“They can’t be all inspired by LeBron or Lil Wayne”

with 2 comments

CNN bericht vandaag dat de steun voor de maatregelen van Amerikaans president Barack Obama gereduceerd is tot onder de 60%. Een dieptepunt sinds zijn Inauguration van 20 januari 2009. En ja, er valt wat voor te zeggen. De grote woorden van HOPE en CHANGE vervagen alweer in het grote boek der slogans en termen. CRISIS en BAILOUT zijn meer realiteit dan het land en zijn president lief is. Want, laat er geen misverstand over bestaan…de situatie in Amerika is dramatisch (om maar één hallucinante parameter te noemen: de Amerikaanse staatsschuld is intussen opgelopen tot  1 billion dollar) en het ziet er niet naar uit dat daar zo heel snel verandering in gebracht kan worden (over de financiële crisis later meer in een volgende post). Stilaan wordt dus duidelijk dat ook de ster van Obama niet tot in andere melkwegen kan reiken en dat de realiteit in deze tijden vaak genadeloos hard kan zijn.

Toch wil ik hier even teruggrijpen naar de verkiezing van de 44ste President of the United States of America. Wat wij in Europa maar moeilijk kunnen bevatten, is de emotie die met deze verkiezing gepaard ging. Afgelopen jaar had ik evenwel het geluk om de laatste rechte lijn van de campagne, de election night en de Inauguration vanop de eerste rij mee te maken. Een historische en onvergetelijke ervaring. Wie in het zuiden van de USA komt of al geweest is, die zal/kan het beamen: er hangt een sfeer van troosteloosheid, gelatenheid en onderhuidse spanning. De elektriciteit van de Civil Rights movement hangt daar – meer dan elders in het land – nog in de lucht en schier overal kan je wel nog vormen van seggregatie of zelfs racisme ontwaren. Voor de zwarte bevolking zijn er dan al veldslagen binnengehaald, de oorlog is verre van gewonnen.

Velen onder hen hadden met de verkiezing van Obama gedacht dat een moderne Jezus (en ik heb het dan niet over Michael Jackson) was opgestaan. Een superman die de problemen met één bluesknip zou oplossen.  Maar stilletjes aan wordt het wel duidelijk dat de woorden van Obama niet alleen profetisch waren, maar ook een vorm van confrontatie omhelsden. Woorden als “zelfreflectie”, “zelfrespect” en “introspectie” vormen dan ook de basis van de nieuwe equal rights politiek. Een gedurfde aanpak en eigenlijk alleen maar een boodschap dat voor het eerst door deze president geloofwaardig en instemmend kan gebracht worden. Obama heeft ons al retorisch verwend…welnu, neem zeker ook eens een dik half uur de tijd om onderstaand fragment te bekijken. De eerste grote speech als president voor de National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). Kippenvel.

Written by korneelwarlop

juli 18, 2009 at 8:24 am

Geplaatst in Uncategorized

Wijnendale-Torhout à pied

leave a comment »

SDC10103Aan de overkant van het water zat een merel. Oranje bek tegen de blauwe horizon. De schemer moest plaats maken voor nevel. Het water streelde de ontluikende dag en plots doemde een landschap voor me op. Konijntjes huppelden opgeschrikt door het knarsende gravel, kreunend vanonder mijn zool. Accordeonmuziek weerklonk in de verte. Ik had zo te horen nog een lange tocht voor de boeg hetgeen op zich wel te ontzien was. Gelukkig was het besef bij elke voetstap er één van volmondig leven. Als een potplant in volle grond. Dat verzachtte de pijn wel. Hoe zou een merel – je weet wel, zo een met een oranje bek – daarover denken? Ik glimlachte.

Ogen ontvlamden. Harten gingen als eiwit kloppen. Auto’s raasden voorbij en degradeerden me tot een passant. In mijn rugzak klotste een halfvolle fles water die me deed herinneren aan intensiteit. Thuisgekomen haalde ik tevens twee diploma’s uit mijn bochelvriend. Het resultaat van vier jaar werk. Gewoon, te dragen op je rug mits enige welwillendheid. Stapelen. Mens, wat hebben we de laatste tijd gestapeld. In de vloedlijn van ons leven is er natuurlijk veel uit het zand te halen en af te stoffen. Vaak gewoon voor de herinnering, de geur of de evidentie van het vergaren. Of hoe de mens van voedselverzamelaar tot decadentieverzamelaar evolueerde. Ik betrap er dan ook mezelf op dat ik meer dan vroeger sta te staren naar de microwereld met mij als epicentrum. Het voelt geheimzinnig aan, alsof het me iets wil zeggen. Alsof een ruimte van vier op vijf  met me wil dialogeren als pianomuziek.

Wij komen, gaan en blijven gaan. Afstanden vervagen in ons hoofd en maken me dromen van een werkwoord als helikopteren: ik helikopter, jij helikoptert, wij hebben gehelikopterd. Dat zou mooi zijn. Hoe bedrogen zouden we niet zijn over onze macrowereld als iedereen het werkwoord helikopteren zou kunnen vervoegen én toepassen. Fantastisch. Zouden we zwaaien naar elkaar?

Thuisgekomen weerklonk getjilp vanop het terras. Het silhouet van een vogel tekende zich tegen de blauwe horizont af. Hij sloeg zijn vleugels gulzig open en in de vluchtig vormende schaduwen kon ik nog net een oranje bek ontwaren. En ik? Ik zwaaide terug.

Written by korneelwarlop

juni 29, 2009 at 9:02 am

Geplaatst in Uncategorized

with 4 comments

Written by korneelwarlop

juni 27, 2009 at 10:09 pm

Geplaatst in Uncategorized

L’hirondelle

leave a comment »

Beste lezers van deze blog!

Ik kan u alvast geruststellen… sinds 6 mei 2009 ben ik terug heelhuids in België geland. Met deze landing werd tevens ook mijn Amerikaans avontuur afgesloten. Een nieuw leven kan stilaan beginnen!

La chapelle de Firminy (2008). Foto: Pieter Morlion
La chapelle de Firminy (2008). Foto: Pieter Morlion

U zal wel begrijpen dat er bij deze “transitie van oud naar nieuw” veel komt kijken. Om die reden zal het vermoedelijk nog enkele dagen duren vooraleer hier weer digitale circusnummers opgevoerd worden. Vrees echter niet…de gebrilde pennentrekken komen als zwaluwen terug, maar dan in een nieuw design.

Fluit een wijsje, mmm mmm een strofe of drum een deuntje.

Voor je het weet zien we elkaar hier terug!

Je t’embrasse,

Korneel

Written by korneelwarlop

mei 11, 2009 at 1:54 pm

Geplaatst in Uncategorized

Miami & Key West. The End.

with one comment

Drie kameraden. Eén avontuur. Twee bestemmingen. Dat was het basic plan van deze tocht, die vooral bedoeld was om samen een mooi einde te maken aan een schitterend jaar. Snelwegen werden omgebouwd tot rijdende conversatieruimtes, niet aflatende jukeboxen en rubbermaneges eerste categorie. Het moest en zou een goedkope onderneming worden (deels uit noodzaak, deels omdat het maar in Florida was (en dus niet ver) en deels voor de spankracht van ons verhaal) en zo geschiedde het dat we vier dagen bij onze gehuurde Nissan Versa te gast waren: De parking als hotel, de stranddouche als badkamer, de zee als groot privé toilet en de parkeerwachters als raar opkijkende concierges. Schitterend was het.

Als eerste, of zo je wil: voorlaatste, bestemming stond Miami op het menu. Gezien downtown Miami niet echt veel om het lijf heeft, focusten we ons vooral op de populaire South Beach. Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. De art deco slaat je namelijk als een architectuurgodin rond de oren.  De hoeveelheid bewaarde huizen is écht indrukwekkend en alvast de grootste collectie op het Amerikaanse vasteland. Daarnaast is de sfeer op de befaamde Ocean Drive er één van zien en gezien worden en soms, ja héél soms, waant een mens zich op een filmset anno de jaren ’50. The sun, the ocean, the beaches and the nightlife. Als je daarvoor gekomen bent, dan weet Miami je zeker wel te bekoren. Aah, waarom ook niet! (maar het is die decadentie hé, meneer!) Tja.

Key West is het verste punt van continentaal Amerika. Het ligt op zo’n vier uur rijden van Miami en vooral de tocht langs alle andere keys  is al de moeite op zich. Aan een belachelijk lage snelheid dokker je als een 21ste eeuwse Mozes doorheen de zee met aan de ene kant de Golf van Mexico en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Key West op zich is niet overdreven groot. Toch is het er aangenaam vertoeven, al was het maar voor het tropische klimaat en bijhorende vegetatie. Met Cuba zo’n 90 miles van je af hoeft het ook niet te verwonderen dat het eiland wat weg had van een geamerikaniseerd Cubaans provinciestadje. Bevreemdend en hartverwarmend tegelijk. Het einde van continentaal Amerika, het verste punt voor je het water insukkelt. Kilometer O. Toepasselijker kan je het gevoel op de terugweg niet omschrijven.

The Beatles – Here comes the sun

Een grote dosis melancholie, dankbaarheid voor de kansen en de mooie tijd samen, the right music en de schemerduister als vallend rood doek. The end.

Wat nog rest zijn examens en inpakken.

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Nissan Versa's pregnancy of three international students

Miami. Art deco and cuban influences.

Miami. Art deco and cuban influences.

Tourist picture (but a great feeling)

Tourist picture (but a great feeling)

Key West = Paradise.

Key West = Paradise.

Korneel - Julian - Piet

Korneel - Julian - Piet

Key West harbor sunset.

Key West harbor sunset.

Last night.

Last night.

No problem.

No problem.

On the way back to Troy.

On the way back to Troy.

On the american roads.

On the american roads.

The Shins – New Slang

Written by korneelwarlop

april 22, 2009 at 4:22 am

Geplaatst in USA

Een treffend treffen

with 6 comments

Met mijn buitenlands avontuur ging ook het engagement gepaard om wat meer te lezen. Zoals bij velen onder jullie is ook bij mij de stapel “te lezen” boeken echter groter dan “gelezen” boeken. Om moedeloos van te worden. Toch besloot ik om er gewoon aan te beginnen, op mijn eigen tempo weliswaar. Een veellezer zal ik vermoedelijk nooit worden…

claus

(Hugo Claus)

En ik moet zeggen: ik genoot van de boeken die ik totnogtoe gelezen heb. ‘De helaasheid der dingen’, van Dimitri Verhulst was schiterend (en soms zelfs herkenbaar)! Vooral de beeldspraak en het grove taalgebruik smaakte ik als chocolade op mijn vingers.  Daarnaast las ik ook het obligate ‘Het verdriet van België’, van de onlangs overleden Hugo Claus. Een knuppel van jewelste! Ik herinner me een les Nederlands in het middelbaar. Mijn toenmalige lerares raadde het boek aan maar zei er tevens bij dat “je je toch wel door het begin moet worstelen”. Ze had gelijk. Claus vertelt niet alleen een verhaal. Hij duidt, onderwijst, grapt, veronderstelt en beschrijft. Kortom, de leeservaring is compleet anders dan bij een gewoon goed boek. Veel intensiever. Net daarom duurt het ook langer om dit boek uit te lezen. Maar…laat er geen twijfel over bestaan: het is een absoluut meesterwerk en (hoe verbazend ook) het is actueler dan ooit. Met recht is Claus, dankzij dit boek,  jaren aan een stuk getipt geweest voor de Nobelprijs Literatuur. Een monument. Met ‘De vis in het water’, van Mario Vargas Llosa ben ik momenteel bezig aan mijn tweede boek van de Peruviaanse auteur, die momenteel evenwel in Londen resideert. Ik werd fan van hem door het boek ‘De taal van de hartstocht’, hetgeen een bundeling is van columns uit de Spaanse krant El País. Zijn snedige pen en zijn ongezouten mening (veelal met zijn eigen land als achtergrond) zijn telkens opnieuw de basis voor een intelectueel feest! ‘De vis in het water’, is zijn autobiografie en is -na reeds enkele hoofdstukken gelezen te hebben- eveneens te kwalificeren als ‘meesterlijk’.

vargas_foto

(Mario Vargas Llosa)

Het laatste boek dat ik uitlas, is evenwel van een andere orde. Het betreft het boek ‘Een geschiedenis van de wereld van morgen’, van Rik Coolsaet. Hij is hoogleraar internationale politiek aan de Universiteit Gent en eerder publiceerde hij oa. ook ‘De mythe al-Qaeda’. Wie, net zoals ikzelf, nog les gehad heeft van hem, weet dat dit een zeer minzame man is die over een enorm observatievermogen beschikt. Dat bleek ook andermaal in zijn boek. De linken en parallellen die hij trekt tussen de huidige woelige tijden en vergelijkbare periodes uit het verleden, zijn ronduit intrigerend. Het sust en schudt je wakker tegelijk. De bedoeling van het boek is om wat genuanceerder de wereld rondom je te benaderen. Niet alles is wat het lijkt. Afsluitend schetst Coolsaet ook nog enkele concepten die nodig zullen zijn om dit scharnierpunt met succes te kunnen overbruggen.

geschiedenis-van-de-wereld-van-morgen

Eén van die concepten trof mij ten zeerste: Leiderschap. Een volledige beschrijving zou de lengte van deze post wat te buiten gaan, daarom hou ik het bondig. Rik Coolsaet haalt drie, naar eigen zeggen ouderwetse, recepten aan voor mensen die leiding willen geven aan de maatschappij en waarvoor deze een leidraad kunnen betekenen: Ten eerste, de samenleving is inderdaad maakbaar, nationaal én internationaal. Beleid maakt wel degelijk het verschil. Ten tweede, er is behoefte aan méér politiek en niet aan minder, als men niet wil dat het algemeen belang het aflegt tegen particuliere belangen. De overheid heeft namelijk een elementaire rol te spelen bij het herstel van elementaire gemeenschapszin. Ten derde, vraag niet wat de samenleving kan doen voor u, maar wat u kan doen voor de samenleving.

Opmerkelijk en tegelijk hoopgevend is de treffende gelijkenis met Barack Obama. Wie een beetje zijn campagne en de recente actualiteit gevolgd heeft, die herkent deze drie richtlijnen zeer duidelijk in de aanpak en het geloof van de nieuwe Amerikaanse president. Wie van de gelegenheid gebruikt maakt om de Inaugural speech nog eens te beluisteren, zal deze drie elementen hierin terugvinden. Deze vaststelling is niet zaligmakend en verre van een vrijgeleide voor het beleid van Obama… maar het kan alleen maar een positief signaal zijn aan de miljoenen mensen die hunkeren naar sterk leiderschap en een stabiele wereld met een herwonnen samenhorigheidsgevoel. 

Treffender kan het einde van het boek dan ook niet zijn met de conclusie: “Een slechte samenleving is een samenleving die gelooft dat zij niet verbeterd kan worden. Een goede samenleving is een samenleving die zichzelf verwijt niet goed genoeg te zijn”.

Written by korneelwarlop

april 8, 2009 at 9:17 pm

Geplaatst in USA

Remote Proctor: Formidabel, jawel!

with 6 comments

Hoewel mijn terugkeer naar België al een tijdje vast ligt op 5 mei, wil dit geenszins zeggen dat mijn zomervakantie al wordt ingeluid. Integendeel. Op 11 mei dien ik namelijk nog een eindexamen te maken voor een internetcursus die Piet en ik hier gestart zijn na Spring Break. Van 12 tot en met 24 mei is er dan even een adempauze. Ideaal om wat familie en vrienden te bezoeken, een dak boven mijn hoofd te vinden en verder uit te kijken naar een keinijge job.

Op 25 mei begint dan de Summer Semester. “Oe!!!”, hoor ik je bosaapachtig denken. Jawel, den diezen hier zal gedurende negen weken nog eens op de tanden bijten en vier internetcursussen afleggen vanuit België. Indien ik daarin slaag, dan heb ik alle vakken van het Master of Public Administration (MPA) program afgelegd en kunnen we reikhalzend uitkijken tot wanneer de postbode ons diploma in de bus komt domfen. Ons Amerikaans avontuur zal zo ook op studievlak een mooi einde kennen (alvast dat hopen we hier toch).

Een aantal wijsneuzen en andere onderwijspedagogen onder jullie vroegen zich al af hoe dat allemaal in zijn werk gaat. “Internetcursussen, allemaal goed en wel, maar hoe verloopt dat praktisch met het afleggen van examens?” Het antwoord op deze vraag is, na al het bedenkelijke nieuws dat hier over Troy University al verschenen is, toch wel verrassend. De Remote Proctor is hét tovermiddel van de digitale Amerikaanse onderwijsexpansie! Of zoals ze het zelf zo mooi zeggen: “Troy University of Troy, Alabama, a global leader in combining non-traditional learners with cutting-edge technology, recognized the need for a new methodology suited for the virtual classroom and testing environments”. Die Amerikanen…hun onderwijs trekt (in vergelijking met België)  veelal op de ballen maar in dergelijke innovatieve zaken zijn ze toch wel meesterlijk! Dat moeten we hen nageven.

remoteproctorlg

Hoe werkt het? Wel, je dient een Remote Proctor aan te kopen via het wereldwijde kobbenet. Het apparaat bestaat uit een vingerafdrukscanner, een microfoon en een webcam die uitkijkt op een spiegelbol waardoor men je 360° in de gaten kan houden.  Op de website van de e-campus (alwaar we even verheugd als kotsmisselijk ook met Blackboard werken) vind je dan een installatiehandleiding en -software terug. Eens dat geïnstalleerd is, is het eigenlijk kinderspel. Althans dat zou het toch moeten zijn. Van zodra je examen online staat, krijg je gedurende een bepaalde periode de mogelijkheid om je examen te maken. Door het gebruik van de proctor (waardoor men je tijdens of na het afleggen van je examen kan controleren op onregelmatigheden)  en de software die heel veel unieke codes bevat, is vals spelen haast onmogelijk. Een knap staaltje techniek en een schitterende uitvinding om afstanden te overbruggen. Wie meer wil weten kan het volledige verhaal eens rustig nalezen op deze site.

(De eigenaar van deze website is niet verantwoordelijk voor uitspraken van de makers van dit filmpje)

Bij deze is dit mysterie ook weer opgelost! Veel is er eigenlijk niet echt te melden. Schoolwerk, sport en carnavaleske administratieve toestanden houden ons hier momenteel wel nog even aan de praat. Gelukkig zijn we hier al wat verzadigd en kunnen we de vrije momenten die ons hier resten goed gebruiken om onze nabije toekomst te plannen. Maar…meer daarover in een volgende post. Ik kan je alvast wel één geheim vertellen: ik heb véél goesting in vol-au-vent! Wink wink!!! 

 

Written by korneelwarlop

april 3, 2009 at 1:08 am

Geplaatst in USA

De laatste rechte lijn

with 3 comments

Spring Break is in het land. Dat betekent dat er nog een handvol weken te gaan zijn in het Spring Semester. De focus ligt dezer dagen dan ook meer op schoolwerk. Voor de vakantie hadden we twee midterm exams die zonder veel moeilijkheden verliepen. Volgende maandag beginnen we hier ook met de eerste (van vermoedelijk vijf) internetcursussen. Op die manier zullen we al zes van de twaalf vakken van het MPA-program afgewerkt hebben en kunnen we vermoedelijk (mits twee vrijstellingen) ons masterdiploma hier halen indien we via internetcursussen nog vier vakken doen in de Summer Semester. Dit zou dan kunnen gebeuren vanuit België. Vermoedelijk gaan we Kafka nog vele malen treffen vooraleer het evenwel zo ver is.

Zo zag ik eruit in Augustus 2008. Rarara hoe deze foto er nu zou uitzien... ;-)
Zo zag ik eruit in Augustus 2008. Rarara hoe deze foto er nu zou uitzien… ;-)

De datum voor mijn terugkeer is wél al gekend. Op 5 mei neem ik het vliegtuig terug zodat ik, alle uurverschillen in acht genomen, om 10u40 Belgische tijd in Zaventem zal staan. Pistol Pete blijft wat langer in de USA en zal op 20 mei de Belgische luchtautoriteiten het leven zuur maken. Wie overigens ook in de USA studeert, of van plan is daar te studeren, dient zeker de website Student Universe te onthouden. Je kan er namelijk spotgoedkoop vliegtickets, hotels en auto’s huren. Je moet wel kunnen aantonen dat je in Amerika studeert maar moeilijk is dit niet. Als je weet dat ik amper 294 EUR betaalde voor mijn vlucht naar België, dan is dat zeker de moeite waard!

Het einde is stilaan in zicht en dus begint een mens al eens terug te blikken. Mijn jaar studeren in Amerika is meer geweest dan schoolwerk en reizen. Het feit dat er nu eenmaal een oceaan tussen Europa en Amerika ligt, zorgt er ook wel voor dat je niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk op een afstand staat van de Belgische realiteit. Een afstand die iedereen eigenlijk wel eens zou moeten inbouwen. Het deed goed om voor mezelf uit te zoeken waar ik naartoe wil met het (professionele) leven, welke waarden ik écht belangrijk vind, hoe werkelijk de relativiteit van alles kan wegen, op welke vrienden je écht kan bouwen en te ervaren dat familie altijd dichterbij is dan je denkt.  Dergelijke ontdekkingstocht is uiteraard positief want ik hoop dat het me in de toekomst alvast zal toelaten om de juiste keuzes te maken.

Dit gezegd zijnde kan ik dus nu al niets anders doen dan meer dan tevreden zijn dat ik de mogelijkheid had om dit jaar mee te pikken. Het is in deze tijden van economische crisissen geen sinecure maar net daarom is mijn gevoel van dankbaarheid misschien wel even diep als de oceaan! Ik ga met andere woorden nog genieten van mijn laatste anderhalve maand hier aan deze kant vooraleer ik vol “goesting in het nieuwe leven” op 5 mei op het vliegtuig stap. Bestemming: toekomst.

 

Written by korneelwarlop

maart 9, 2009 at 9:17 pm

Geplaatst in USA

The South-North-South Roadtrip

with 3 comments

By doing our trip, we passed Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis and Nashville.

By doing our trip, we passed Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis and Nashville.

Memphis. After an evening in Beale Street, we planned to visit Graceland.

Memphis. After an evening in Beale Street, we planned to visit Graceland.

The Lisa Marie. His personal airplane... as a real king.

The Lisa Marie. His personal airplane... as a real king.

That's why Elvis is a legend.

That's why Elvis is a legend.

The famous Arch of St Louis.

The famous Arch of St Louis.

St Louis. View from the Mississippi Riverwalk

St Louis. View from the Mississippi Riverwalk

First night in Chicago, we ended up in The Bird's Nest in the Lincoln Park area.

First night in Chicago, we ended up in The Bird's Nest in the Lincoln Park area.

Lake Michigan. Great weather in Chicago, as you can see...

Lake Michigan. Great weather in Chicago, as you can see...

The Chicago skyline. View from Lake Michigan.

The Chicago skyline. View from Lake Michigan.

The famous stuffed pizza from Giordano's.

The famous stuffed pizza from Giordano's.

Frank Gehry's outdoor music pavillon in Millenium Park.

Frank Gehry's outdoor music pavillon in Millenium Park.

Anish Kapoor's Cloud Gate.

Anish Kapoor's Cloud Gate.

View from the Sears tower. The tallest building in the USA.

View from the Sears tower. The tallest building in the USA.

The skydeck view by night was great!

The skydeck view by night was great!

"It's a great day for a ball game", one of the slogans you can read at Wringley Field, the place where the Chicago Cubs (baseball) play.

"It's a great day for a ball game", one of the slogans you can read at Wringley Field, the place where the Chicago Cubs (baseball) play.

The grave of Johny Cash and June Carter. Even heroes and lovers in dead.

The grave of Johny Cash and June Carter. Even heroes and lovers in dead.

Nashville.

Nashville.

Written by korneelwarlop

februari 25, 2009 at 5:44 pm

Geplaatst in USA

Mardi Gras!

with 5 comments

Juist, ik was er even tussenuit! Samen met roadtripper-der-lage-landen Pieter Morlion trok ik van zuid naar noord via Memphis, St. Louis, Chicago, Indianapolis, Louisville en Nashville. Skitterend! Bère! Tijd ontbrak me evenwel om hierover te berichten want we hadden een emergency call uit New Orleans. Mardi Gras had een deel losgeslagen belgen nodig en we waren de uitverkorenen. Carnaval in New Orleans? Weerom een leuke ervaring in de states! Samen met Freddy en Aline vertrokken we voor een onvergetelijk weekend brood en spelen… (die drie puntjes laat ik over aan je eigen verbeelding.)

Sfeermakerij in de befaamde Bourbon street (uiteraard met de gepaste outfit)
Sfeermakerij in de befaamde Bourbon street (uiteraard met de gepaste outfit)
Don Morlioné en Don Korcholio
Don Morlioné en Don Korcholio

Het was goed om Norleans (zoals ze het hier noemen) eens in volle glorie te zien. Toch wel anders dan toen wij met onze ouders de stad bezochten in de kerstperiode. Er waren beignets in Café du Monde, cajun food, een blitsbezoek aan de kathedraal en de onvermijdelijke straatartiesten. Bovendien was het weer best te pruimen. Een ideale setting dus  om twee dagen te feesten en te flitsen.

De typische balkons in Bourbon Street stonden vol feestende piglettes (vertaling: biggetjes)
De typische balkons in Bourbon Street stonden vol feestende piglettes (vertaling: biggetjes)

En feesten…dat hebben we gedaan! Het was de max. In tegenstelling tot wat je zou verwachten met dergelijke evenementen (en met Amerika in het algemeen) vielen de prijzen mee en was er zelfs sprake van een bepaalde vorm van programmatie. Vergelijk het een beetje met de Gentse Feesten maar dan met iets minder volk en meer marginaliteit (hoewel).

Wat me evenwel blijft boeien, is de manier waarop bepaalde mensen reageren op dergelijke evenementen. Toegegeven, dergelijke feesten zijn ergens de uitwasemen van een doorgedraaide wereld maar dienen als vanouds om het volk te vermaken(hetgeen duidelijk aardig lukt). Het blijft frappant dat religieuze groeperingen dergelijke momenten aangrijpen om dit te zien als zonde. Het zelfverklaarde geëmancipeerde Amerika is op moreel vlak decennia achter in vergelijking met Europa. Soit, we hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben er n’een goeien op gedronken. Laissez les bons temps rouler!

No comment.
No comment.

 

Written by korneelwarlop

februari 23, 2009 at 2:04 am

Geplaatst in USA