Archive for the ‘USA’ Category

Miami & Key West. The End.

with one comment

Drie kameraden. Eén avontuur. Twee bestemmingen. Dat was het basic plan van deze tocht, die vooral bedoeld was om samen een mooi einde te maken aan een schitterend jaar. Snelwegen werden omgebouwd tot rijdende conversatieruimtes, niet aflatende jukeboxen en rubbermaneges eerste categorie. Het moest en zou een goedkope onderneming worden (deels uit noodzaak, deels omdat het maar in Florida was (en dus niet ver) en deels voor de spankracht van ons verhaal) en zo geschiedde het dat we vier dagen bij onze gehuurde Nissan Versa te gast waren: De parking als hotel, de stranddouche als badkamer, de zee als groot privé toilet en de parkeerwachters als raar opkijkende concierges. Schitterend was het.

Als eerste, of zo je wil: voorlaatste, bestemming stond Miami op het menu. Gezien downtown Miami niet echt veel om het lijf heeft, focusten we ons vooral op de populaire South Beach. Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. De art deco slaat je namelijk als een architectuurgodin rond de oren.  De hoeveelheid bewaarde huizen is écht indrukwekkend en alvast de grootste collectie op het Amerikaanse vasteland. Daarnaast is de sfeer op de befaamde Ocean Drive er één van zien en gezien worden en soms, ja héél soms, waant een mens zich op een filmset anno de jaren ’50. The sun, the ocean, the beaches and the nightlife. Als je daarvoor gekomen bent, dan weet Miami je zeker wel te bekoren. Aah, waarom ook niet! (maar het is die decadentie hé, meneer!) Tja.

Key West is het verste punt van continentaal Amerika. Het ligt op zo’n vier uur rijden van Miami en vooral de tocht langs alle andere keys  is al de moeite op zich. Aan een belachelijk lage snelheid dokker je als een 21ste eeuwse Mozes doorheen de zee met aan de ene kant de Golf van Mexico en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Key West op zich is niet overdreven groot. Toch is het er aangenaam vertoeven, al was het maar voor het tropische klimaat en bijhorende vegetatie. Met Cuba zo’n 90 miles van je af hoeft het ook niet te verwonderen dat het eiland wat weg had van een geamerikaniseerd Cubaans provinciestadje. Bevreemdend en hartverwarmend tegelijk. Het einde van continentaal Amerika, het verste punt voor je het water insukkelt. Kilometer O. Toepasselijker kan je het gevoel op de terugweg niet omschrijven.

The Beatles – Here comes the sun

Een grote dosis melancholie, dankbaarheid voor de kansen en de mooie tijd samen, the right music en de schemerduister als vallend rood doek. The end.

Wat nog rest zijn examens en inpakken.

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Miami. Art deco and cuban influences.

Miami. Art deco and cuban influences.

Tourist picture (but a great feeling)

Tourist picture (but a great feeling)

Key West = Paradise.

Key West = Paradise.

Korneel - Julian - Piet

Korneel - Julian - Piet

Key West harbor sunset.

Key West harbor sunset.

Last night.

Last night.

No problem.

No problem.

On the way back to Troy.

On the way back to Troy.

On the american roads.

On the american roads.

The Shins – New Slang

Written by korneelwarlop

april 22, 2009 at 4:22 am

Geplaatst in USA

Een treffend treffen

with 6 comments

Met mijn buitenlands avontuur ging ook het engagement gepaard om wat meer te lezen. Zoals bij velen onder jullie is ook bij mij de stapel “te lezen” boeken echter groter dan “gelezen” boeken. Om moedeloos van te worden. Toch besloot ik om er gewoon aan te beginnen, op mijn eigen tempo weliswaar. Een veellezer zal ik vermoedelijk nooit worden…

claus

(Hugo Claus)

En ik moet zeggen: ik genoot van de boeken die ik totnogtoe gelezen heb. ‘De helaasheid der dingen’, van Dimitri Verhulst was schiterend (en soms zelfs herkenbaar)! Vooral de beeldspraak en het grove taalgebruik smaakte ik als chocolade op mijn vingers.  Daarnaast las ik ook het obligate ‘Het verdriet van België’, van de onlangs overleden Hugo Claus. Een knuppel van jewelste! Ik herinner me een les Nederlands in het middelbaar. Mijn toenmalige lerares raadde het boek aan maar zei er tevens bij dat “je je toch wel door het begin moet worstelen”. Ze had gelijk. Claus vertelt niet alleen een verhaal. Hij duidt, onderwijst, grapt, veronderstelt en beschrijft. Kortom, de leeservaring is compleet anders dan bij een gewoon goed boek. Veel intensiever. Net daarom duurt het ook langer om dit boek uit te lezen. Maar…laat er geen twijfel over bestaan: het is een absoluut meesterwerk en (hoe verbazend ook) het is actueler dan ooit. Met recht is Claus, dankzij dit boek,  jaren aan een stuk getipt geweest voor de Nobelprijs Literatuur. Een monument. Met ‘De vis in het water’, van Mario Vargas Llosa ben ik momenteel bezig aan mijn tweede boek van de Peruviaanse auteur, die momenteel evenwel in Londen resideert. Ik werd fan van hem door het boek ‘De taal van de hartstocht’, hetgeen een bundeling is van columns uit de Spaanse krant El País. Zijn snedige pen en zijn ongezouten mening (veelal met zijn eigen land als achtergrond) zijn telkens opnieuw de basis voor een intelectueel feest! ‘De vis in het water’, is zijn autobiografie en is -na reeds enkele hoofdstukken gelezen te hebben- eveneens te kwalificeren als ‘meesterlijk’.

vargas_foto

(Mario Vargas Llosa)

Het laatste boek dat ik uitlas, is evenwel van een andere orde. Het betreft het boek ‘Een geschiedenis van de wereld van morgen’, van Rik Coolsaet. Hij is hoogleraar internationale politiek aan de Universiteit Gent en eerder publiceerde hij oa. ook ‘De mythe al-Qaeda’. Wie, net zoals ikzelf, nog les gehad heeft van hem, weet dat dit een zeer minzame man is die over een enorm observatievermogen beschikt. Dat bleek ook andermaal in zijn boek. De linken en parallellen die hij trekt tussen de huidige woelige tijden en vergelijkbare periodes uit het verleden, zijn ronduit intrigerend. Het sust en schudt je wakker tegelijk. De bedoeling van het boek is om wat genuanceerder de wereld rondom je te benaderen. Niet alles is wat het lijkt. Afsluitend schetst Coolsaet ook nog enkele concepten die nodig zullen zijn om dit scharnierpunt met succes te kunnen overbruggen.

geschiedenis-van-de-wereld-van-morgen

Eén van die concepten trof mij ten zeerste: Leiderschap. Een volledige beschrijving zou de lengte van deze post wat te buiten gaan, daarom hou ik het bondig. Rik Coolsaet haalt drie, naar eigen zeggen ouderwetse, recepten aan voor mensen die leiding willen geven aan de maatschappij en waarvoor deze een leidraad kunnen betekenen: Ten eerste, de samenleving is inderdaad maakbaar, nationaal én internationaal. Beleid maakt wel degelijk het verschil. Ten tweede, er is behoefte aan méér politiek en niet aan minder, als men niet wil dat het algemeen belang het aflegt tegen particuliere belangen. De overheid heeft namelijk een elementaire rol te spelen bij het herstel van elementaire gemeenschapszin. Ten derde, vraag niet wat de samenleving kan doen voor u, maar wat u kan doen voor de samenleving.

Opmerkelijk en tegelijk hoopgevend is de treffende gelijkenis met Barack Obama. Wie een beetje zijn campagne en de recente actualiteit gevolgd heeft, die herkent deze drie richtlijnen zeer duidelijk in de aanpak en het geloof van de nieuwe Amerikaanse president. Wie van de gelegenheid gebruikt maakt om de Inaugural speech nog eens te beluisteren, zal deze drie elementen hierin terugvinden. Deze vaststelling is niet zaligmakend en verre van een vrijgeleide voor het beleid van Obama… maar het kan alleen maar een positief signaal zijn aan de miljoenen mensen die hunkeren naar sterk leiderschap en een stabiele wereld met een herwonnen samenhorigheidsgevoel. 

Treffender kan het einde van het boek dan ook niet zijn met de conclusie: “Een slechte samenleving is een samenleving die gelooft dat zij niet verbeterd kan worden. Een goede samenleving is een samenleving die zichzelf verwijt niet goed genoeg te zijn”.

Written by korneelwarlop

april 8, 2009 at 9:17 pm

Geplaatst in USA

Remote Proctor: Formidabel, jawel!

with 6 comments

Hoewel mijn terugkeer naar België al een tijdje vast ligt op 5 mei, wil dit geenszins zeggen dat mijn zomervakantie al wordt ingeluid. Integendeel. Op 11 mei dien ik namelijk nog een eindexamen te maken voor een internetcursus die Piet en ik hier gestart zijn na Spring Break. Van 12 tot en met 24 mei is er dan even een adempauze. Ideaal om wat familie en vrienden te bezoeken, een dak boven mijn hoofd te vinden en verder uit te kijken naar een keinijge job.

Op 25 mei begint dan de Summer Semester. “Oe!!!”, hoor ik je bosaapachtig denken. Jawel, den diezen hier zal gedurende negen weken nog eens op de tanden bijten en vier internetcursussen afleggen vanuit België. Indien ik daarin slaag, dan heb ik alle vakken van het Master of Public Administration (MPA) program afgelegd en kunnen we reikhalzend uitkijken tot wanneer de postbode ons diploma in de bus komt domfen. Ons Amerikaans avontuur zal zo ook op studievlak een mooi einde kennen (alvast dat hopen we hier toch).

Een aantal wijsneuzen en andere onderwijspedagogen onder jullie vroegen zich al af hoe dat allemaal in zijn werk gaat. “Internetcursussen, allemaal goed en wel, maar hoe verloopt dat praktisch met het afleggen van examens?” Het antwoord op deze vraag is, na al het bedenkelijke nieuws dat hier over Troy University al verschenen is, toch wel verrassend. De Remote Proctor is hét tovermiddel van de digitale Amerikaanse onderwijsexpansie! Of zoals ze het zelf zo mooi zeggen: “Troy University of Troy, Alabama, a global leader in combining non-traditional learners with cutting-edge technology, recognized the need for a new methodology suited for the virtual classroom and testing environments”. Die Amerikanen…hun onderwijs trekt (in vergelijking met België)  veelal op de ballen maar in dergelijke innovatieve zaken zijn ze toch wel meesterlijk! Dat moeten we hen nageven.

remoteproctorlg

Hoe werkt het? Wel, je dient een Remote Proctor aan te kopen via het wereldwijde kobbenet. Het apparaat bestaat uit een vingerafdrukscanner, een microfoon en een webcam die uitkijkt op een spiegelbol waardoor men je 360° in de gaten kan houden.  Op de website van de e-campus (alwaar we even verheugd als kotsmisselijk ook met Blackboard werken) vind je dan een installatiehandleiding en -software terug. Eens dat geïnstalleerd is, is het eigenlijk kinderspel. Althans dat zou het toch moeten zijn. Van zodra je examen online staat, krijg je gedurende een bepaalde periode de mogelijkheid om je examen te maken. Door het gebruik van de proctor (waardoor men je tijdens of na het afleggen van je examen kan controleren op onregelmatigheden)  en de software die heel veel unieke codes bevat, is vals spelen haast onmogelijk. Een knap staaltje techniek en een schitterende uitvinding om afstanden te overbruggen. Wie meer wil weten kan het volledige verhaal eens rustig nalezen op deze site.

(De eigenaar van deze website is niet verantwoordelijk voor uitspraken van de makers van dit filmpje)

Bij deze is dit mysterie ook weer opgelost! Veel is er eigenlijk niet echt te melden. Schoolwerk, sport en carnavaleske administratieve toestanden houden ons hier momenteel wel nog even aan de praat. Gelukkig zijn we hier al wat verzadigd en kunnen we de vrije momenten die ons hier resten goed gebruiken om onze nabije toekomst te plannen. Maar…meer daarover in een volgende post. Ik kan je alvast wel één geheim vertellen: ik heb véél goesting in vol-au-vent! Wink wink!!! 

 

Written by korneelwarlop

april 3, 2009 at 1:08 am

Geplaatst in USA

De laatste rechte lijn

with 3 comments

Spring Break is in het land. Dat betekent dat er nog een handvol weken te gaan zijn in het Spring Semester. De focus ligt dezer dagen dan ook meer op schoolwerk. Voor de vakantie hadden we twee midterm exams die zonder veel moeilijkheden verliepen. Volgende maandag beginnen we hier ook met de eerste (van vermoedelijk vijf) internetcursussen. Op die manier zullen we al zes van de twaalf vakken van het MPA-program afgewerkt hebben en kunnen we vermoedelijk (mits twee vrijstellingen) ons masterdiploma hier halen indien we via internetcursussen nog vier vakken doen in de Summer Semester. Dit zou dan kunnen gebeuren vanuit België. Vermoedelijk gaan we Kafka nog vele malen treffen vooraleer het evenwel zo ver is.

Zo zag ik eruit in Augustus 2008. Rarara hoe deze foto er nu zou uitzien... ;-)
Zo zag ik eruit in Augustus 2008. Rarara hoe deze foto er nu zou uitzien… ;-)

De datum voor mijn terugkeer is wél al gekend. Op 5 mei neem ik het vliegtuig terug zodat ik, alle uurverschillen in acht genomen, om 10u40 Belgische tijd in Zaventem zal staan. Pistol Pete blijft wat langer in de USA en zal op 20 mei de Belgische luchtautoriteiten het leven zuur maken. Wie overigens ook in de USA studeert, of van plan is daar te studeren, dient zeker de website Student Universe te onthouden. Je kan er namelijk spotgoedkoop vliegtickets, hotels en auto’s huren. Je moet wel kunnen aantonen dat je in Amerika studeert maar moeilijk is dit niet. Als je weet dat ik amper 294 EUR betaalde voor mijn vlucht naar België, dan is dat zeker de moeite waard!

Het einde is stilaan in zicht en dus begint een mens al eens terug te blikken. Mijn jaar studeren in Amerika is meer geweest dan schoolwerk en reizen. Het feit dat er nu eenmaal een oceaan tussen Europa en Amerika ligt, zorgt er ook wel voor dat je niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk op een afstand staat van de Belgische realiteit. Een afstand die iedereen eigenlijk wel eens zou moeten inbouwen. Het deed goed om voor mezelf uit te zoeken waar ik naartoe wil met het (professionele) leven, welke waarden ik écht belangrijk vind, hoe werkelijk de relativiteit van alles kan wegen, op welke vrienden je écht kan bouwen en te ervaren dat familie altijd dichterbij is dan je denkt.  Dergelijke ontdekkingstocht is uiteraard positief want ik hoop dat het me in de toekomst alvast zal toelaten om de juiste keuzes te maken.

Dit gezegd zijnde kan ik dus nu al niets anders doen dan meer dan tevreden zijn dat ik de mogelijkheid had om dit jaar mee te pikken. Het is in deze tijden van economische crisissen geen sinecure maar net daarom is mijn gevoel van dankbaarheid misschien wel even diep als de oceaan! Ik ga met andere woorden nog genieten van mijn laatste anderhalve maand hier aan deze kant vooraleer ik vol “goesting in het nieuwe leven” op 5 mei op het vliegtuig stap. Bestemming: toekomst.

 

Written by korneelwarlop

maart 9, 2009 at 9:17 pm

Geplaatst in USA

The South-North-South Roadtrip

with 3 comments

By doing our trip, we passed Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis and Nashville.

By doing our trip, we passed Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis and Nashville.

Memphis. After an evening in Beale Street, we planned to visit Graceland.

Memphis. After an evening in Beale Street, we planned to visit Graceland.

The Lisa Marie. His personal airplane... as a real king.

The Lisa Marie. His personal airplane... as a real king.

That's why Elvis is a legend.

That's why Elvis is a legend.

The famous Arch of St Louis.

The famous Arch of St Louis.

St Louis. View from the Mississippi Riverwalk

St Louis. View from the Mississippi Riverwalk

First night in Chicago, we ended up in The Bird's Nest in the Lincoln Park area.

First night in Chicago, we ended up in The Bird's Nest in the Lincoln Park area.

Lake Michigan. Great weather in Chicago, as you can see...

Lake Michigan. Great weather in Chicago, as you can see...

The Chicago skyline. View from Lake Michigan.

The Chicago skyline. View from Lake Michigan.

The famous stuffed pizza from Giordano's.

The famous stuffed pizza from Giordano's.

Frank Gehry's outdoor music pavillon in Millenium Park.

Frank Gehry's outdoor music pavillon in Millenium Park.

Anish Kapoor's Cloud Gate.

Anish Kapoor's Cloud Gate.

View from the Sears tower. The tallest building in the USA.

View from the Sears tower. The tallest building in the USA.

The skydeck view by night was great!

The skydeck view by night was great!

"It's a great day for a ball game", one of the slogans you can read at Wringley Field, the place where the Chicago Cubs (baseball) play.

"It's a great day for a ball game", one of the slogans you can read at Wringley Field, the place where the Chicago Cubs (baseball) play.

The grave of Johny Cash and June Carter. Even heroes and lovers in dead.

The grave of Johny Cash and June Carter. Even heroes and lovers in dead.

Nashville.

Nashville.

Written by korneelwarlop

februari 25, 2009 at 5:44 pm

Geplaatst in USA

Mardi Gras!

with 5 comments

Juist, ik was er even tussenuit! Samen met roadtripper-der-lage-landen Pieter Morlion trok ik van zuid naar noord via Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis, Louisville en Nashville. Skitterend! Bère! Tijd ontbrak me evenwel om hierover te berichten want we hadden een emergency call uit New Orleans. Mardi Gras had een deel losgeslagen belgen nodig en we waren de uitverkorenen. Carnaval in New Orleans? Weerom een leuke ervaring in de states! Samen met Freddy en Aline vertrokken we voor een onvergetelijk weekend brood en spelen… (die drie puntjes laat ik over aan je eigen verbeelding.)

Sfeermakerij in de befaamde Bourbon street (uiteraard met de gepaste outfit)
Sfeermakerij in de befaamde Bourbon street (uiteraard met de gepaste outfit)
Don Morlioné en Don Korcholio
Don Morlioné en Don Korcholio

Het was goed om Norleans (zoals ze het hier noemen) eens in volle glorie te zien. Toch wel anders dan toen wij met onze ouders de stad bezochten in de kerstperiode. Er waren beignets in Café du Monde, cajun food, een blitsbezoek aan de kathedraal en de onvermijdelijke straatartiesten. Bovendien was het weer best te pruimen. Een ideale setting dus  om twee dagen te feesten en te flitsen.

De typische balkons in Bourbon Street stonden vol feestende piglettes (vertaling: biggetjes)
De typische balkons in Bourbon Street stonden vol feestende piglettes (vertaling: biggetjes)

En feesten…dat hebben we gedaan! Het was de max. In tegenstelling tot wat je zou verwachten met dergelijke evenementen (en met Amerika in het algemeen) vielen de prijzen mee en was er zelfs sprake van een bepaalde vorm van programmatie. Vergelijk het een beetje met de Gentse Feesten maar dan met iets minder volk en meer marginaliteit (hoewel).

Wat me evenwel blijft boeien, is de manier waarop bepaalde mensen reageren op dergelijke evenementen. Toegegeven, dergelijke feesten zijn ergens de uitwasemen van een doorgedraaide wereld maar dienen als vanouds om het volk te vermaken(hetgeen duidelijk aardig lukt). Het blijft frappant dat religieuze groeperingen dergelijke momenten aangrijpen om dit te zien als zonde. Het zelfverklaarde geëmancipeerde Amerika is op moreel vlak decennia achter in vergelijking met Europa. Soit, we hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben er n’een goeien op gedronken. Laissez les bons temps rouler!

No comment.
No comment.

 

Written by korneelwarlop

februari 23, 2009 at 2:04 am

Geplaatst in USA

Goodbye Vadim!

with one comment

Troy zal nooit meer hetzelfde zijn. De groep waarmee we in augustus ons avontuur begonnen, is stilaan aan het uitdunnen. Na Paul, Lucas en Wendy dienen we nu afscheid te nemen van Vadim Rudakov. Het was een plezier om het beste exportproduct van Kazachstan te leren kennen. Het finale interview!

Written by korneelwarlop

februari 7, 2009 at 11:40 pm

Geplaatst in USA

The Inauguration of President Obama. History.

with 5 comments

Het plan was simpel. Naar Washington DC gaan om op 20 januari Barack Obama de eed te zien afleggen als 44ste president van de Verenigde Staten (zoals je weet: niet “a” maar “the” United States of America). ” Strak plan”, hoor ik je vol jaloezie denken. De praktijk bleek evenwel wat meer voeten in de aarde te hebben. Hoe geraken we daar? Lap, geen auto. Te laat voor een té duur vliegtuigticket. Hoezee. Goedkope benzine. Hopla, een auto huren voor amper 170 dollar. Kut, het is lijk wel 16u rijden naar Washington. Geen probleem, we zijn met twee chauffeurs. Woehoe, dikke fun! Jaja, dikke fun…maar waar gaan we slapen?! Shit, alle hotels volboekt. Wat? Gaan de russen (en een verwaaide Oekraïener) ook naar DC en hebben ze logement?! Cool, wulle mee! Iedereen akkoord en hopla. Veel woorden moeten daar niet meer aan vuilgemaakt worden. Let’s meet history!

The Washington Memorial.

The Washington Memorial.

Toen we evenwel in DC aankwamen, leek het wel alsof we de Koude Oorlog herbeleefden. De russen bleken plots niet meer zo tuk op hun Westerse vrienden. Meer zelfs, ze deden er alles aan opdat Piet en ikzelf, toch twee gerespecteerde Belgische burgers in de goegemeente van Troy en de weiden daarrond, niet op hetzelfde adres als hen “te slape” zouden worden gelegd. Na een nacht in een groezelig hotel besloten we het evenwel nog eens te proberen bij de  vriendelijke host. We kregen als volgt lik op stuk: “The guys are already downtown, my wife left and I’m about to leave…so, actually, I don’t know what you guys are doing here.” De deur vloog dicht. De aggresieve toon overstemde het geluid van de snelweg op de achtergrond. Waauw. Zelden was iemand zo duidelijk geweest! Het zag ernaar uit dat we ons plan B moesten uithalen: improvisatie!

Improvisatie heeft ook zijn hilarische kanten.

Improvisatie heeft ook zijn hilarische kanten.

We besloten inderdaad op de Economy Parking van de Ronald Reagan Airport te overnachten. In de auto wel te verstaan, daar de hotelkamers gemakkelijk 250 dollar per nacht aangeboden werden. Uiteraard niet teveel voor onze lege studentenbeurs. Het is het principe! En hoewel het geen sinecure was (je slaapt tenslotte in een metalen kooi bij een buitentemperartuur van – 13 °C of meer), bleek het verdraaid handig én goedkoop want: een shuttle die ons dagelijks van onze auto naar de metro voerde, de metro voerde ons tot in het hartje van Washington en ’s avonds werd dit alles gewoon herhaald, maar dan in omgekeerde volgorde. 36 dollar voor drie dagen. Vermoedelijk het goedkoopste hotel van deze Inauguration. Dat russen hier evenwel meer voor zouden geschikt zijn, dat hoef ik jullie niet te vertellen maar hey, ‘change’ heeft zo ook zijn gevolgen voor de kapitaalkrachtige westerlingen.

Voor de ervaring

Na (en tijdens) de ervaring

Washington DC was ons eerder deze maand niet zo héél goed bevallen. Kwestie dat een mens wat meer verlangt, meneer. Toegegeven, the National Mall, met al z’n  musea en imposante monumenten is een bezoekje meer dan waard maar buiten dat heeft de stad ook niet zo heel veel meer te bieden. Voor ons was de sfeer dan ook het belangrijkste! En ja hoor, sfeer hebben we ervaren! De Obama-manie was niet te overzien en we gingen er lustig in mee! Als een kleuter! Ook de Bush-haat was present en wij? We vonden het geweldig! En ja, uiteraard, ook de religieuze dudes moesten hun stem verheffen onder het motto: “Folks, If you wanna have change…believe in Jezus instead of Obama”.

Maar uiteraard, geen sfeer zonder volk. Véél volk. Zoveel zelfs dat er niet voor iedereen plaats genoeg zou zijn op de Mall en langs het parcours van de Inaugural Parade die na de eedaflegging doorheen Pennsylvania Avenue zou trekken. Er moesten dus keuzes gemaakt worden. Ofwel gingen we naar de Inauguration gaan zien (en vermits we geen ticket hadden, moesten we dus halfweg de Mall staan alwaar je zelfs Michelle Obama haar gigantische glimlach niet kan zien glinsteren. Waauw, wat een moordgriet. Allé, hopelijk voor Barack niet letterlijk. Sorry CIA!) ofwel trachtten we binnen de afgesloten area te geraken om de parade te bewonderen. De leuze klonk; “Die Inauguration gaan we nog duizenden keren zien op TV, maar wie kan zeggen dat hij Obama op zo’n 6 meter zag voorbij rijden?!”. De keuze was gemaakt; we gingen voor de parade.

Om 3u ’s morgens liep de wekker in de hotelauto af. Om 4u zaten we op de allereerste (en al goedgevulde) metro richting the Mall. Om 5u waren we al aan het aaschuiven. Om 7u waren we aan de laatste security check (jaja, zo eentje als op de luchthaven. Maar man, amper 8 zo’n scanners voor 270 000 man! USA, baby!) en om 8u waren we zo blij als een kind om vast te stellen dat we bij de “happy few” waren die de parade zouden zien. Nu goed, onze plaats was uitgekozen. Nu was het enkel nog wachten totdat de parade om 14u30 zou vertrekken. Nog 6,5 uur wachten. Geen probleem. Ware het niet dat het 9 fahrenheit ( -13°C ) was buiten, er niets van eten en drinken voorhanden was voor de toeschouwers (ahja, want we zaten in één grote kooi opgesloten, weg van alle winkels),  je op de koop toe niet te ver kon lopen of anders riskeerde je je plaats kwijt te spelen en je tenslotte al 3u in een drummende massa mensen gestaan had. Er werd afgezien, dames en heren! Echt afgezien!  Om 15u30 (en met een uur vertraging dus) werd aangekondigd dat de 2,5 uur durende (!) parade zou vertrekken. De wanhoop zonk ons in de schoenen. Ons lijf scheurde, onze beenderen kraakten en ons bloed stroomde niet meer. Obama en Biden nog zien passeren…uiteraard! Maar die parade kan me écht wel gestolen worden! Om 16u was alle ellende wel vergeten toen we dit zagen passeren.

President Obama en zijn familie (en een paar kleerkasten rond de limo. Grappig!)

Een zeer vitaal ogende Vice-President Joe Biden en zijn vrouw Jill

Na dit hoogtepunt wilden we asap warmte voelen én iets eten. Dit was evenwel buiten de secret service gerekend. Zolang de parade bezig was, mocht niemand naar de andere kant van de gesloten area gaan. Enige probleem: net daar liggen alle restaurants en bars van Washington. Afzien, koude vreten en alsnog de parade volgen op groot scherm (maar dan gelukkig even gezeten op een bankje). De metro lag toen ook plat, dus naar ons “huis op vier wielen” terugkeren was ook geen optie. Wachten was de boodschap!  Het was al 19 u toen we uiteindelijk de deur van een restaurant opendeden. We wilden maar één ding; eten, warm krijgen en slapen. Die Inauguration Balls konden ons gestolen worden. En eigenlijk vonden we het helemaal niet erg toen we alle opgedutte mensen onderweg door de vrieskou zagen passeren. Integendeel, het voelde aan als zoete weerwraak! Onze Inauguration was onvergetelijk en geslaagd  in vele opzichten. De volgende ochtend om 7u vertrokken we terug richting Troy alwaar ik nu de gedachte van miljoenen mensen (als afsluiter voor het slapengaan) zal verwoorden. “Barack, laat die CHANGE nu maar komen!”  

It was a long journey. Now, let the CHANGE begin!

It was a long journey. Now, let the CHANGE begin!

Written by korneelwarlop

januari 22, 2009 at 5:17 pm

Geplaatst in USA

Kwarteeuweling

with one comment

Eerste dichtregel. Volledig. Zo ervaar ik het een beetje. Als een dichter die het gevoel heeft dat hij een stuk van zijn gedicht af heeft en nu eigenlijk niet goed weet of het wel zal passen in het geheel. Hij zal dat pas weten nadat hij alle regels op papier heeft. Een even spannend als onzeker gevoel. Vallen de stukjes in elkaar of niet? In het laatste geval is er gelukkig nog zoiets als “dichterlijke vrijheid” waardoor we als lezer de minder gelukkige passages nooit te zien krijgen. Het leven is evenwel geen gedicht (of toch niet voor middernacht) maar een onomkeerbaar proces. Zou dat niet hetgeen zijn dat ons bindt? Het besef dat elke individuele actie uniek is én, hoe onbenullig ze op zich ook lijkt, ertoe doet. Het is een kwetsbaar proces waar niemand aan ontsnapt en waar we elkaar als mensen (niet als rolpatronen) terug in ontmoeten.

Op je 25ste kom je dus als het ware voor het eerst aan een einde van een cyclus. Je geboorte, je jeugd, je pubertijd, de adolescentie en de studentenjaren zitten erop. Mooie periode maar helaas doet ze er nog weinig toe want ze vormt niet het referentiekader waar mensen je later op afrekenen.  En toch. Laat nu net die periode -en ik ervaar dat nu eigenlijk meer dan ooit- het moment zijn waarop je tools en een kritische geest aangeleerd krijgt, kan proeven van buitenlandse (ik weiger het woord vreemd te gebruiken) ervaringen en waar het voor jezelf als mens min of meer duidelijk wordt welke richting je uit wil gaan in de toekomst en wat je vooral niet wil doen.  Dus toch een cruciale periode waarbij het haast evident lijkt dat je ze hebt mogen beleven zoals jij het ervaren hebt. Niets is echter minder waar. Het is voor mij dan ook eens het ideale moment om mijn naasten van harte te bedanken voor de kansen die ze me gegeven hebben en zullen geven, voor de onvoorwaardelijke steun, voor de liefde waar we vaak met een goed glas bier of wijn op klonken, voor het delen van de goede en tragische momenten. Tijdens de afgelopen jaren heb ik gelukkig ook hopen mensen leren kennen waarvan velen vrienden en sommigen zelfs vrienden voor het leven geworden zijn. Het is een luxe, het is een gevoel van dankbaarheid waar geen woorden voor bestaan. Het is de essentie. Zonder jullie geen ik.

25 jaar, een nieuw jaar…dan mag het eens wat meer zijn, zo dacht ik. Als vorm van therapie heb ik -samen met de dankbare hulp van Paul en Lucas- eens werk gemaakt van een échte homepage: www.korneelwarlop.be. Misschien heb je het al opgemerkt, misschien niet. Het is als het ware een eenvoudig platform van waaruit ik mezelf kan delen met de wereld en met elkeen van jullie. En bovendien is het ook nog eens verdomd handig! (want geen stress meer om bestanden die verloren kunnen gaan). Je kan er mijn gastenboek tekenen, foto’s bekijken of doorklikken naar deze blog. Ik zou zo zeggen; check it out en laat zeker eens weten wat je ervan vond!

De huisstijl van mijn nieuwe homepage www.korneelwarlop.be
De huisstijl van mijn nieuwe homepage http://www.korneelwarlop.be

Ook het volledige fotoverslag van onze reis naar Los Angeles, Las Vegas, Grand Canyon, San Francisco, Troy, Montgomery, New Orleans, Atlanta, New York en Washington DC staat al online. Deze kan je hier bekijken! Een kort reisverslag komt er binnenkort nog aan.

Written by korneelwarlop

januari 14, 2009 at 9:27 pm

Geplaatst in Uncategorized, USA

Washington DC

with one comment

The final destination of our trip was Washington DC… You can see the pics below. After the weekend I’ll be back with the normal posts on my blog! Now, we need rest first!
Capitol Hill. You can see the construction of the stage for Inauguration Day.

Capitol Hill. You can see the construction of the stage for Inauguration Day.

White House

White House

World War II Memorial

World War II Memorial

Lincoln Memorial

Lincoln Memorial

The price for the cleanest subway goes to...Washington DC!

The price for the cleanest subway goes to...Washington DC!

The last night in Washington DC and the last night of our trip (you can see we're very tired).

The last night in Washington DC and the last night of our trip (you can see we're very tired).

Arrived! Susan and Jenna surprised us with balloons and...

Arrived! Susan and Jenna surprised us with balloons and...

...and a funny birthday cake! Thx dudes!

...and a funny birthday cake! Thx dudes!

Written by korneelwarlop

januari 10, 2009 at 5:09 am

Geplaatst in USA