Jasper Warlop

with 8 comments

23 januari 2004. Een datum die ons leven veranderde. Jasper, mijn acht jaar oudere broer, stapte er fysiek uit. In onze geesten is hij echter meer dan ooit aanwezig. De pijn slijt wel. Wat overblijft zijn zoete herinneringen en de confrontatie dat ook die vergankelijk zijn.

scannen.jpg

Je begrijpt me niet.

Je begrijpt me niet.

Nog niet.

Nog,

Niet.

Je pinkt een traan weg, lacht gelukzalig en kijkt me vervolgens wat vragend aan.

Zie je het dan niet? Wat moet ik doen opdat je het wel zou zien? Weet ik zelf wel wat er eigenlijk te zien valt? En wat als ik mijn ogen eens zou sluiten… En dat niet éénmaal maar de hele tijd.

Het was een eigenaardig moment. Een verwaaide regenachtige oktoberavond. Radeloosheid in je ogen. Je lichaam desolaat.

Gedachten eindeloos ver. Verder dan ik ook ooit maar kan vermoeden. Terugvallen in je gedachten om er vervolgens er weer uit te klauteren, steeds moeizamer en moeizamer alsof de realiteit een haast onmogelijk te beklimmen berg lijkt.

Men zegt vaak van kinderen dat ze zo ontwapenend zijn omdat ze altijd zo eerlijk zijn. Niet alleen t.o.v. anderen maar ook ten opzichte van zichzelf. Ze zijn speels en zorgeloos en kunnen dus ongehinderd in hun fantasiewereld vertoeven. Een fantasiewereld die als mist rond een beginnend leven hangt, maar die optrekt naar mate men ouder wordt, willes nilles, het gebeurt.

Hoe komt het toch dat een jonge knaap met een ongebreidelde fantasie zich niet meer kan ontplooien in een wereldje waarin alles moet kunnen, the sky the limit is en dromen altijd uitkomen? Het lijkt zo aanlokkelijk en dat is het ook. De zin wordt de behoefte, de uitzondering de regel.

Gulzig naar meer, dokkerend op een reeks niet-conventionele emoties. Blind voor jezelf in die wereld. Zoekend naar een niet te vinden weg om vervolgens terug te zinken in je eigen fantasiewereld waar auto’s cowboypaarden lijken, je werk rock ’n roll is en je vriendin Barbie.

In het leven -zo heb ik reeds mogen ervaren- komt het er echter keer op keer op neer om op zoek te gaan naar een evenwicht, een balans tussen de persoon die je droomt te zijn en de persoon die je werkelijk bent. Tussen heden en verleden, goed en kwaad, theorie en praktijk, fantasie en realiteit.

Maar heb je je ooit eens afgevraagd wat er gebeurd als je noch de energie noch de tijd hebt om telkens terug te keren naar die evenwichtssituatie? Wat als je opeens merkt dat iedereen elkaar zomaar voorbij holt op zoek naar het snelste, het beste, meest winstgevende terwijl het innerlijke kind al zolang spoorloos is… Wat als je merkt dat niemand zich verantwoordelijk acht voor deze situatie en je alleen in je geïsoleerd fantasiewolkje achterblijft. Of (zoals een goede vriend me ooit zei) wat als je merkt dat het ritme van het leven niet het ritme van het hart is? Elkeen moet dit voor zichzelf uitmaken, en ik weet het is hard, maar ooit zul je een beslissing moeten nemen.

Ik troost me dan ook met de gedachte dat Jasper voor zichzelf de juiste beslissing genomen heeft, hetgeen hij altijd al zo moeilijk vond. Het is andermaal een overwinning op zichzelf. Hoe hard we ook proberen, een antwoord op de vraag zullen we nooit krijgen. Hoe moeilijk het ook is, we moeten proberen zijn keuze te aanvaarden.

Hoe graag we ook willen, we krijgen hem niet terug.

Hoeveel brillen we ook opzetten, we krijgen hem niet meer te zien…

En toch… als je je ogen sluit, en het verloren gelopen kind in jezelf terug vindt,

met lachputjes in de wangen, warrig haar, kleurrijke kledij en fonkelende pretoogjes…

dan zul je hem zien.

Je zult hem zien omdat hij in jou is.

Je zult hem zien omdat hij een deel van je is.

Je zult hem zien omdat hij in jou verder leeft.

Je zult hem zien omdat hij jou wil zien.

Ja, dan zal je het verstaan. En kan je hopelijk repliceren met:

Ik begrijp het.

Ik begrijp het.

Nu wel.

Nu,

Wel.

(Korneel Warlop, 28-01-2004

voorgelezen op de begravenis van 30-01-2004)

Advertenties

Written by korneelwarlop

februari 25, 2007 bij 2:26 pm

8 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Dag Korneel
    Ik herinner me Jasper in een oranje salopet.
    En koffietjes en brainstorms.
    Het is fijn je tekst hier nog es te lezen
    en Jasper te zien zoals hij was.
    Mooi.
    Hartelijke groet,
    Silvie

    silvie

    mei 6, 2008 at 5:43 pm

  2. Hallo Korneel,
    ik kwam vroeger regelmatig bij jullie babysitten, jij was nog heel klein en braaf. Miet vond altijd wel iets om over te zeuren en zo de bedtijd nog wat uit te stellen. En Jasper was zo’n flinke, aangename kerel, ongelofelijk volwassen en zorgzaam voor jullie.
    Ik heb nu zelf drie kinderen, bijna 7, 8 en 9 jaar en ik hoop dat onze babysits er ook van mogen genieten zoals ik toen. Onbewust heb ik misschien wel iets overgenomen van die tijd toen. Gezellige drukte, overal creativiteit, keigoeie platen en boeken en een zaaaalig logeerbed!
    Lieve groeten.

    lieve

    juni 19, 2008 at 7:17 pm

  3. Dag Lieve mensen allemaal,

    Dank voor jullie mooie woorden en emoties…
    Ze steunen ….
    Toch blijven we een stuk verweesd achter bij het ganse gebeuren….
    It still hurts…deeply
    (soms zou je denken dat het niet zo is)
    Warm regards
    Paul

    Paul Warlop

    juni 20, 2008 at 9:10 am

  4. eigenaardig. Soms zijn er van die momenten waarop herinneringen opborrelen. Zomaar uit het niets.
    Waarom vandaag, waarom nu ? Geen idee : maar plots is hij er. Er zijn zo veel dingen te vertellen en dit kan nu enkel in gedachten.
    Het is een hele steun om op zo’n momenten nog eens Korneels tekst te lezen.

    zijn favoriete nonkeltje…

    Bart Denoulet

    oktober 26, 2008 at 10:52 am

  5. Raar dat ik net 1u voor 23 januari 2009 op deze tekst uitkom… Korneel, al is het 5 jaar geleden en al heb ik Jasper niet fantastisch goed gekend, toch is en blijft het ongelofelijk hoe je Jasper voorstelt zoals hij in vele harten blijft leven en hoe je tekst nog steeds in mijn ganse lichaam blijft nazinderen…
    All the best…

    Tim Decleir

    januari 22, 2009 at 11:09 pm

  6. Korneel,
    beklijvende woorden,
    ze brengen Jasper terug tot leven in onze gedachten.

    Net als de samenkomst vrijdag op de weide, die indrukwekkend mooi, intens en liefdevol was. Ik was onder de indruk, al die vrienden, collega’s, familie,
    en die prachtige muziek van Morricone. Je voelt de liefde en vriendschap van Jasper, die aanwezig blijft in al onze harten…

    Thomas Lenaerts

    januari 28, 2009 at 9:20 pm

  7. Ik weet niet echt wat te schrijven Korneel want ben niet echt een kei daarin maar heb je tekst nog eens gelezen en even denken aan Jasper en de balans.Soit ook al is het even geleden wat in het hart zit,blijft!
    Hij is er altijd.
    Greetz

    Tima

    januari 31, 2010 at 8:43 am

  8. ik begrijp het.
    ik begrijp het.
    nu wel.
    nu,
    wel,
    jasp.

    arlette van overvelt

    november 2, 2012 at 8:35 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: