wat op staan kijken …het is raar” 

Het bovenstaande proces zal Erasmussers wel doen lachen en is uiteraard een deel van de buitenlandse ervaring die je hier opdoet. En eigenlijk is dat in onze huidige maatschappij een grote luxe. Weinig mensen beseffen hoe belangrijk het is voor ’s mens functioneren om op geregelde tijdstippen in het leven even stil te staan en alles in vraag te stellen. Ik merk het alvast aan mezelf dat ik bepaalde zaken al anders benader. Het maakt me geen ander mens maar het geeft me wel de mogelijkheid om ‘de dingen’ beter te begrijpen of te interpreteren. Zoals ik al zei…het is een luxe waarvan het eigenlijk jammer is dat niet iedereen ze heeft, ze neemt of kan hebben.

Hier, aan de andere kant van de oceaan, voel ik een grote verbondenheid met het leven. Het is een kleurenpallet, een wit blad zonder kantlijn, een bodemloze pot chocolademousse, een nimmer te bevliegen hoogte. Het is dat totale gebrek aan initiële grenzen, regels en wetmatigheden die me meer dan ooit doet beseffen wat een persoonlijke vrijheid we als individu wel niet hebben om te doen, te laten en te maken wat we zelf willen. Het is zoals Javier Bardem als Florentino Ariza, op het einde in de matige verfilming van het (naar het schijnt schitterende) boek Love in the Time of Cholera, zei:

I discovered to my joy

that it is life not deaf

to have no limits.

Het stemt me tevreden en gelukkig om dat -na een rare week van overpeinzingen- meer dan ooit te beseffen.  

Advertenties

Written by korneelwarlop

oktober 13, 2008 at 7:23 pm

Geplaatst in It's all in my head, USA

Ghent, Adieu!

leave a comment »

Het zit er definitief op. Deze week trok ik de deur van mijn kot in Gent dicht. Meteen een sleutel op zes jaar studentenlief en -leed. Wat waren het zes bewogen jaren vol boeiende momenten, te gekke feestjes, ontgoochelingen, verlies, euforie, geborgenheid, liefde, rode wijn bij de aanschijn van het krieken van de dag. De reuk van sigaren tijdens de examens, een kotgenoot met leeuwensluffers, een WC waar het steeds rustig voetbalmagazines lezen was. Er zijn zoveel zaken die me met deze plek van 24 vierkante meter deden vergroeien. Gedurende de jaren maak je van een ruimte natuurlijk ook iets persoonlijks. Toeristen van mijn kot is het ongetwijfeld opgevallen dat ik zes jaar een gedicht op mijn raam had staan. Al die jaren stond ik erop dat mijn ramen nooit gelapt zouden worden, hetgeen nogal eens de oorzaak was van astmatische duiven in de omgeving van mijn vensterbank. De vergankelijkheid van de tekst was pijnlijk merkbaar toen mijn moeder met mijn zegen het deze week van de ramen boende. Uit dankbaarheid voor mijn uitzicht post ik hier graag de tekst van mijn raamgedicht. Vergankelijkheid en digitale bytes gaan immers hand in hand. De deur in Gent is dicht, de sleutel afgegeven. Rest ons nog de schoonheid van de herinnering. Het woord, de klank, de kracht, de liefde en natuurlijk…Gent.

En ik had het je nog zo gezegd

Dat al wat men zegt

Behoort tot de snert

 

En ik had het je nog zo geformuleerd

Dat conversatie reguleert

 

Maar schrijf en aanschouw

Een wereld vol magie

Open je hart en laat me iets beters zien

 

Ik lees,zwijg en geniet

Want ik had de kans om

Te zien, te ruiken, lief te hebben…

En nimmer te vergeten.

 

 

Written by korneelwarlop

augustus 1, 2008 at 10:39 pm

Diamanten Jubileum

leave a comment »

Mijn grootouders aan mijn moeders kant, Georges en Irene, vierden op 18 mei 2008 hun Diamanten Jubileum. Een schaars gegeven. Zestig jaar getrouwd zijn, is in deze wereld eerder de uitzondering op de regel aan het worden. Het spreekt dan ook voor zich dat het feest in Kortrijk vooral een ode was aan de dankbaarheid van de orde van de dag en, natuurlijk, de liefde! De dag begon met een dankviering (alwaar uw dienaar het slotwoord mocht voeren) op de parochie en ging nadien verder op restaurant met een café chantant. Schitterend was dat! Mijn oudjes, 88 en 85 jaar jong, die elk een liedje zongen en daarna nog een danspaske lieten optekenen. “When the moon hits your eyes like a big pizza pie, that’s amore!”

Opa en Oma,

 

Hier sta ik dan. Alles is al gezegd, geschreven en bezongen. Het wiel zal ik in de resterende minuten ook niet heruitvinden en de schoonheid van jullie aanwezigheid en dat van alle mensen hier in deze kerk doet me eigenlijk sprakeloos worden. Èh moh hérè toch, gaat hij nu niets zeggen, hoor ik oma al denken. Natuurlijk wel of wat had je gedacht?! 

 

De vraag is alleen maar; hoe begin je aan zoiets? Hoe begin je aan een slotwoord terwijl er van een slot helemaal nog geen sprake kan zijn? Of beter nog; waar begin je aan een slotwoord zodat je zeker weet dat je met een climax à la “en ze leefden nog lang en gelukkig” kan eindigen?! Dit enkel  als voorbeeld om te zeggen dat punten plaatsen in een mensenleven helemaal niet gemakkelijk is. Laat staan wenselijk.

 

Aldus ben ik op het volgende punt gekomen. Een uitspraak van Samuel Johnson die over de liefde zei: Wat lang bemind moet worden, moet eerder met verstand worden bemind dan met hartstocht. Ik las deze spreuk toevallig in een boek dat pretendeerde “passioneel” te zijn. Nadat ik de spreuk nog een paar keer herlezen had, probeerde ik me een koppel voor te stellen waaraan ik deze spreuk zou kunnen toetsen. Welk koppel, waarvan je met een stellige zekerheid kan zeggen dat ze het lang met elkaar zullen uithouden, zou er nu eerder via het verstand dan wel via de hartstocht liefhebben?! Misschien lag het aan mijn acuut gebrek aan bevriende koppels maar ik kon er alvast geen voor de geest halen. Ik sloeg het boek dicht en dacht na. Liefhebben met het verstand. Liefhebben met het verstand. Liefhebben met het verstand… maar dat is toch je reinste onzin? Alsof liefde, de tinteling die door je aders stroomt, de zuurstof van het leven, een product zou zijn van het verstand. Alsof hartstochtelijke liefde op lange termijn niet mogelijk is. Alsof het hart na verloop van tijd niet meer open zou staan voor love, l’amour, tederheid, affectie, romantiek of gewoon een simpele “ik zie je graag”.

 

Met een grote dosis kennis ter zake zullen jullie hierop wel een antwoord weten te formuleren. Maar iedereen hier aanwezig zal met mij wel beamen dat jullie hierop geen antwoord moeten geven. Het is immers (in tegenstelling tot het weer) zonneklaar dat jullie tot op vandaag leven op hartstocht. Met het verstand voed je geen zes kinderen op, ben je geen steun en toeverlaat voor 17 kleinkinderen en wordt je niet bewonderd door inmiddels 3 achterkleinkinderen. Bovendien moet er wel hartstocht door jullie aderen stromen, want nergens was de liefde zo te voelen dan in de vele bezoeken bij jullie thuis alwaar het ontvangst telkens weer een feest is, het werkwoord aperitieven nooit in het enkelvoud geschreven wordt, de petit beurrekes onze koffie besuikeren en de pistolets met gehakt al even legendarisch zijn als de lepeltjes van nonkel Pol. De spontaniteit en generositeit waarop wij dit altijd opnieuw hebben mogen ervaren kan moeilijk het resultaat zijn van verstand. Samuel Johnson had het gelukkig dus fout en jullie zijn daar het grootste voorbeeld van.

 

Het is dan ook een moment om er even bij stil te staan dat zestig jaar hartstochtelijk liefhebben toch best een prestatie is en onvermijdelijk ook veel energie gevraagd moet hebben van beide kanten van de trouwfoto. Een begrip om elkaar te willen en een zintuig om elkaar te kunnen verstaan. In goede en kwade dagen, zoals mijnheer pastoor 60 jaar geleden ook al proclameerde. Toen zeiden jullie ‘ja’ op een leven dat gestoeld is op geloof in elkaar, in God én op het optimisme van de mensen. Ja, want het was Georges Denoulet die bij z’n afscheid van de ACV zijn vrouw bedankte en het devies “alleen optimisten zullen overleven” de wereld van de jaren ‘80 instuurde. Deze visionaire uitspraak mag in de wereld van vandaag best wat meer herhaald worden want ze bevat nog steeds een hoge actualiteitswaarde.

 

Anderzijds is het motto “alleen door liefde zullen we overleven” vandaag krachtiger dan ooit, door jullie gesymboliseerd en door ons hartstochtelijk ervaren. Omdat het plaatsen van punten overbodig is, besluit ik dan maar te zwijgen, te genieten en te leven.

Zwijgen.

Genieten.

En leven…

Laat ons dat vooral niet verleren.

 

 

(Korneel 18 mei 2008)

Written by korneelwarlop

juli 15, 2008 at 9:32 am

Geplaatst in It's all in my head

Ontsproten aan de geest

with 2 comments

(Impressie van een doorsnede overvol nachtelijk hoofd. )

 (Portus Ganda by night…ideaal om zinnen te verzetten en komma’s te plaatsen)

 

Duizend gitaren in mijn hoofd, de ene al beter gestemd dan de andere. Getokkeld en geslingerd tussen heen en weer,heden en toekomst. Daar, in de verte, een serenade die weerklinkt op de vettigste zinsneden zoals alleen een west-vlaming zijn geliefde bemind.

De dag ontsproten aan duizend en één grasstengeltjes. Gekust en omhelst door die sliert van nevelig verdriet. De nacht ging door het tranendal en ik, ik bezat me met mijn vrienden, lach me een breuk en tier totdat de zon me weerom ziet.

Want daar lonkt een nieuwe wereld, een nieuw verhaal maar de verteller doet het niet. Wij zijn de jeugd van heden en weten met deze wereld geen blijf. Wij zijn de stem van morgen en communiceren is ons verdrijf. Sta op, slampamper, en neem het boek ter hand. Laat ons samen de eerste zin aanvatten en de rest. Ja, de rest. Dat zien we dan wel.

Written by korneelwarlop

juni 23, 2008 at 1:13 am

Geplaatst in It's all in my head

My best unbeaten brother, this isn’t all I’ve seen…

leave a comment »

Knagend.De parels in je ogen zijn zoutkristallen,

die beletten je levensvocht uit te schreien.

Kobaltblauwe aderen op je gegroefde handen

zijn een bewijs van je noeste arbeid.

Je haren als manen rond je aureool.

Je lach als een halve maan die het verliefde koppel

aan de waterkant goede nacht kust.

In mijn droom ben je er ook niet.

Je maakt mijn droom.

Je liet mij dromen en fantaseren,

over liefde,

over schoonheid,

over veelheid.

De tijd knaagt,

hij knaagt.

Hij knaagt aan je gedachte iedere dag,

stukje voor stukje.

Mijn angst is de continuïteit

van dit alles.

Eens de grijze haren van de dag zichtbaar zijn

vind ik het zonde van het belang dat ik eraan hecht.

Fluister jij me steeds in wanneer het tijd wordt

om alert te blijven? De juiste beslissing te maken?

Ben jij die kracht? Ben jij het die ervoor zorgt dat ik over anderen kan waken?

Ben jij het die over mij waakt?

Ben jij het die me iedere dag opnieuw wekt, en me fluistert…

…dat dit alles…

de moeite waard is, als je maar iemand hebt die je de weg naar de zon kan wijzen?

(Voor Jasper)

Op 23 januari. Vier jaar geleden.

Written by korneelwarlop

januari 24, 2008 at 1:26 pm

Geplaatst in It's all in my head

Valladolid? Si, si, si !!!

with 3 comments

zee-malaga.jpg

 

Die jaren van stil geluk

Een zee van vrijheid

Verstopt in een klein hoekje in de kamer.

En soms denk ik dan,

Dan vraag ik me af.

Wat het is

Om het niet te zien.

Mij bloed holt door mijn aderen

Ik tril van verwondering

Ik adem en ik weet

Dat ik geniet.

Het is echt.

Het is verdomme echt.

Ik ben er even tussenuit… Graag tot binnenkort!

Written by korneelwarlop

november 15, 2007 at 11:25 pm

La Musica Divina

leave a comment »

Je ontroert, luistert
en verdeelt de stilte
in volle zinnen.

Je capteert mijn ziel als
een Argentijnse tango.
Je vult de ruimte als
bloed mijn hart.

Je bent rood als wijn,
blauw als sprankelend water,
oranje als een gloeiende Toscaanse
zon.

Jij bent de muziek in
mijn Leven en alles
wat ik nooit omvatten
kon.

Written by korneelwarlop

juni 25, 2007 at 9:52 pm

Geplaatst in It's all in my head